[Bal Longbottomów, 18.03.1972] Posiadłość rodziny Longbottomów, sesja zbiorowa

Daisy uniosła aparat by zrobić zdjęcie zwycięzcy licytacji, Elliotowi Malfoyowi. Zmarszczyła brwi dochodząc do wniosku, że warto byłoby poprosić go by zapozował do zdjęcia razem z Erikiem Longbottomem. Zwycięzca licytacji i towar, który kupił. Warto byłoby się też dowiedzieć, czy kolacja, którą obydwaj mężczyźni zjedzą będzie – po prostu kurtuazyjnym spotkaniem dwójki przyjaciół (nuda), czy spotkaniem biznesowym (jeszcze większa nuda).
Po zrobieniu zdjęcia, znowu zwróciła pełną uwagę na Atreusa, wsłuchując się w jego słowa. Posłała mu krótki, niezbyt szeroki acz aprobujący uśmiech. Tak naprawdę tkwiły w niej teraz jakby dwie natury. Pierwsza, dziennikarska zgadzała się ze słowami mężczyzny. Tyle dziwnych rzeczy działo się na balu, że nie był to czas na to, by skupiała całą uwagę na znanej piosenkarce Faye Longbottom. Ale ta druga natura… ta druga najchętniej cisnęłaby aparat w kąt, złapała Atreusa za rękę i sama pociągnęłaby go w jej stronę.
Potrząsnęła głową, walcząc sama ze sobą o to by wygrała w niej dziennikarska rzetelność, ale nie mogła powstrzymać się przed zwróceniem wzroku w kierunku zmierzającej na scenę Faye. Wzroku, który wcale nie był uprzejmie zainteresowany występem wielkiej wokalistki, ale płonął osobliwym żarem. Przecież to nic złego, jeśli na krótki moment dam się pochłonąć jej występowi, pomyślała. Daisy słuchała śpiewającej, patrząc na nią tak, jakby wszystko zostało przygotowane tylko dla niej, jakby Fae – nawet nie zdająca sobie sprawy z jej istnienia, prowadziła z nią jakąś osobliwą grę miłosną, której zasady znały tylko we dwie.
Bo w dziwnym, pokręconym umyśle Daisy toczyły właśnie grę. Ona już wiedziała, że pasowały do siebie idealnie. Były jak dwie strony tej samej monety, jak dwie połówki jabłka, dwie komory jednego serca. Teraz jeszcze Faye musiała to zrozumieć, zaakceptować i odwzajemnić uczucia młodziutkiej dziennikarki.
Nie zdając sobie nawet sprawy z tego co robi, Daisy ruszyła w stronę sceny. Nie myślała o tym by zrobić śpiewającej zdjęcie do gazety, ale by sfotografować ją dla siebie. Zamknąć w kolejnej ruchomej fotografii a potem podziwiać, oprawioną w ramkę i stojącą przy łóżku. Jej Fa…
Krzyk. Zaklęcia. Zamieszanie. Daisy z trudem odwróciła wzrok w chwili, w której Nora Figg zdążyła przeobrazić się zupełnie w bobra a Alastor Moody rzucał się do splatania zaklęcia by ją odczarować. Zdumiona tym, co się działo, zaczęła pstrykać zdjęcia jak szalona. I przemienionej w bobra Norze, i Alastorowi, i Perseusowi Blackowi, i Brennie Longbottom. Gdzieś pomiędzy jedną a drugą klatką, czuła narastającą w niej wściekłość. Jak oni śmieli zniszczyć tak piękny występ?!
Ale największą, największą wściekłość poczuła na widok Florence Bulstrode, która – w czasie, gdy Daisy dokumentowała cały ten cyrk – zdążyła wejść na scenę i dotykała właśnie Faye. Zazdrość była brzydką cechą, ale natura obdarzyła nią pannę Lockhart wyjątkowo obficie.

Młody Longbottom nie musiał się specjalnie kryć z tym, że wpadł w niemały zachwyt, gdy rozpoczął się występ Faye. Nie miał pojęcia, czy była to magia, czy też efekt jej nadzwyczaj zjawiskowego głosu, nad którymi miłośnicy jej talentu muzycznego rozpływali się w niezliczonych dyskusjach i artykułach prasowych, jednak jedno było pewne; cokolwiek robiła, działało. I to bardzo dobrze.

