[Wiosna 1972] Ogniska, wino i wianki - SABAT BELTANE

No nie, nie zamierzała udawać, że nic nie widziały. Przyłapany to przyłapany, więc Victoria czekała, aż smarkacz odda co tak nieumiejętnie zwinął myśląc, że nikt nie zauważy. Uniosła tylko wyżej brwi zaskoczona, bo serio… czy one wyglądały jakby miały go pobić? Nie zaprzątała sobie tym jednak głowy i spokojnie obserwowała chłopca i jego rozmowę z Mavelle. Bo Lestrange chciała się upewnić, że młody nie wykręci kolejnego numeru. Alvin, po prostu, bez nazwiska. Cóż… Może tak, może nie, nie miała przy sobie eliksiru prawdy, a nawet jeśli by go posiadała, to nie użyłaby go w takiej sytuacji. Wisiorki w końcu wylądowały na dłoni Victorii, ta zerknęła na nie pobieżnie i wróciła spojrzeniem do chłopaczka.

Na wymowne pytanie Bones, Alvin tylko zacisnął usta, wytrzeszczył oczy i pokręcił głową. Jak dla Tori, to mogło znaczyć jednocześnie, że nie ma rodziców, ale też żeby im nic nie mówić… Ale.. Ach, nie miało to większego znaczenia i tak. Widziała na sobie spojrzenie Mavelle.

- Dobra, zmykaj. Ale jak nadal będziesz się tu kręcić i próbował kraść, to cię tak szybko nie puścimy – stwierdziła z westchnieniem. Wahała się przez moment nad tym, czy mu nie dać jednego sykla, ale uznała, że to go może jeszcze zachęcić do dalszego kombinowania. Alvinowi na szczęście nie trzeba było tego powtarzać i zaraz uciekł w swoją stronę… miejmy nadzieję, że po prostu STĄD jak najdalej. A Victoria… poczekała na Mavelle i odwróciła się w kierunku stoiska, spod którego w takim pośpiechu rzuciły się w pogoń, tyle że teraz to po to, żeby pannie Zamfir oddać skradzione wisiorki.

Wtedy też w oczy Victorii rzuciło się wielkie koło, koło którego stał goblin i uśmiechał się parszywie tymi swoimi trójkątnymi ząbkami.

- Chcesz spróbować? – zapytała swoją towarzyszkę. No bo… co im szkodzi? Zakręcenie kółkiem nie będzie trwało przecież godziny, a ledwie… no bo ja wiem, kilkanaście sekund. Tori rozglądała się przy tym, widziała też innych przedstawicieli ministerstwa, w tym Brennę i Atreusa, ale nie zamierzała machać do nich ani krzyczeć z oddali. Za to spokojnie podeszła do koła (bynajmniej nie koła fortuny), by sobie zakręcić. I miała nadzieję, że i Mavelle będzie chciała, niech też coś mają z pracy w taki dzień, prawda?

Loteria fantowa

Zakręciłeś wielkim kołem, licząc na to, że nie wylosujesz żadnego szmelcu. Kiedy zatrzymało się na kolorze czerwonym, a goblin uśmiechnął się z satysfakcją, szybko zrozumiałeś, że w tej loterii nie było wygranych. Sięgając do wielkiego worka, byłeś pewny tego, że wyciągniesz z niego to, co nie sprzedało się na innych stoiskach w zeszłym roku.

Wylosowałeś: Mundur Brygadzistki ze zdecydowanie za krótką spódniczką. Do pary z puchatymi kajdankami.

Czy rzeczywiście skazany był na żałobę? Czy może powinien spytać właścicielkę stoiska o szczegóły związane z onyksem? Może kryło się tu jakieś pozytywne znaczenie?

Rozważania przerwało wylosowanie kulki. Oto chwila prawdy. Głos przyszłości. Nakładał dodatkowe znaczenia na tą nic nie znaczącą loteryjkę, ale cóż innego mu zostało?

Ostrożnie otworzył kulkę i przyjrzał się pierścieniowi. Obiekt zabłysł na zielono. Martin przyjrzał się misternie wyrzeźbionemu kameleonowi. Cóż za interesujący wybór. A najważniejsze — w końcu pojawił się kolor. Ale to nie wszystko. Pierścionki te miały mieć dodatkowe efekty magiczne. Wsunął więc go na palec...

W pierwszej chwili nie zrozumiał, co się dzieje. Usłyszał krzyk Daisy i odwrócił się w jej stronę. Co będzie niesamowite? Czy pierścień zmienił coś w jego wyglądzie? Spojrzał w dół, a wtedy kosmyki włosów wsunęły mu się na twarz i dojrzał.

Zapatrzył się w to wyjątkowe zjawisko, gdy dotarła do niego druga część wypowiedzi. "Znowu?" Czy to rzeczywiście autorka jego poprzedniego zdjęcia?

— Poczekaj — zawołał za nią najprawdopodobniej zbyt słabo, by głos przebił się przez tłumy, ale zaraz też ruszył w stronę kobiety. — Czy to ty robiłaś zdjęcia na balu Longbottomów?

Głos Martina był spokojny. Zdecydowanie nie wypływał z niego zarzut, bardziej zainteresowanie. Tęcza jego włosów wyglądała komicznie w połączeniu z czernią jego stroju i oszpeconą bliznami twarzą. Dotąd nie pomyślał, że to może z ich powodu mało kto chce z nim rozmawiać, co może stać się również teraz.

Orion

Daisy uśmiechnęła się szerzej, kompletnie nie zdając sobie sprawy z tego jakie zamieszanie właśnie panowało w umyśle Martina. Pokiwała głową, a potem zbliżyła się do niego.
- Tak, to niestety byłam ja. Przepraszam, źle się wtedy do ciebie odezwałam – odezwała się przyjaźnie. – Ale mam nadzieję, że przynajmniej uznałeś zdjęcie za całkiem ładne. Moim zdaniem było jednym z najlepszych z balu. Było takie… - zamyśliła się, szukając odpowiedniego słowa w głowie. – Prawdziwe. Bez całego tego napuszenia, sztucznych uśmiechów i w ogóle.
Było tylko jedno zdjęcie lepsze. Ale jego bohaterka nie była zbyt szczęśliwa, kiedy Daisy jej je ofiarowała, więc Daisy do teraz żywiła do niej niesłabnącą urazę.
- Też chcę taki pierścionek – dodała. – Myślisz, że mi się również trafi taki, który… zmieni moje włosy w kolory tęczy? – zapytała, sięgając do torby by wyciągnąć stamtąd sakiewkę a z niej sykla i wrzucić go do automatu.
Pociągnęła za rączkę, niemal z nabożnym zainteresowaniem czekając na to, co uda jej się wylosować. Potem z równym zaaferowaniem wyciągnęła wylosowany pierścionek i założyła go na palec.
- I jak? - zapytała, spoglądając na Martina. Czekała na werdykt.

Pierścionek z niebieskim oczkiem

Po włożeniu pierścionka na palec zauważasz, że wokół ciebie zaczynają latać niebieskie motyle. Od czasu do czasu któryś siada ci na głowie, ręce, lub przysiada na nosie, lekko łaskocząc. Apatyt stanowiący oczko pierścionka został wyrzeźbiony w kształt motyla.