- Cieszę się, że tak uważasz, mój drogi. - Agnes zwróciła się do Atreusa, wyraźnie zadowolona, iż ten nie próbował się od wszystkiego wykręcić. Przynajmniej nie w tym momencie. Podobnie zareagował na słowa Matthiasa.

Uciekającą z pomieszczenia Camille, odprowadziła spojrzeniem.

- Odpocznijmy chwilę, kochani. Napijmy się, zjedzmy, porozmawiajmy. I wysłuchajmy mini koncertu. Do kart zdążymy jeszcze wrócić. - padło z jej ust.

Agnes skończyła tym samym swoją przemowę, ludzie się rozeszli. Obserwująca wszystko to przez cały czas z boku Celine, jedynie westchnęła. Nie padły z jej strony żadne komentarze. Nie podzieliła się z nikim żadnymi spostrzeżeniami. Po prostu była obecna. Przede wszystkim ciałem. Kiedy Lorraine zaproponowała jej utwór, który wspólnie zagrają, skinęła w kierunku blondynki głową. Doceniała kryjące się za tym przesłanie. Doceniała tę chęć puszczenia oka w kierunku osób, które znalazły się na przyjęciu.

Kiedy ciocia dała jej znać, że mogła ponownie zasiąść do fortepianu, skinęła głową. Upiła kolejny łyk wina, osuszając do cna trzymaną w ręku lampkę. Mogła ją dzięki temu odstawić na stół. Następnie rozglądając się za Lorraine, ruszyła w kierunku fortepianu. Nie widząc jej w pomieszczeniu, postanowiła zasiąść za instrumentem. Kto wie? Może blondynka odnajdzie się jakimś magicznym sposobem, kiedy wybrzmią pierwsze nuty wybranego przez nią utworu? Jeux d'eau, autorstwa Maurice Ravela.

Zaczęła więc grać, roztaczając zarazem przed sobą czar. Tak jak to miała w zwyczaju. Z czego  była znana. Palce spotkały się z pierwszymi klawiszami. Nie musiała nawet na nie spoglądać. Wysoko uniesiony podbródek, malujący się na twarzy śmiech, spojrzenie którym nie uciekała na bok. Bo Celine Delacour nie miała przed czym uciekać. 

dwa rzuty na zauroczenie - Celine chce wpłynąć na osoby słuchające koncertu, odczuwane przez nich emocje
[roll=Z]
[roll=Z]

W tym samym czasie gospodyni, którą chwilę wcześniej opuścił Alexander, zaczęła krążyć po pomieszczeniu. Nadal obecna. Nadal starająca się nad wszystkim panować. Jakie były jej intencje? Sprawdzający to chwilę temu Alexander otrzymał odpowiedź. Tylko czy była to odpowiedź satysfakcjonująca? Agnes nie była do końca pewna, co o Alexandrze myślała. Wiedziała natomiast, co myślała na temat jego rodziny. Rozważała kilka różnych opcji. Wykorzystywała go rodzina, która nie cieszyła się najlepszą reputacją? Sam Alexander chciał na tym wszystkim kręcić wałki? W zasadzie... w zasadzie istotne to dla kobiety nie było. Liczyło się tylko to, że zamierzała dopilnować, że na takiej inicjatywie żaden Mulciber swoich kieszeni  galeonami nie napcha. Ba! Nie napcha jej nawet knutami.

Marcus, do którego zdecydowała się podejść Viorica... zajmował się niewątpliwie czymś. Przekładał rzeczy, porządkował. Niestety, Viorica nie zdołała zauważyć tutaj niczego więcej. Pozostawała jej jedynie świadomość tego, że coś było nie w porządku. Tylko czy na takowej byłaby w stanie cokolwiek ugrać?