Erik zdołał nawet zapomnieć o tym, że jeszcze chwilę wcześniej chciał nie tylko pogrozić, ale też być może zrobić realną krzywdę swojej siostrze. O, spałaby na dworze, to byłaby całkiem niezła kara. Na początek. Swoiste preludium do kolejnych potworności, jakie dla niej przygotował. Na Merlina, jak ona cudownie śpiewa, pomyślał i akurat, gdy utwór zaczął dobiegać końca, coś wyrwało go z zamyślenia.

Zmarszczył oczy, jak gdyby ktoś go wyrwał ze snu. Rozejrzał się to w jedną, to w drugą stronę, jak gdyby nie do końca wiedział, co się stało. Miał jednak świadomość tego, że właśnie znalazł się w samym środku wielkiego chaosu. Nora została zamieniona w bobra. Albo innego dziobaka. Ciężko było określić z takiej odległości.

Zanim zdołał wyrwać się do przodu, w stronę Perseusa, jego drewnianej laski oraz zdziczałej świnki morskiej zmierzał już Alastor Moody oraz Brenna. Młody detektyw cofnął się o parę kroków, co by nabrać lepszej perspektywy i ruszył na około, aby dostać się do tego całego zbiegowiska. Gdyby próbował przepchnąć się tą samą drogą co siostra, to raczej nie byłby to najlepszy pomysł, gdyż w ślad za nią ruszył niemały tłumek.

Tak, róbcie jeszcze więcej zdjęć, pomyślał z przekąsem, truchtem pokonując metry, gdy uderzył w niego kolejny flesz aparatu Daisy. Eh, ta to miała dopiero wyczucie czasu. Koniec końców Erikowi udało się dostać na miejsce stosunkowo szybko, akurat, gdy ujrzeć na własne oczy atak transmutowanej Nory na drewnianą laskę Perseusa Blacka. Wprawdzie nie musiał tego robić, aby lepiej widzieć, ale stanął na palcach, aby lepiej ocenić sytuację, a wtedy ktoś na niego wpadł.

— Ugh — Skrzywił się, chociaż w gruncie rzeczy nawet go to nie zabolało. Opuścił wzrok i zamrugał zaskoczony, gdy skrzyżował spojrzenie z parą niebieskich tęczówek. Cofnął się pół kroku, zdając sobie sprawę, że wpadł prosto na Elliotta. Przywołał na twarz nieco zestresowany uśmiech. — Nic się nie stało, dużo tu się dzisiaj dzieje. Poza tym mówiłem, że Cię później znajdę i...

Urwał, gdyż w tej chwili poczyniono próbę odczarowania Nory. Odetchnął z ulgą, wypuszczając powoli powietrze z płuc i kręcąc głową z niedowierzaniem, Takich atrakcji, to się nie spodziewał tej nocy. A to miało być takie spokojne przyjęcie. Aukcja, mała potańcówka, może jakiś papieros na tarasie, parę przemów i tyle. Bogowie mieli najwyraźniej inne plany wobec nich, gdyż zsyłali jedną niespodziankę za drugą.

Parsknął niekontrolowanym śmiechem na dźwięk żartu Elliotta o drewnianym interesie, jednak próbował go zamaskować atakiem kaszlu. Cóż, na pewno nie była to sytuacja standardowa, toteż nie dziwił się, że reakcje na to widowisko również nie należały do najzwyklejszych. Zaraz, czy ktoś tam leży?, zaczął się zastanawiać Erik, gdy zobaczył, że partner Nory leży nieprzytomny na ziemi. Co tutaj się w ogóle działo?

Otworzył zaskoczony usta, gdy do Theseusa dopadła nie jedna, nie dwie, a aż trzy osoby. Geraldine, William oraz Giovanni. To dopiero było szybkie. W sumie nie powinien się dziwić. Na przyjęciu bawili się nie tylko przedstawiciele Departamentu Przestrzegania Prawa Czarodziejów, ale też całkiem spora liczba medyków ze szpitala św. Munga. Brakowało im tylko okolicznej drużyny strażackiej do tego zestawu. Na Merlina, oby tylko teraz nic nie stanęło w płomieniach. Nie powinien w ogóle tak myśleć.

— Wygląda, jakby była w lekkim szoku, ale chyba będzie żyć — stwierdził, taksując Norę uważnym wzrokiem. Huh, zupełnie, jakby był prawdziwym ekspertem. Z niemałym zaskoczeniem zauważył, że Elliott również ruszył do pomocy. Licytacja chyba naprawdę wyciągnęła na wierzch jego najlepsze instynkty. Najpierw obdarowanie schroniska i sierocińca tak hojną kwotą, teraz pomoc na własną rękę... Nie sposób było tego nie docenić.

