—18/09/1972—

Londyn. 18 września 1972.

Szanowna Pani Geraldine,

Z całego serca dziękuje za nadesłany list oraz zaufanie, jakim mnie Pani obdarzyła. Wiadomość o Waszym zamiarze zawarcia sakramentalnego związku małżeńskiego napełniła mnie głębokim wzruszeniem i wdzięcznością wobec Matki. Chociaż wiara pozostaje ważnym elementem życia naszej angielskiej społeczności czarodziejów i czarownic, tak nie da się ukryć, że coraz więcej osób decyduje się na praktykowanie naszych obrzędów w zaciszu swoich własnych czterech ścian niźli w gronie innych wiernych. Tym bardziej cieszy mnie fakt, że w czasach niepokoju ludzie dalej szukają wsparcia w posłudze niesionej przez kapłanów kowenu.

Z tego miejsca pozwólcie, że złożę Wam najserdeczniejsze gratulacje z okazji podjęcia tej doniosłej decyzji. Pani rodzice zapewne nie mogą posiadać się z radości, że jedyna córka postanowiła dokonać tak ważnego kroku w swoim osobistym życiu. Niedługo sami wyślemy list z gratulacjami do Gerarda i Jennifer. Bądź co bądź to bardzo poważna zmiana. Małżeństwo to nie jest bowiem tylko społeczna umowa czy połączenie dwóch bliźniaczych dusz, a znak Matczynej obecności w życiu codziennym, w doczesnych radościach i trudach, w świetle poranka i zmierzchu wieczoru.

Jednocześnie, jako reprezentant zgromadzenia duszpasterzy odpowiedzialnych za duchowe przygotowanie narzeczonych, muszą z troską zwrócić uwagę na wyznaczoną przez Was datę ślubu, która - nie ukrywajmy - wydaje się nader pośpieszna. Oczywiście, kowenowi nieobce są nieoczekiwane podrygi serca... Albowiem nawet w nagle podejmowanych decyzjach można znaleźć mądrość Matki... Jednakże w takich sytuacjach kowen, kierując się roztropnością, zadaje pytania nie z ciekawości, lecz z miłości: czy przypadkiem nie kryje się za tym nagłym terminem jakaś pilna potrzeba, której nie wypada przemilczeć? Jeśli tak, proszę o szczerą rozmowę - nie po to, by oceniać, lecz by towarzyszyć w tej drodze.

Z niejaką przykrością muszę również zauważyć, że nie była Pani dotąd regularnie widywana podczas niedzielnych modłów w głównej kwaterze kowenu ani na spotkaniach przygotowujących do sakramentu małżeństwa. Kowen rozumie, że w tych trudnych czasach może być ciężko znaleźć czas nawet na krótką modlitwę, gdy Londynem zaledwie kilka tygodni temu wstrząsnęła tragedia pod postacią pożarów. Mimo że życie bywa pełne zobowiązań, lecz nie powinno w nim zabraknąć miejsca dla Pani Księżyca, która jest źródłem miłości wszelkiej.

Niech Wasza decyzja będzie nie tylko owocem uczucia, ale także świadomym wyborem wspólnego rozwijania swojej wiary, wzmacniania siebie nawzajem i działaniem na rzecz społeczności, której jesteście Państwo częścią. Mogę Wam zdradzić, że nawet Percival Macmillan, pełniący obowiązki arcykapłana pod... nieobecność... arcykapłanki Isobell Macmillan, błogosławi wam z całego serca.

Wierzymy głęboko, że Państwa decyzja, niczym dźwięk dzwonów w niedzielny poranek, rozniesie się po naszej wspólnocie i stanie się inspiracją dla innych, którzy wciąż wahają się, czy uczynić swój związek świętym przymierzem. Niech Wasza droga będzie jak płomień, który nie tylko ogrzewa serca zakochanych, lecz także rozświetla ścieżki innych ludzi, zachęcając ich, by pozwolili Matce tchnąć życie w ich wzajemne oddanie.

