Rozmawiam z Patrickiem i Victorią.
Pije drinka i mniej więcej od przybycia Brenny zaczynam kłamać.
Idę z Brenną na parkiet, mijam Atreusa.
Tańczę z Brenną i kłamię jej prosto w twarz.

Sebastianowi było bardzo miło i przyjemnie w jego czterech ścianach. Niczego mu tam nie brakowało, a jeśli zaczynał odczuwać jakiekolwiek braki, mógł bardzo łatwo sobie to zamówić za pomocą sowiej poczty. To musiał być jeden z najlepszych wynalazków czarodziejów, jaki dostał się w ręce ogółu społeczeństwa. Jedyną potrzebą, jakiej nie mógł sobie zapewnić na własną rękę, był kontakt z drugim człowiekiem.

Prosty, acz jak bardzo znaczący. Może to i dobrze, że Steward go tutaj przyprowadził? Przynajmniej mógł zobaczyć, jak wyglądają imprezy, które nie są ceremoniami weselnymi, stypami lub kowenami. A oceniając po wnętrzu stodoły, Brenna Longbottom potrafiła bardzo dobitnie wbić swym gościom do głowy, jak powinno wyglądać przyjęcie z prawdziwego zdarzenia.

— To prędzej dreszcze strachu o własne bezpieczeństwo niż niepewności. Słyszeliście w tym swoim departamencie o instynkcie samozachowawczym? To właśnie to.

Niepewność związana z osobą panny Longbottom powoli zaczynała mu się kojarzyć z ekscytacją. Jej, a nie jego, tak dla jasności. Odnosił czasem wrażenie, że dla niej praca w Ministerstwie Magii była rozrywką, a gdy praca stawała się zabawą... Cóż, to niosło ze sobą pewne niebezpieczeństwa. Zwłaszcza gdy ktoś miał tak dziką energię, jak ta dziewczyna. Na dźwięk kolejnych słów Stewarda, egzorcysta pokraśniał widocznie.

— Cóż, jeszcze żyję — rzucił, kuląc się nieco, gdy Patrick tak obnażył jego brak zdolności w kontaktach towarzyskich. — Poza tym, ciekawie zobaczyć naszą gwiazdę w środowisku naturalnym. Może zacznę bardziej doceniać, jak bardzo się stara, gdy wykracza poza jego granice.

Odetchnął z ulgą, gdy Victoria przyznała mu rację. Skłonił przed nią ponownie głowę. Czy naprawdę ona jako jedyna rozumiała, jak cierpi przez Brennę? Może ona też lądowała w podobnych sytuacjach? Bądź co bądź, Sebastian miał swój departament, a siły bezpieczeństwa miały swój. Skoro dziewczyna tak mocno mu się narzucała na co dzień, to co musieli znosić jej bezpośredni współpracownicy z Brygady Uderzeniowej i Biura Aurorów. Jak na kogoś, kto tak bardzo jej nie znosi, to dużo o niej myślisz, pomyślał w nagłym przypływie samoświadomośći. Skrzywił się na tę rewelację.

— Obawiam się, że w jej przypadku już na to za późno — przyznał bez zająknięcia, sącząc niespiesznie kolorowego drinka. — Chochlik wniknął w nią tak głęboko, że stanowi integralną część jej osobowości.

Niedługo później przy barze pojawiła się pani gospodarz przyjęcia. Sebastian nagle zaczął wyrażać intensywniejsze zainteresowanie swoim napitkiem i pochłonął bardzo szybko z pół drinka, aby zaraz odstawić go na stół. Żałował, że Patrick nie stoi bardziej z przodu, bo chętnie schowałby się nawet częściowo za jego plecami.

— Ooo, no tak! Oczywiście, że musimy! — rzucił niepewnie do Brenny, dopiero po chwili zdając sobie sprawę, że wcale nie chciał brzmieć tak podekscytowanie. — Wiesz, że zawsze cię bardzo lubiłem, prawda?