- Viorica. - odpowiedział, już wcześniej będąc świadomym jej obecności na tym przyjęciu. Wyglądało na to, że dawna znajoma (nie tak dawna w zasadzie?) ustawiła się całkiem nieźle. - Muszę przyznać, że nie spodziewałem się Ciebie w tym miejscu. - pozwolił to sobie skomentować, niby od niechcenia zamykając notes. Ten notes, w którym wszystko odnotowywał, każdą jedną, przeprowadzaną transakcje. - Nie jest tak źle. Całe szczęście mam swoje krzyżówki. - skinął nawet głową w kierunku wspomnianych krzyżówek, na które kobieta mogła zerknąć. O ile w ogóle ją to cokolwiek interesowało. Znajdywał się właśnie na 8 stronie. Krzyżówka, na której brązowowłosa mogła zawiesić spojrzenie, rozwiązana była gdzieś tak w jednej trzeciej.

Nie widział problemu w tym, żeby przekazać jej obroże. Pozwolić obejrzeć. Pochylił się, wyciągając ją zapewne z jednej z półek. Przedmiot nie znajdywał się bowiem na widoku. Czy faktycznie było tutaj co podziwiać? Cóż. Zależy od tego co kto lubi. Choć stosunkowo droga, obroża była dość specyficzna.

- Akwamaryny i złoto. - poinformował, choć oczywiście dobrze wiedział, że najpewniej Viorica sama była w stanie przynajmniej wstępnie wszystko to zidentyfikować. Podobnie jak on miała w tym wszystkim wprawę.

Umieścił obrożę na blacie, pozwalając kobiecie na to, aby wzięła ją do rąk. Nie podał bezpośrednio, z racji na zdejmowane w tej chwili kolczyki. Rzeczywiście, powinny być one znacznie łatwiejsze do odsprzedaży. Choć w zasadzie, to nawet i w przypadku tej obroży miał pewien plan. Inaczej odmówiłby przyjęcia jej w zastaw.

- Poza obrożą nie było na ten moment większego zainteresowania. Wieczór jednak młody, a mi cierpliwości nie brakuje. - gładko skłamał, nie informując o zegarku wykonanym z goblińskiego złota. Kobieta nie miała okazji tej transakcji zobaczyć. Jedynym świadkiem, że takowa miała miejsce, pozostawał pan Birla.

Przyjął podane przez Viorice, brylantowe kolczyki. Obejrzał uważnie.

- Musiały naprawdę sporo kosztować. - zauważył. Cóż za odkrywcze stwierdzenie, prawda? I jeszcze to idące w ślad za nimi, niewypowiedziane pytanie: skąd je masz, Viorico?

 

Przebywająca na balkonie Lorraine, mimo pewności, że z Robertem Mulciberem jest coś nie tak, niestety nie jest w stanie wskazać konkretnego powodu. Wydaje się inny niż zwykle ale o co chodzi? Może to po prostu kwestia tego, że nie pojawia się na tego rodzaju przyjęciach i w zasadzie nie praktykuje opuszczania swojego gabinetu w kamienicy? Ot, kolejny dziwak od Mulciberów.

Siadam przy pobliskim stoliku razem z Geraldine i Antoniuszem. Rozmawiamy i słuchamy koncertu.

— Jeśli to ja jestem tutaj wybrykiem natury, to obawiam się, że ty zostałaś podobnie sklasyfikowana — odbił piłeczkę z krzywym uśmiechem, starając się nie dbać słów przyjaciółki do siebie. Bądź co bądź... Z pewnego punktu widzenia miała trochę racji. W porównaniu z ludźmi związanych z magią Trzeciego Oka, wilkołaki dużo bardziej odbiegały od normy. — Może przed końcem wieczoru dostaniesz od niej zlecenie na zapolowanie na jednego z nas. Przez swój wyjątkowy instynkt.

Nigdy nie wnikał, z czego wynikał ten konkretny talent panny Yaxley. Miał wprawdzie pewne podejrzenia, że było to związane ze swego rodzaju dziedzictwem rodowym jej przodków, jednak nie potrafił powiedzieć, czy była to krew jej krewnych, wiedza na temat dziwów magicznego świata, wyostrzone pod wpływem ciągłego przebywania na łowach zmysłów, czy też jakaś dziwna amalgamacja wszystkich powyższych czynników. Może nawet nie chciał tego wiedzieć?