Z modlitwą i wiarą na spokojną przyszłość,

kapłan Sebstian Macmillan

PS. Nalegam na spotkanie w głównej siedzibie kowenu w Londynie - najlepiej jak najszybciej - aby omówić dalsze kroki i oczekiwania Pani oraz Pana młodego względem nadchodzącej ceremonii. Z uwagi na dość szybki termin uroczystości będziemy musieli w dość krótkim czasie przygotować odpowiednią dokumentację.

odpowiedź na wiadomość

Londyn, dnia 21 września 1972

Droga Geraldine,

Pozwól, że podzielę się z Tobą pewną wiadomością, którą usłyszałam dziś od Twojej matki. Z ust lady Jennifer padło jasno: jej mąż pragnie, aby na waszym weselnym przyjęciu pojawiły się pieczone dziki - nie mniej niż trzy - podane w całości, obok jelenia, również podanego na gorąco i w jednym kawałku, wraz z głową i odnóżami. Nie mają to być świnie, które mogłyby wystarczyć gościom i zaspokoić formę górskiego wesela, do której dążymy. To właśnie dziki.

Nie zamierzam ukrywać, że ta wizja wprawiła mnie w konsternację i niejakie zaniepokojenie. Polowanie podobno już zlecono i trudno wyobrazić sobie odwrócenie biegu rzeczy. Niemniej zdaję sobie sprawę, iż podobna decyzja, wprowadzona bez konsultacji z Wami, może rodzić komplikacje - estetyczne, praktyczne, a nawet towarzyskie.

Pragnę wierzyć, że to tylko wyraz przywiązania do tradycji, lecz nie mogę zignorować faktu, iż łowy już trwają, zatem decyzja ta jest niemal nieodwołalna.

Wiem, że obowiązek wobec ojca nie jest czymś, co łatwo odrzucić. Liczę jednak, że - wraz z matką - znajdziesz sposób, by nadać tej sprawie ramy rozsądku. Ja sama uczynię, co w mojej mocy, aby zapanować nad powagą całej sytuacji, lecz przyznaję otwarcie - jestem głęboko zaniepokojona kierunkiem, jaki obiera ta nagła kooperacja.

Niech Morgana ma was oboje w swojej opiece. Sądzę, że tym razem to życzenie nabiera wyjątkowej mocy.

Z pozdrowieniami.

Ursula E. Lestrange

Dolina Godryka, 21.09.1972

Pozostaje nam zatem docenić tak głęboką aprobatę i inwencję. Nie widzę potrzeby tłumić jego inicjatywy. Dokładnie to napisałem ciotce. Niech tylko nie będzie zbyt... Wymyślnie. Całą resztę jakoś się zaplanuje. Plan wieczoru z pewnością można jeszcze zmodyfikować w taki sposób, aby wszyscy byli zadowoleni.
Znając życie, to będą więcej niż trzy dziki. Twój ojciec to naprawdę utalentowany łowca, a przy tym raczej niespecjalnie wie, co znaczy umiar. Co prawda, Ursula nie pisała mi o szczegółach polowania, natomiast zakładam, że zdobędzie ich tyle, ile udźwigną jego ludzie. Ewentualnie konie. Nie mam pojęcia, w jaki sposób łowi się dziczyznę. Powinienem?
Nie mogę powiedzieć, że nie wyobrażam sobie, jakby to mogło wyglądać. Żaden z tych obrazów nie wygląda jednak tak zachęcająco, żebym chciał sprawdzić to na żywo. Raczej darujmy sobie tak nowatorskie rozwiązania. Wystarczy sama pieczenina.

Roise

PS Mam nadzieję, że Twoje ostatnie przedślubne polowanie przebiega gładko, na czymkolwiek polega. W Dolinie wszystko w porządku, przynajmniej względnie. Widzimy się wieczorem.

—18/09/1972—

odpowiedź na wiadomość

Kruk dostarczył do rezydencji Yaxleyów elegancki granatowy bilecik wypisany złocistym, mieniącym się w słońcu atramentem.