Posłał Patrickowi morderczy wzrok, gdy ten zasugerował, że im zaśpiewa. Nie przypominał sobie, aby ktokolwiek o nazwisku Steward kiedykolwiek wyraził zainteresowanie dołączeniem do sabatowego chórku. A przecież wiadome było, że to stamtąd wywodziły się wszystkie talenty muzycznego świata czarodziejów.

— Niech cię Matka pobłogosławi, drogi Patricku — wymamrotał przez zaciśnięte zęby, aż nazbyt świadomy tego, że na końcu języka czaiły się duże gorsze i odważniejsze słowa.

Potem nie miał już wyboru, jak tylko udać się z Brenną na parkiet, mijając po drodze Atreusa. Gdy wylądowali pośród tańczących, Sebastian objął delikatnie Longbottomównę, jakby się jej bał. Co by było, gdyby wizja Limbo nawiedziła go akurat teraz? Ugh, to nie byłoby przyjemne. W najmniejszym stopniu.

— Krzywo stawiasz nogi, wiesz? — Uśmiechnął się zniesmaczony. Kolejne kłamstwo wypłynęło z jego ust. A przecież próbował być miły. — I... Wyglądasz jak... Ofiara najgorszego opętania, jakie widziałem w życiu. — Komplement podążał za komplementem, czyste szaleństwo. — Ale nawet ty wypadasz lepiej niż ten wystrój. Przeszłaś... Przeszłaś dosłownie samą siebie.

Wychodzę z męskiego zebrania w kiblu.

Rozmawiam z Perseuszem i Elliotem, bo Neil poszedł do baru.


Mimowolnie wstrzymał oddech, gdy zobaczył w progu Elliotta. Powinien najpierw zwrócić uwagę na jego przyciemnione włosy, które zdawały się pochłonąć jasne pasma dotychczas goszczące na głowie mężczyzny. To jednak zaczarowana koszula w lamparty rzuciła mu się w oczy jako pierwsza. Zdziwienie rozlało się po twarzy Longbottoma, mieszając się z półuśmiechem zadowolenia i ulgi, kiedy zdał sobie sprawę, że Malfoy faktycznie tu był.

To nie było żądne przywidzenie, które nawiedziło go po wypiciu zaczarowanego drinka czy projekcja będąca wynikiem siatki skomplikowanych zaklęć narzuconych przez Brennę na wnętrze stodoły. Elliott zjawił się na przyjęciu, dotrzymał danego mu w liście słowa i się zjawił. A mimo to Erik poczuł nieprzyjemną gulę, która zaczęła się formować w jego gardle, utrudniając mu złapanie oddechu. Na szczęście Percy ruszył pierwszy na powitanie, a zaraz dołączył do niego także i Neil, który jednak szybko ulotnił się, aby ruszyć w stronę baru.

— Obawiam się, że Kanclerz Skarbu ma na ten wieczór inne obowiązki — powiedział cicho, chrząkając parokrotnie. Obdarzył Perseusza przelotnym uśmiechem, aby zaraz przenieść spojrzenie na Elliotta. — Chyba się ze mną zgodzisz Perseuszu, że po tym, jak... — Uniósł brwi, a następnie poruszył nimi kolejno w dół i znowu w górę. — Próbowałeś wychłeptać wodę z muszli klozetowej, to ktoś powinien odstawić cię do domu.

Zagryzł dolną wargę, chowając ręce za plecami i wbijając spojrzenie w podłogę, starając się nie zacząć parsknąć śmiechem. Próbował skinąć głową, ale głowa już mu się kołysała - nie potrafił powstrzymać śmiechu. W końcu na jego twarz wykrzywiła się w zadowoleniu. Żarty, dowcipy... Może to faktycznie było jakieś lekarstwo na zły humor? Ostatnio nie miał za bardzo się, z czego śmiać, a Perseusz Black praktycznie sam się podłożył, a drobne kłamstwo tylko ubarwiło ich przygodę. Czy powinien go żałować? Łudził się, że w ten sposób odepchnie na bok wszelkie wątpliwości czające się na granicy jego świadomości.