Cokolwiek to było pozwalało jej pozyskać wiedzę na temat ciążącej na nim klątwy. Chociaż już dawno pogodził się z tym, że będzie nosił na sobie piętno wilka do końca życia, tak nie równało się to koniecznie temu, że chciał wiedzieć, co dokładnie kryje się w tym wszystkim. Już raz wykonał pierwszy krok w stronę poznania tej wiedzy, kiedy to Castiel Flint próbował zebrać zespół specjalistów od likantropii, a koniec końców nic z tego nie wyniknęło. Po co więc drążyć?

— Mulciber to jasnowidz? — Uniósł w zaciekawieniu brwi. — Wiesz, tę rodzinę w Ministerstwie posądza się o wiele rzeczy, ale żeby od razu oszukiwał w kartach? Może to jakaś... biała owieczka w rodzie? — To chyba magia wili ,tak pozytywnie go do tego wszystkiego nastrajała. A może miał aż zbyt dużą wiarę w świat? W końcu w Blackach czy Malfoyach też nie widział od razu czarnoksiężników i przestępców. — Może zobaczył widmo przyszłości? Obrazy tych wszystkich ludzi, którym mógłby pomóc. Wiesz, każdego od czasu do czasu może ruszyć sumienie.

Kto wie, może gdyby żyli w innych czasach, w innym kraju, który akurat nie był ogarnięty konfliktem wewnętrznym, to zdołałby przekonać Geraldine do tej tezy... Niestety, chwilę później - jakby w odpowiedzi na jego słowa - na ustach jego towarzyszki zagościło imię jego siostry. I słowo zamorduje. Tak, to zdecydowanie doprowadziło go do porządku. Erik momentalnie spoważniał, prostując się jak naciągnięta struna od gitary.

— Mhmm, powinienem znowu dać się wystawić na aukcję — mruknął z nutką sarkazmu w głosie, starając się ignorować napływ wspomnień z marcowego balu. — I przed rozpoczęciem licytacji z całego serca jej podziękować za to, że mogę pomóc zasponsorować parę stypendiów albo bud dla psidwaków na obrzeżach Londynu.

W tym momencie dołączył do nich Anthony, który... Kompletnie go zignorował. Erik zamrugał zdziwiony, raz po raz otwierając i zamykając usta ze zdziwienia. Powinien być zły, że się do niego nie odezwał? Zmartwić? A może zacząć teoretyzować na temat tego, czemu dołączył do nich dopiero teraz? Erik ułożył dłoń na oparciu krzesła od pobliskiego stolika, kiwając głową, gdy Geraldine zgodziła się, aby do nich dołączył. Cała trójka wylądowała przy stoliku, akurat, gdy rozpoczął się koncert.

— Agnes ma bardzo... szeroki... repertuar rozrywek, jak na noc, którą mieliśmy spędzić na hazardzie — stwierdził, rozglądając się na prawo i lewo, aby zaraz wrócić spojrzeniem do dwójki swoich towarzyszy. — Byłem pewny, że będziemy wręcz przykuci do stolików, a tutaj przemowa, koncert. Brakuje jeszcze jakichś występów akrobatycznych na żywo tak jak na kiermaszu na Lammas...

Choć uprzejmie zapytał, Lorien odpowiedziała zarejestrował iż jej ton głosu nieco zadrżał. Płakała? Przeniósł poważne na nią spojrzenie, lecz twarzy najpewniej nie dostrzegł. Włosy miała luźno splecione. Może i nie zakrywały twarzy, ale to jej wzrost był trochę problemem. "Cholerny jej niski wzrost. Co on jej zrobił?" – zastanawiał się, ale specjalnie aby to sprawdzić, nie będzie się pochylał.

