Zauważyła, że wuj Morpheus się teleportował, może to i lepiej, bo kiedy spoglądała na niego nie wyglądał najlepiej, nie zdążyła jednak dotrzeć do mężczyny, aby sprawdzić, co się stało. Na pewno nie omieszkać wspomnieć o tym wszystkim matce, zdecydowanie powinna wiedzieć, co się wydarzyło podczas tego koncertu.

Rozglądała się uważnie i zauważyła, że Raphaela Avery gdzieś zniknęła. Nie widziała jej od długiego czasu, a powinna przecież kręcić się wśród gości, albo siedzieć z Enzo, którym wydawała się być zainteresowana, tak się jednak nie stało. Przepadła, jak kamień w wodę. Zaczęła się tym niepokoić.

Doszedł do niej brat, spoglądała na niego przez dłuższą chwilę i nie zamierzała wziąć pod uwagę opcji, że mają stąd zniknać jak wujek Morpheus. To nie wchodziło w grę. - Jessie, Raphaela gdzieś zniknęła, wiesz, ta moja koleżanka. - Próbowała mu wytłumaczyć o kogo chodzi. - Powinniśmy jej poszukać. - Nie miała pojęcia, czy ktoś również to zauważył, czy niestety nie, ale nie zamierzała zostawić znajomej w potrzebie. Kto wie, czy nie walczyła gdzieś w krzakach z jakimś natrętnym adoratorem?

- Trzymajmy się od wujka z daleka, zawsze jest nadzieja, że nas nie zauważy w tym całym zamieszaniu. - No, wolała się łudzić, że wszystko pójdzie po jej myśli. - Nie możemy się zgubić Jessie, czuję, że coś jest nie tak. - Zniknęła bariera, która uniemożliwiała teleportację, wspomniał o tym przecież Jonathan. Kto wiedział, co za chwilę się może wydarzyć. Jeśli pojawią się tu śmierciożercy to wraz z bratem mogą się stać ich pierwszym celem, z racji na to, że wszyscy wiedzieli o tym, że ich ojciec był mugolakiem.

- Chodźmy. - Wzięła brata za rękę i ruszyła biegiem przed siebie, w poszukiwaniu Raphaeli.
[a]Podążała przed siebie, biegli w stronę namiotów, ale nie wchodzili do nich tylko szukali ich naokoło, po krzakach.

Rozsądek nakazywał, by posłuchać wuja, nie narażać się na kłopoty, które wróżyło opadnięcie bariery antyteleportacyjnej, i wracać do bezpiecznego domu. Samo to, że wuj Jonathan mówił im, żeby się stąd wynosili, mówiło samo za siebie. I normalnie Jessie pewnie posłuchałby swojego ojca chrzestnego, ale w tym momencie siostra użyła argumentu, z którym nie chciał i nie potrafił się kłócić. Bo, czy mają w pełni działające serce, nad którym czasami ubolewała jego matka, byłby w stanie tak po prostu zostawić znajomego, swojego czy swojego rodzeństwa, bez upewnienia się, że byli bezpieczni?

-Może się teleportowała? - to było pierwsze, co przyszło mu do głowy, ale sam zaczął się rozglądać.

Mógł sobie gdybać i może mógłby spróbować przekonać siostrę, że z jej koleżanką na pewno wszystko było w porządku i pewnie przeniosła się w bezpieczne miejsce, kiedy tylko zauważyła, że bariera opadła, ale skąd miał wiedzieć, czy Raphaela rzeczywiście zauważyła brak bariery? Albo, że faktycznie się deportowała? A jeśli jednak z jakiegoś powodu została i coś by się jej stało?

-Nie sądzę, żeby ukrywanie się przed wujkiem było dobrym pomysłem - ale łażenie mu przed nosem również takim nie było.

Nie oponował, kiedy siostra chwyciła go za rękę i pociągnęła w kierunku namiotów, cały czas rozglądając się w nadziei, że zdoła szybko dostrzec znajomą swojej bliźniaczki.

A jeśli faktycznie Raphaela była obecnie z jakimś amantem, to niechaj będzie to jakiś oblech, od którego mogliby ją uwolnić. Wystarczy, że przez niego (i może trochę przez Jonathana) uciekł amant Rity.

Brenna

To miało być tylko krótkie sprawdzenie, odhaczenie miejsca i pobiegnięcie dalej w poszukiwaniu jakichkolwiek śladów Avery. Trafiłaś jednak za pierwszym razem, ale to co zobaczyłaś od razu popchnęło Cię do środka przygaszonego namiotu, w którym ledwie było cokolwiek widać, ze względu na pogaszone magiczne światełka i lampiony, które były tu wcześniej. Stół leżał wywrócony, na ziemi zaś leżała bezładnie drobna kobieta - Raphaela Avery - otoczona swoimi dokumentami, na których coś było pobazgrane ciemnym tuszem. Kobieta próbowała się podnieść, przyczołgać, trzymając coś w dłoni, choć nie była to różdżka.
– Proszę pomóż mi.. nie chcę, by ktoś widział, zabierz mnie... – wycharczała, ledwie słyszalnie, wyciągając ku Tobie wolną dłoń. Jej jasne włosy były skołtunione i brudne od ziemi i krwi. Z pewnością nie była świadoma, że to akurat Ty weszłaś do środka, jej wzrok mógł padać co najwyżej na buty.

Baldwin

To był tylko moment, miałeś ważniejsze sprawy na głowie, ale byłeś prawie w stu procentach pewien, że spojrzenie padło na jednego z brygadzistów (którego mundur różnił się nieco od pozostałych, sugerując wyższy stopień) i dwójki towarzyszących mu gości: kobiety i mężczyzny z czego ten drugi był Mecenasem. Zaraz potem kobieta odbiegła ku jezioru, a tamci ruszyli w stronę Ministry, gdy Ty pobiegłeś za Lorraine.

Jonathan

Emocjonalna aura Erika lśniła brązem zaangażowania i skupienia się na wykonaniu zadania.

Atreus

Byłeś skupiony i miałeś pewność, że Twoje Trzecie Oko rozwarło się szeroko na osobę Fortinbrasa Malfoya. I zobaczyło absolutnie nic. Wiesz już, że masz do czynienia z oklumentą i jeśli chcesz stanąć z nim w szranki i podejrzeć prawdę o jego osobie, potrzebujesz dużo bardziej specjalistycznej wiedzy o tym jak operować swoim darem.