— Cieszę się, że udało ci się przyjść, Ellio — dodał po chwili, nieco spokojniejszym głosem. Nawet parsknięcia śmiechem i oczy próbujące się śmiać nie mogły jednak przykryć worów pod oczami i zmęczenia ostatnich dni, jakie zdawało się otulać jego sylwetkę. — Chyba jednak potrzebowałem ratunku. Znowu. To dopiero tradycja.

Wiedział, że blondyn nie da mu zapomnieć o licytacji i tego, że wydał na kolację z nim równowartość średniej wielkości działki na wsi. A może od tamtej pory przelicznik się zmienił? Obecnie w świecie czarodziejów katastrofa goniła katastrofę, toteż ceny z czasów Ostary mogły ulec drastycznemu podwyższeniu. Przeczesał ręką włosy, rujnując raczej przygotowane u Nory uczesanie, niźli je poprawiając.

— Ładna koszula — skomentował sugestywnie, obserwując, jak zwierzaki przeskakują z rękawa na kołnierz, aby skryć się na plecach Malfoya. — Ktokolwiek ci ją podsunął, ma dobry gust.

Ach, nie ma to, jak komplementować samego siebie.

Dziwię się, że Patrick umie śpiewać.

Tańczę z Brenną i próbuje walczyć z efektami drinka. Przegrywam.

Wybałuszył w zdziwieniu oczy, słysząc głos Patricka. Czyżby mylił się co do niego? Może pomiędzy łapaniem czarnoksiężników i znajdowaniem kryształowych czaszek miał jednak czas na jakieś hobby? Na Matkę, gdyby się okazało, że faktycznie miał tak wielki talent, to może byłby to dobry moment na wskrzeszenie dawnego Kowenowego Zespołu Chorałowego.

— Cieszę się, że mogę pomóc. — Zmrużył oczy.

Na końcu język błądziła mu fraza zbliżona do czegoś w stylu "taka jesteś na co dzień przemyślna, to powinnaś się tego już dawno domyślić".

— Każda z nich jest piękna i hipnotyzująca jak świt nowej ery. — Krzywił się na własne słowo, nie wiedząc, czemu jego narządy mowy działają wbrew jego woli, przekształcając jego myśli w ich wypaczone, skrzywione wersje. — To obietnica wielkiej przyjemności i ostatecznej błogości. — Faktycznie, Brenna Longbottom świetnie się wpisywała w ten schemat. — Osacza cię swoją wielkością, tak samo jak morze pochłania ofiary katastrof wielkich okrętów, a góry pożerają nieuważnych podróżników, którzy zbaczają ze szlaku.

Sprawdzał granice magicznych blokad, które zmieniały jego słowa. Rzadko kiedy bawił się w poetę, a ładne słówka czerpał raczej z tekstów religijnych niźli meandrów własnej wyobraźni. Chociaż udało mu się przemycić kilka słów prawdy, tak magia zręcznie zmodyfikowała podstawowy materiał na coś... Co miało komplementować pannę Longbottom, odnosząc się do jej urody, pewności siebie i zdecydowania. Bądź co bądź, sam Sebastian określiłby ofiary ciężkich opętań jako osoby zbliżone do demonów w ludzkiej skórze, zwłaszcza gdy testowały granice własnych ciał i próbowały wspinać się po pionowych ścianach i sufitach. Brr.

— Dobrze, że je odwołali — przyznał, modląc się w duchu do Matki Natury, aby mu to wybaczyla. Każde anulowane małżeństwo było jak cios dla społeczności. — Dzięki temu udało nam się spotkać.

Klątwa, magiczny efekt zaklęć, jakimi wyłożona była stodoła, czy raczej coś innego? Co było powodem tej przedziwnej anomalii magicznej? Drinki, zdał sobie nagle sprawę, zerkając kątem oka ku barowi. Oczywiście! Gdy tylko wziął kilka łyków, od razu coś mu się przestawiło w głowie! A to przecież Patrick zamawiał mu napitek... Czemu nic nie powiedział, że coś tutaj dosypują. Westchnął ciężko, nie wiedząc, jak inaczej dać ujście swej dezaprobacie.

— Tylko ty i ja. Razem. Gdziekolwiek i kiedykolwiek zechcesz. — Jego spojrzenie pociemniało z zażenowania.