– Hahaha, przecież mówię, że sobie tego nie wyobrażam – jasne, w rodzinach czystej krwi było bardzo dużo dziwnych połączeń, małżeństw pomiędzy dalszym kuzynostwem i tak dalej, ale mimo wszystko raczej starano się uważać, by spinanie rodzin nie leżało zbyt blisko na drzewie genealogicznym, bo wiadomo jak się to mogło skończyć… Gauntowie byli jednym z przykładów i teraz już właściwie wyginęli. Być może dla ich dobra.

Uśmiechnęła się pod nosem, wyobrażając sobie młodego Christophera i jego kuzyna jak kłócą się o bałwana, po czym jeden ląduje w śniegu, popchnięty przez drugiego.

– Już to widzę, jak pani matka lepi bałwana – skomentowała i westchnęła, bo cała ta znajomość z imć Drakem Rosierem to było pasmo katastrof. Krótkie, ale nawet po śmierci wywarł na nią wpływ, gdy okazało się, że wezwani do akcji aurorzy (w tym ona na szkoleniu pod okiem starszego aurora) natrafili na zniszczony dom, spod którego gruzów wyciągnięto ciała – to ona przeniosła je do Biura Koronera i jej własny kuzyn uświadomił jej, że jedno z nich należy do Rosiera. Tak właśnie się dowiedziała. Od tamtej pory jeden raz odwiedziła jego grób – w rocznicę śmierci. Ale poza tym… nie myślała o nim zbyt często. I z pewnością nie ciepło. – Nawet jeśli to nie był przymus twoich rodziców, to skąd miałeś wiedzieć, że ta dziewczyna jest aż tak niestabilna? – no chyba, że miał ku temu jakieś przesłanki, ale i tak wszedł w tę rzekę pomimo wszystko, myśląc sobie, że on ją zmieni, albo że nie może być aż tak źle. No tak czy siak – nie miał szczęścia. Zauroczenie i zakochanie potrafiło mocno namieszać w głowie człowieka, coś o tym wiedziała…

Przez moment nabijała na wykałaczkę owoce, które nurzała w fontannie z czekoladą. Błoga mina na twarzy Victorii mówiła chyba wszystko o tym, jak uwielbia czekoladę (i gratulowała sobie, że nie wybrała maski zakrywającej również usta), a po tym cierpkim winie było to jeszcze o niebo lepsze. Rosierowi chyba udzielił się nastrój, bo postanowił zarzucić ją komplementem, po którym rozbawiona pokręciła głową, nie biorąc tego tak do końca na serio.

– Niech się biją – stwierdziła w końcu i odłożyła talerzyk oraz pusty kieliszek po płonącym drinku, który okazał się dziwnym winem. – Chodź do ogrodu, tam nie będzie takiego hałasu. Możemy wrócić na końcówkę, albo jak już skończą – i pociągnęła go w stronę wyjścia, skoro nie planował licytować.

Maski wydawały się Laurentowi najmniej odpowiednią rzeczą przy tragedii, jaka spotkała całą Anglię. Maski. Kojarzyły się blondynowi wręcz tragicznie, ale zignorowanie tego zaproszenia, które Nieve uparcie orała swoim pazurem, nie mogło mieć miejsca z kilku powodów. Pierwszym było to, że była to impreza, która dla jego najbliższej przyjaciółki była zwyczajnie ważna. Albo i niezwyczajnie. Druga? Przecież wypadało się pokazać. Powinien. Tak, zdecydowanie powinien. Trzecia? Ach... może po prostu trzeba w końcu wypełznąć ze swojej nory i przestać unikać błysku fleszy? Bal maskowy akurat wydawał się do tego najgorszy (w końcu zawierał... maski), ale z pewnością był pierwszym krokiem do położenia fundamentu pod powrót do socjety.

Na kryciu się za maską zupełnie mu nie zależało. Chyba nie potrafiłby rozmawiać teraz normalnie z kimś, kto całkowicie próbowałby skryć swoją osobowość. Swoje "ja". Mimo to starannie się dopasował do okazji i również nie zignorował instrukcji, jakie otrzymał. Nie odpowiedział na samo zaproszenie, nie posłał listu do Victorii - liczył na to, że będzie tutaj sposobność do... zaskoczenia jej. Zrobienia jej tej małej przyjemności. Chociażby dlatego, że chyba Victoria Lestrange czuła ulgę, gdy tylko miała go na oku...

Ukazał swoją twarz przy wejściu, imienne zaproszenie i odebrał eliksir wraz z życzeniem dobrej zabawy. Więcej niż przyjemności odczuwał stresu - a to było dziwne. Dla niego dziwne - bo nienaturalne. Takie miejsca, jak to, kiedyś były miejscem, w którym czułby się jak... ryba w wodzie. Najlepiej wręcz! Och, może jednak w tej wodzie bywało lepiej... nie ważne! Istotne było to, że obrót był o 180 stopni. Kiedy mgła rozstępowała się przed jego nogami, a przestronne wnętrze witało go i zapraszało na salony muzyką, on zamiast czuć dreszczyk ekscytacji i oczekiwanie na słodycz ukradkowych spojrzeń i gestów słanych ponad kieliszkami z winem, czuł ścisk żołądka, słabość własnych nóg i żałosne przeświadczenie o tym, że gdyby cokolwiek tu się wydarzyło, to pewnie zrobiłby to, co umiał najlepiej.

Krzyczałby "VICTORIO, RATUJ!" i szukał jej pleców, żeby się za nimi schować. Cóż, znajomość postępowania w kryzysowych sytuacjach też była cenną umiejętnością nabytą.

Wkroczył do wnętrza, ubrany w swoją maskę i dopasowany do niej strój - ciemny granat szaty, która schodziła do bieli na krańcach lekkich materiałów unoszących się za nim prawie jak delikatne, przejrzyste parzydełka meduzy. Gdzieniegdzie na stroju lśniły elementy przypominające syrenie łuski w lazurowej tonacji. Spojrzał na eliksir w swojej dłoni i posunięty jakimś dziwnym, nagłym przypływem emocji - po prostu go łyknął.