oklumenta na koncercie willowego duetu

za podesłanie dziękuje z całego smoczego serduszka Lorraine

- Słucham? Nie, nie, nie. Wychodzi na to, że ja tutaj jestem najbardziej zwyczajna na świecie. - Odparła z nieukrywanym entuzjazmem, bo to nie zdarzało się zbyt często.

- Nigdy w życiu bym cię nie zaatakowała, więc nie musisz się bać Ericzku, wiesz przecież, chyba, że to będzie kolejny przyjacielski sparing. Chętnie znowu skopię ci dupę. - Może ostatnio jej się to nie udało, bo przypadkiem wywaliła się na ryj, ale najwyraźniej wyparła to z pamięci i wróciła do tych lepszych wspomnień, kiedy to ona zwyciężała w pojedynkach z przyjacielem.

Gerry przez lata stała się dosyć mocno tolerancyjna jeśli chodzi o egzystowanie w towarzystwie mieszańców genetycznych. Okazało się bowiem, że wielu z jej znajomych coś dolega. Zresztą jej własny brat był wampirem, to musiałaby być mocna hipokryzja gdyby postanowiła na kogoś podobnego pokroju polować.

- Białe to są tylko kreski, które wciąga. - Rzuciła z promiennym uśmiechem do Longbottoma. Widać nie miała tyle nadziei, co on. Raczej zakładała to, co najgorsze.

- Dobra, ta aukcja to może był lekki przypał, co wcale nie zmienia faktu, że uzyskaliście na niej sporo funduszy, więc wychodzi, że zadziałało. - Pewnie sama by sie wkurzyła, gdyby ktoś wystawił ją na licytacji, no ale cel był szczytny, to było najważniejsze. Liczyły się intencje. - Mogę ci obiecać, że jeśli kiedyś się to powtórzy, to ja cię kupię. - Dodała jeszcze z nieco złośliwym uśmiechem.

- Nawet mi nie przypominaj tego Lammas... - Było to jedno z doświadczeń do którego panna Yaxley wolałaby nie wracać.

[a]Koncert, cóż. Nie było to coś, co leżało w kręgu zainteresowań Geraldine Yaxley. Prędzej odnalazłaby się w mugolskim Londynie, tańcząc na barze w jakieś taniej knajpie, ale cóż. Skoro miał być koncert. To musiała go wysłuchać, muzyka jej raczej nie przeszkadzała, ale też nigdy specjalnie nie zwracała na nią uwagi. Chyba, że ktoś grał na jakimś nietypowym instrumencie pokroju dud, czy rogów, bo z tego można było zrobić całkiem niezłą broń.

Zmrużyła oczy i przyglądała się Anthony'emu, który najwyraźniej znał się na muzyce. Cóż, wyglądał na takiego. Bogaty, z dobrego domu, typowy czystokrwisty który interesuje się tym, czym powinien. Niestety w przeciwieństwie do niego Gerry nie miała nic do powiedzenia na ten temat, bo to nie leżało w szeregu jej pasji. Wolała noże, broń, czy inne takie. Uśmiechnęła się jednak do niego i kiwała głową, jakby faktycznie rozumiała co do niej mówi.

Nie mogła oczywiście powiedzieć, że kobiety nie grały ładnie. Wpatrywała się w nie przez chwilę, zachwycona, dziwne, bardzo dziwne, bo zazwyczaj tego nie robiła. Cóż, może wiłe rzuciły na nią swój urok? W końcu wiedziała, że to one, nie liczyło się to jednak, nie kiedy muzyka grała tak pięknie.

Shafiq wspomniał o wodzie, Gerry przykmnęła oczy i odpłynęła gdzieś daleko. Zdecydowanie wolałaby być teraz tam, gdzie znajdowała się wczoraj, na ognisku przy Thomasie, przypomniał jej się szum fal, który im towarzyszył. Tak, to było całkiem miłe, później zawędrowała jeszcze dalej, jezioro Windermere, gdzie leżała na pomoście z Esmé i niczym się nie martwiła. Zrobiło jej się jakoś tak cieplej i przyjemniej, gdy o tym wszystkim myślała. Szkoda, że nie było tu żadnego z tych mężczyzn.

Widzieli się raz w życiu. Alexander żałował, czuł obrzydzenie. Urlett wręcz przeciwnie. Dla niej był jak dawny przyjaciel. Czuła się przy nim niezwykle swobodnie. Pewnie dlatego, że widział ją nago.

Zdziwiła się komunikatem Mulcibera, co wyraziły uniesione brwi. Jakże mógł przewidzieć takie koleje losu? Spali ze sobą tylko raz i to z jego inicjatywy. Naprawdę myślał, że podeszła do niego teraz tylko i wyłącznie w tym celu? Głównie, ale nie tylko.

— Jak niegrzecznie. Odpowiedz najpierw na pierwsze pytanie, nim przejdziesz do drugiego. Nie lubię nierozwiązanych zagadek, szczególnie tych prostych do rozwiązania. — Przechyliła trochę głowę, również mierząc go intensywnym spojrzeniem. Bardzo się nadawał. Gdyby tylko był nieco bardziej kooperatywny... — A moje drugie pytanie nie ma związku z pierwszym. Nie interesuje mnie osobiście twój status matrymonialny. Już nie.

Przeniosła spojrzenie na Isaaca. Bardzo charakterystyczne imię. Być może nawet nie musiał podawać nazwiska.

