Od kilku tygodni rozważał wyjście na Beltane. Była to idealna okazja, by zaznać życia, poznać nowych ludzi i dobrze się bawić, jednocześnie nie będąc na radarze czujnych oczu rodziny i sztywnych konwenansów. Jeszcze w dzień festynu siedział na krańcu łóżka rozważając czy i kiedy powinien się udać na miejsce. Nie wiedział nawet jak się ubrać na takie wydarzenie, a pytanie kogoś z rodziny nie wchodziło w grę. Pierwotnie chciał się pojawić po zmroku, ale co w takim razie będzie robił do tego czasu?

Przywołał skrzata i zlecił mu teleportację na miejsce wydarzenia. W swojej czarnej koszuli i spodniach nie pasował do festynu jedności z naturą. Objął spojrzeniem tłum. Wszyscy wyglądali, jakby się dobrze bawili. Ale też nikt nie wydawał się być samotny. Czy ktoś taki jak Martin będzie umiał rozerwać się na Beltane?

Postanowił zacząć od stoisk. Niektóre z nich były wyjątkowo zatłoczone, tak więc wybrał jedno z mniej zaludnionych. Biżuteria. Nie chciał niczego kupować, ale może chociaż nakarmi oczy widokiem ładnych obiektów. Zatrzymał spojrzenie na rozpisce kamieni. Jaki to miał znak zodiaku? Strzelec. Czyli onyks. Czarny kamień. Czyżby jego życie naprawdę nie zasługiwało na żadne barwy? Wtedy dostrzegł automat do losowania. Może jednak jest szansa dla niego? Zdecydowanie nie potrzebował pierścienia, ale dobry znak od losu byłby niezwykle doceniony. Wygrzebał sykla z kieszeni i odebrał swoją porcję adrenaliny.

Samuel bardzo dokładnie słuchał tego, co miała do powiedzenia Danielle. Jaka z niej była mądra dziewczyna, że też wcześniej na to nie zwrócił uwagi. Jej argumenty do niego przemawiały, to wszystko, co mówiła miało sens. Dobrze by było, gdyby popłynęli tylko we dwójkę. Skarb pozostał by tylko ich, ale czy sobie poradzą? - Łódka też wydaje się być bardziej dostępna jeśli chodzi o finanse, przynajmniej dla mnie. - Wiedział, że jeśli chodzi o statek, to byłoby go stać na coś takiego pewnie w przyszłym życiu, a nie zamierzał szybko kończyć tego, więc to nie wchodziło w grę.

- Wolę sobie tego nie wyobrażać. Masz rację, we dwójkę powinniśmy sobie poradzić, szczególnie, że z Ciebie jest przecież bardzo zdolna czarownica. - Właściwie to po co się męczyc, gdyby mieli zaangażować w to tyle osób, to na pewno atmosfera nie byłaby taka przyjemna, ludzie zaczęliby się ze sobą kłócić, ktoś musiałby nimi dowodzić, a on nie widział siebie jako koordynatora takiej wyprawy. Zdecydowanie mądrzejsze było to, co wymyśliła Longbottom.

- Tak, czy ja, bo w sumie to jeszcze nigdy nie budowałem łódki.

[b]- Ależ nie, coś Ty, taka dama jak Ty w ogóle nie powinna babrać się ze mną w smarze. - Nie chciał, żeby Dani poczuła, że próbuje ją to zanadto zaangażować. Na wyprawę mógł z nią popłynąć, jednak na pewno miała wiele swoich obowiązków.

Zauważył jej zwahanie, kiedy mówiła o łódce. - Naszą łódkę Dani, teraz to już nasz wspólny pomysł i łódka będzie nasza. - Poprawił ją, chciał, żeby wiedziała, że naprawdę bierze ją pod uwagę w tym planie.

Tyle, że dla Samuela, ta sprawa była naprawdę poważna. Należał do osób, które gdy tylko pojawiał się pomysł zaczynały działać. Nie miał zamiaru zwlekać, nie rzucał słów na wiatr. Nie domyślił się, że Danielle nie traktuje tego aż tak poważnie jak on.

- Sytuacja, ach... - Chyba zapomniał o tym, co dzieje się wokół. Może wynikało to z tego, że nie był specjalnie zaangazowany w ten cały konflikt. - W sumie taki pejcz, można go przeorbić.- Spojrzał na jej nagrodę z zainteresowaniem. Rozczarował się jednak, kiedy zobaczył, co sam wygrał. - Gorzej, już chyba być nie mogło. - Przyłożył sobie perukę do głowy. - To chyba nie jest mój kolor...