Erik przeszedł te kilka kroków dzielących go od siostry.

— Zaraz zlecą się sępy, zasłoń ją jakoś, bo wyląduje na pierwszej stronie porannego wydania gazety — rzucił cicho, po czym wrócił na poprzednie miejsce, odwracając się jednak tyłem do zgromadzonych wokół Nory i Theseusa ludzi.

Że też ja mam takie dobre serce, pomyślał, przygotowując się na to, że będzie musiał się ponownie zmierzyć z gronem reporterów. Cóż, jeśli będzie musiał, to zasłoni Norę własnym ciałem i zajmie jej miejsce na okładce. Zmierzy się z tymi złaknionymi świeżej krwi dziennikarzami. Niech będzie, czego się nie robi dla swoich najbliższych. Ach, gdyby ktoś jeszcze zechciał mu teraz pomóc w tej bitwie...

Eleonora, a racze jej bobrze wcielenie zaatakowało laskę Perseusa Blacka, udało jej się ją ugryźć nim ktokolwiek zdążył zareagować. Co działo się wtedy w jej głowie? Jakiś instynkt, coś wewnątrz tak bardzo pragnęło drewna, że nie potrafiła się temu oprzeć. Nie liczyło się nic więcej, w tej krótkiej chwili tylko ona i laska Perseusa. Nigdy w swoim życiu nie czuła czegoś takiego. Wiedziała, że coś jest nie tak, że nie jest sobą, później było tylko gorzej.

Dostała zaklęciem, nie miała zielonego pojęcia, kto przywrócił ją do normalności. Kiedy powróciła do swojej ludzkiej formy czuła w ustach dziwny posmak, podniosła głowę i dotarło do niej, że jest źle. Bardzo źle. Pierwsze przyszło zakłopotanie - tak naprawdę nie zdawała sobie sprawy, z tego co się przed chwilą wydarzyło. Powoli zaczęło do niej docierać. Ktoś przypadkiem musiał ją transmutować - tylko dlaczego właśnie ją, dlaczego to zawsze ona musiała znajdować się w takiej poniżającej sytuacji. Czuła, że wzrok wszystkich jest skierowany właśnie w jej kierunku. Gdyby tylko umiała się teleportować, zapewne już by to zrobiła. Najchętniej zniknęłaby i nie pokazywała się nikomu przez najbliższe kilka lat.

Wstyd, który ją ogarnął spowodował, że jej twarz oblała się rumieńcem. Ta okropna suknia, którą na siebie włożyła zaczęła ją kuć w każdy milimetr ciała. Po co właściwie tu przyszła? Mogła się domyślić, że to skończy się katastrofą, tylko upewniła się, że ona nie pasuje do tego świata. Bankiety, bale - nie powinna w ogóle brać pod uwagę, że jest inaczej. Odruchowo się wycofała, przesunęła do tyłu, jednak jeszcze nie podniosła, gdyby wstała, wtedy wszyscy by się w nią wpatrywali (jakby teraz tak nie było), a tego nie chciała. Podłoga powodowała, że czuła odrobinę bezpieczeństwa.

Pierwszą z osób, które zauważyła był Alastor, zupełnie zignorowała to grono bogaczy, którzy znajdowali się tuż przed nią, nie chciała na nich patrzeć, czuła tę pogardę, to było wystarczające. Figg najwyraźniej pełna była kompleksów. Moody chyba chciał jej pomóc, w końcu trzymał różdżkę w ręku, z tej odległości nie była w stanie zauważyć, że był pijany. Oczy jej się zaszkliły, wpatrywała się w niego wzrokiem błagającym o pomoc, jeszcze moment, chwila i pęknie. Dla Norki było to zbyt wiele. Dawno nie czuła takiego upokorzenia, objęła rękoma kolana i zaczęła się trząść. Nie miała zielonego pojęcia, co powinna teraz zrobić. Czuła się źle, najgorsze było to, że wszyscy na nią patrzyli, miała wrażenie, że całe ciało ją pali, jeszcze moment i spłonie ze wstydu.

Jeszcze bardziej skuliła się, kiedy zauważyła błysk aparatu Daisy. Nie miała pojęcia, jak wyjść z tego wszystkiego z twarzą, czuła, że już po niej, że będzie to ogromny skandal. Tylko tego brakowało jej do szczęścia. Uciekała wzrokiem, nie chciała zobaczyć rozczarowania Brenny i wszystkich innych, którzy się tutaj znajdowali, w końcu przez nią ten bal okazał się być katastrofą.