— Urlett Reykjavik z rodu Nordgersim, niezmiernie miło mi poznać. Pan jest Żydem, czy synem Victorii Bagshot? — spytała, jak gdyby nie było żadnej trzeciej opcji do rozważenia. Zaraz też ciekawsko zerknęła na piersiówkę. — Interesujący ekwipunek na przyjęciu. Nie wiedział pan, że będzie tu alkohol, czy może potrzebował pan tego przed przyjęciem?

Jej pytania należały do niecodziennych, z kategorii tych głupich, ale piersiówka stanowiła dla Urlett niesamowicie niepasujący element do obrazu. Po obserwacji naczynia nie przepuściła okazji, by rzucić spojrzeniem na dłonie Isaaca w poszukiwaniu oznak stanu cywilnego — lub ich braku.

Skoro zdecydowała, że chce poznać odpowiedź na zadane przez siebie pytanie to zamierzał spełnić tę prośbę. Zamierzał przy tym zachować odpowiednią dozę dyskrecji, zniżając głos do konspiracyjnego szeptu. Uniósł też lewe ramię, aby objąć dziewczynę w talii.

— Spotykamy się od początku sierpnia i prędzej czy później prawdopodobnie poznałbym ich, a skoro miało to miejsce podczas tego wieczorku to postanowiłem się odpowiednio zaprezentować. Może zapragną mnie lepiej poznać. — Wytłumaczył to jak to postrzegał i zaciągnął się dymem tytoniowym. Pozwolił papierosowi się tlić.

— Myślę, że nie da się wszystkich zadowolić. Jedni skrytykują mnie i moją twórczość, drudzy docenią i zaczną postrzegać ją jako wartościową. Nie mam czego się obawiać. — Odparł wprost na słowa swojej towarzyszki. Bycie czarodziejem czystej krwi dawało sporo przywilejów. Ukrywanie się pod nią było nad wyraz dogodne. W rzeczywistości, jako czarodziej półkrwi, pogardzał większością czystokrwistych rodzin - tymi, dla których liczył się wyłącznie rodowód i podtrzymanie linii czystości krwi. Ona nie miała znaczenia. Tego nie mógł powiedzieć o pieniądzach, które posiadali czystokrwiści.

— Jak zostanie wydana to ją przeczytasz. Tego dowiesz się, czytając książkę. Jakim byłbym autorem, gdybym zdradził jedną z kluczowych informacji? — Odpowiedź na wszystkie zadawane przez nią pytania nie mogła być inna. Gdyby ta książka miała naprawdę powstać to wiedział, że takiego zakończenia mogliby oczekiwać konserwatywni czarodzieje czystej krwi - on wybrałby to drugie zakończenie, będące wstępem do naprawdę tragicznego zakończenia. Uniósł kąciki ust w pobłażliwym uśmiechu.

— W idealnym świecie tak powinno być. To dobrze, bo z tym nie ma co się śpieszyć. — On doskonale wiedział, że nie żyli w idealnym świecie. Nic nie było czarno-białe. Nie potrafił zapewnić ją o tym, że kiedyś razem wybiorą się na wycieczkę do Francji. To była zbyt odległa przyszłość. Zaplanowanie tego rodzaju wycieczki musiało sprzyjać powziętym przez niego planom. Z kolei zaplanowanie swojej ucieczki to zawsze doskonała opcja, jakby wszystko nie potoczyło się po jego myśli.

— Możliwe. — Przytaknął, na razie decydując się zakończyć ten temat. Spostrzeżenie czegokolwiek nie sprawiło, że zamierzał dywagować nad tym przez resztę wieczoru.

— Wracamy... znam jedno miejsce, do którego możemy się udać. Tam nikt nie będzie nas wypraszać. — Odpowiedział również szeptem, upuszczając na posadzkę balkonu niedopałek papierosa, którego następnie przydeptał. Matthiasowi bardzo nie podobał się fakt, że niektórzy z gości byli skłonni zasugerować mu opuszczenie balkonu w posiadłości swojej ciotki.

Po tym, jak przemowa Agnès dobiegła końca, rozpoczął się koncert fortepianowy Celine. Muzyka miała to do siebie, że potrafiła poruszyć zarówno duszę, jak i serce. Dlatego z przyjemnością wsłuchiwał się w wygrywaną przez swoją kuzynkę melodię, jednocześnie spoglądając z ukosa na Sophie.

— Chodź ze mną. — Wyszeptał tak aby nie zakłócić tego koncertu, wyciągając ku niej dłoń. Jedynym pomieszczeniem, do którego mógł ją zaprowadzić, był jeden z pokojów gier. Wybrał ten od ruletki. Wymagało to wyproszenia stamtąd krupiera.

— Pete, co tak siedzisz w tym pokoju? Póki nie gramy, zrób sobie chwilę przerwy. Napij się szampana, poczęstuj się przekąskami i poświęć czas Elise. Przechodząc, słyszałem że cię szuka. Powinniście posłuchać koncertu fortepianowego. — Zagadnął krupiera, w ten sposób sugerując mu opuszczenie tego pomieszczenia. Posłużenie się kłamstwem przychodziło mu z łatwością. Cel uświęcał środki. Spojrzał przelotnie na Sophie, która mogła zwrócić uwagę na to, że nic takiego nie miało miejsca, ale jeśli chciała spędzić z nim chwilę z dala od innych, to innego wyjścia nie było.