Lorien płynnie opuściła towarzystwo Anthony’ego. Richard poczuł jej dłonie na swoim ramieniu, kiedy je objęła. Kiedy zacisnęła mocniej, prosząc o powrót do środka.

Nim jej odpowiedział, spojrzał na Shafiqa, który z tą serdecznością chyba teraz przeginał. A może jako Richard, nie pamiętał już jak bardzo charyzmatyczny się stał przez te lata? O ile nie komentował jego pierwszych słów, dotyczących udzielenia pomocy Pani Lestrange, co było oczywiste, że jej potrzebowała. Tak drugie słowa jakie wybrzmiały z jego ust, nie były czymś, czego nie można było zignorować.
Odpuścił. Zbył to milczeniem.

Zwrócił uwagę na to, że Lorien miała ową bransoletkę na nadgarstku jednej ręki. Anthony jak zwykle gadatliwy, opuścił balkon po słowach Prewetta.

Zwrócił jeszcze uwagę na Lorraine Malfoy, która była cennym współpracownikiem jego brata. Krewna nieżyjącej jego żony. Tłumaczącą, że Lestrange potrzebowała pomocy uzdrowiciela. Tym samym sama poszkodowana, zabrała swój głos. Ale czy musiała nawiązywać do dramatów rodzinnych? Swoje pytanie nie kierował akurat do nich. Tylko Anthony’ego i Lorien. Nie oczekiwał od nich odpowiedzi. Po co do tego nawiązywały? Nie miał pojęcia. Zresztą, to kobiety… Utrapienie mężczyzn. Czego mógłby się po nich spodziewać więcej?

Tak czy inaczej, widział iż obecność jego rodziny w tej części budynku, nie była mile widziana.
- Zatem nie będziemy przeszkadzać.
Z uprzejmością zakomunikował drogim paniom. Spojrzenie skierował także na im towarzyszącym Panom (Hindus i Prewett). 
- Chodźmy do środka.
Richard dopiero teraz zdecydował się odpowiedzieć Lorien. Spełnić jej prośbę. Skierował się ze szwagierką do wejścia, w drodze rzucając przelotne spojrzenie na Sophie i Matthiasa. Ale najwyraźniej oni postanowili walczyć o kawałek balkonu.

Wchodząc do środka, Mulciber rozejrzał się w poszukiwaniu odpowiedniej przestrzeni dla nich. Akurat wtedy goście wieczoru rozprzestrzenili się przy stolikach, w pobliżu fortepianu a także w innych miejscach. Dopił whisky do końca a szklankę odstawił kelnerce na tacy. O ile dobrze pamiętał, gdzieś w kącie znajdowały się kanapy. Skierował się w kierunku wejść do pokoi gry pokera i ruletki. Za zakrętem, gdzie zaczynała się wnęka, wyłonił się im od lewej strony schowany kącik wypoczynkowy z wolnymi kanapami.

- Usiądźmy tutaj.
Zaproponował Lorien, kierując się z nią na kanapę. Aby mogli usiąść. On obok niej. Byli przez ten moment sami. Mogli porozmawiać. Mógł spojrzeć na jej twarz. Czy dostrzegł łzy? Czy te zdążyły uschnąć, nie zepsuć jej makijażu?
- Anthony coś Ci zrobił? Powiedział?
Zapytał dyskretnie, wpatrując w jej oblicze. Chciał poznać powód jego słów o błyskotkach. Dlaczego jej głos drżał, kiedy go prosiła o powrót do środka. Nie miał pojęcia, że to mogły być jakieś odruchy wzruszenia na otrzymany prezent. Nie znał widocznie aż tak dobrze Lorien.

W tym momencie usłyszał melodię. Ach tak. Wspominano o koncercie Celine. Tylko dlaczego miał dziwne uczucie, że to próbuje przebić się do jego wnętrza. Ta muzyka. Ta melodia. Czym ona była? Co sobą niosła?

Rzut na czas trwania uroku
[roll=1d6]
[inny avek]https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=7u6XwWd.png[/inny avek]