Stanleyowi nie trzeba było powtarzać ani proponować dwa razy. Jak tylko zobaczył rękę Notta, nie zawahał się jej uścisnąć.

- Stanley Borgin, BUM - przedstawił się towarzystwu - A to Cynthia Flint z biura koronera - pozwolił sobie przedstawić swoją dzisiejszą kompankę. Nie mógł pozostawać jej dłużny, sama przed chwilą wsparła go dobrym słowem przez tą grupką - Można poprosić o autograf? - zapytał. Oczywiście pytanie te kierował do zawodnika Zjednoczonych

Po chwili rozpoczął poszukiwania jakiejś kartki lub skrawka papieru. Jednak bezskutecznie. W żadnej z kieszeni nie mógł odnaleźć niczego na czym można by się podpisać. Lekko się zdenerwował - Że też nic nie mam - odparł z niezadowoleniem, kiedy wyciągnął dłoń spod swojego odzienia - Macie może cokolwiek? Jakąś ulotkę? Kartkę? - spojrzał się po zgromadzonych wokół ludziach. Szczęście w nieszczęściu. Mógł zabrać ze sobą szalik, to może wtedy na nim mógłby się podpisać szukający. To by dopiero była gratka - Może Ty coś masz w swojej torebce? - zwrócił się do Cynthii. Miała ze sobą w końcu torebkę. A wszyscy wiedzą jak to z nimi jest. Tam się mieści dosłownie wszystko, więc jakiś arkusz też mógłby tam być.

- Po drodze chyba widzieliśmy jakieś portrety - stwierdził przyglądając się Nottowi - Nie miałby by pan nic przeciwko abyśmy podeszli i zrobili sobie szybki obrazek? Nie zajmie to długo. Obiecuję - zaproponował. Lepszej pamiątki z tego całego Beltane nie mógłby sobie chyba wymarzyć. Dodatkowo taki obraz stanowiłby świetne dopełnienie w jego mieszkaniu. W głowie już nawet wiedział gdzie go powiesi. Aby tak się stało, to potrzebował jednak zgody Philipa.

róża

Widząc jak jej brat wykrzywił usta w uśmiechu parsknęła cicho spoglądając na ich towarzyszkę. Bawił ją ten duet i to niemiłosiernie. Vespera również nie przejęła się tym, że pod stopami ziemia się delikatnie zapadała, a od tłumów jej własne buty się brudziły. Wiedziała doskonale jak to będzie wyglądać tutaj. Gdy Ulysses zaczął odstawiać szopkę przekrzywiła lekko głowę. Podobało jej się to. Wyglądało komicznie, ale było autentyczne.

— Łamaga. – skwitowała krótko. – Przestań, to nie ma sensu. Jesteśmy na Beltane, a nie na jakimś pokazie mody. – zauważyła i teatralnie przewróciła oczami.

Gdy Ulysses podniósł się w końcu do pionu poprowadziła ich w miejsce, gdzie sama miała wykonać swoją misję. Do końca nie wiedziała jak ma to zrobić, a nie chciała udawać, że też czyści buty, bo byłoby to dziwne. Los jednak zadecydował za nią, gdyż potknęła się o jakiś wystający kamień, upadła na kolana, a broszka, którą miała niedbale przypięte do sukni odpadła jej i potoczyła się gdzieś po trawie.

— Na brodę Merlina, moja broszka! – zawołała i zaczęła udawać, że szuka ją zasłaniając niewielki teren wokół siebie długimi, szerokimi rękawami. Wcisnęła niepostrzeżenie kamień w ziemię pomagając sobie przy tym drobnym zaklęciem, aby mieć pewność, że wykonała swoje zadanie dobrze. W końcu znalazła też broszkę, podnosząc się zaczęła narzekać, że się cała ubrudziła. Użyła zaklęcia, aby wyczyścić swoją suknię. Docisnęła butem miejsce, w którym zakopała kamień i ruszyła za Alanną.

— Może pójdziemy później do tego dziwnego goblina? – zapytała, aby chociaż trochę udawać, że interesują się całym tym wydarzeniem tutaj, a nie tylko potykają się o nogi.