Podstawowa zasada nie mieszaj przepadła, gdy Alice wezwała gestem kelnera. Astoria, korzystając z okazji, odstawiła niemal już pusty kieliszek bąbelków i sięgnęła po wino o pięknej rubinowej barwie. Słuchała uwag towarzyszek i nie sposób było się z nimi nie zgodzić. Ktoś zrobił sobie bardziej osobisty pokaz siły z licytacji kolacji w uroczym towarzystwie.
— Może gdyby mojej klienteli nie stanowiły w większości wdowy szukające ukrytego majątku męża nieboszczyka — zażartowała, uśmiechając się tajemniczo. Wszak Dołohow sam w sobie był marką, a sięgnięcie, chociaż fragmentu cienia jego sławy wymagało czegoś więcej niż skrawek eleganckiej sukni.
— Nie zdziwię się, jeśli zobaczymy jakieś zamieszanie — mruknęła, pociągając łyk wina. — Tych pieniędzy starczy na kilka inwestycji charytatywnych. Pan Longbottom naprawdę mocno się poświęcił. — Dodała, przyglądając się całej śmietance towarzyskiej i licytowanemu okazowi, zalewając napływające ją współczucie kolejnym łykiem wytrawnego czerwonego. — Cóż najlepsze kąski osiągają niebotyczne kwoty — skomentowała informację o tuńczykach, sama też nie dodając już nic więcej, pozostawiając domysły za kurtyną milczenia. Wszak wszystkie wiedziały, że nie o jedzenie tu chodzi.
Kiedy Flo zniknęła w tłumie, uwaga czarnowłosej skupiła się całkiem na towarzyszącej jej jasnowłosej Alice. Uśmiechnęła się lekko, słuchając o runach i próbach wróżenia. Te nie zawsze wychodziły, los bywał tajemniczy, nawet dla jasnowidzów, dając niezrozumiałe podpowiedzi, znaki i trudne do interpretacji szyfry. Jednak nie przyznała się do tego głośno, cóż byłaby z niej za wróżbitka?
— Raczej salonik, bardzo malutki, tak jak wspomniałam, nie mam wiele klientów — kciukiem i palcem wskazującym zaakcentowała niewielki wymiar swojego przybytku. — Powiedzmy, że zaglądanie w szklaną kulę, parzenie herbatki i czytanie z kart tarota mam we krwi, ale konkurencja z taką personą nawet nie przeszła mi przez myśli. Jednak jeśli jesteś zainteresowana, to zapraszam. Zaglądam nie tylko w przyszłość. — szepnęła nieco konspiracyjne, a następnie zaśmiała się. — Mam kuzynkę, która ciągle widzi tylko marny koniec, wywróży ci ponuraka nawet ze świątecznego keksu. — Dodała żartobliwie.

Później jednak stało się coś magicznego, Astoria całą sobą skupiła się na piosenkarce stojącej na scenie. Wino w kieliszku delikatnie falowało pod wpływem lekkiego bujania się Trelawney. Przyjemne, niemal bezmyślne zrelaksowanie wpłynęło na jej ciało, ale z tego stanu wyrwał ją głos męski głos, krzyczący w dali, a później słowa Alice i zamieszanie, które zaskoczyłoby chyba nawet wcześniej wspomnianego przez kobiety wróżbitę.
— Na brodę Merlina. Czy to bóbr ? — Zapytała, stając lekko na palcach i obserwując tragikomiczną scenę. — Biedna kobieta — wyszeptała, zerkając ni to przerażona, ni rozbawiona na odczarowaną kobietę. — Może ktoś, źle wycelował zaklęcie. — Skwitowała, pociągając spory łyk wina i zerkając na jasnowłosą.

Jej powaga nie zdała się na długo, gdyż komentarz Selwyn sprawił, że zaśmiała się cicho. Wino podziałało naprawdę mocno rozluźniająco na jej ciało.
— Powiedz komu, a zapłacę nawet za dwie nogi i ręce, albo cztery nogi żeby to przeczytać — odparła, unosząc kieliszek lekko w górę. — Pisujesz coś ? Jeśli nie, powinnaś zacząć, bo te nagłówki nie powinny się zmarnować. — Zapytała zaciekawiona, obserwując kątem oka całe zamieszanie. Z jednej strony była naprawdę rozbawiona, lecz z drugiej mocno współczuła poszkodowanej i właściwie rodzeństwu Longbottomów, którzy zorganizowali cały ten bal w słusznej sprawie, a wszystko może zostać przysłonięte niefortunnym wypadkiem.