Theon nie był z tych, którzy mieliby sobie za zle to, że dobrze bawili się podczas święta, jakiejś imprezy, nawet bez konkretnej okazji. Człowiek musiał od czasu do czasu wyrwać się z szarej rzeczywistości. Beltane zaś okazało się stanowić do tego odpowiednią okazję. Podczas sabatu można było sobie pozwolić na nieco więcej niż normalnie.

Oczywiście nadal trzymając się pewnych granic.

- Doskonale, na coś takiego liczyłem. - błysnął uśmiechem, kiedy Stella poinformowała go o tym, że nie żałuje tego, iż przyjęła jego zaproszenie. Sam również nie żałował tego, że zjawił się tutaj właśnie z blondynką. Choć początkowo zdawało się, iż niekoniecznie dadzą radę się porozumieć, czas pozwolił im na złapanie pewnej nici porozumienia.

Czy na tyle dużej, żeby na dłużej stali się obecni w swoich życiach? Tutaj ciężko było powiedzieć coś konkretnego. Różnie to bywa.

Przez jakiś czas siedzieli pod wybranym przez Yaxleya drzewem, przy czym Theon starał się nie przesadzać z ilościami wlewanego w siebie alkoholu. Wiedział, że czeka go tego dnia (tej nocy) jeszcze trochę pracy do wykonania. Uważał jednak, żeby nie dać po sobie poznać; żeby sprawiać wrażenie, że piją ze Stellą na równi. Sporo przy tym rozmawiali na luźne tematy. Unikając tego, co byłoby bardziej istotne, cięższe. Mogłoby popsuć atmosferę, która była lekka i przyjemna.

Wreszcie Yaxley się z dziewczyną pożegnał, mówiąc że niestety, ma na ten dzień również rodzinne plany. Razem opuścili polanę, po czym każde z nich wróciło do swojego domu. Będąc z powrotem na Pokątnej, Theon skorzystał z okazji, żeby trochę odpocząć. Zregenerować siły, która na pewno będą mu potrzebne.

W tym momencie najważniejsze było bezpieczeństwo Lucy. Dwójka nagabywaczy zdawała się nie odpuszczać. A już na pewnie nie tej zbyt pewny siebie chłopak.

Stanley miał wrażenie, że ktoś wymówił jego imię. Nie zanotował jednak skąd to dokładnie padło, czy gdzieś z tłumu czy może od kogoś z bliskiej okolicy. Teraz to jednak było nieważne.

Danielle próbowała uspokoić Samuela, jednak bezskutecznie. Chłopak miał już ułożony swój plan w głowie. Chciał przywitać Borgina swoją pięścia. Na całe szczęście bezskutecznie. Wystarczyło odsunąć lekko głowę na bok, a cios przeleciał obok. Może gdyby spróbował z zaskoczenia to poszłoby mu dużo lepiej?

Stanley posiadając przeszkolenie brygadzisty wiedział, że zarzewia konfliktu należy gasić, a nie wzniecać. Nie miał w planach krzywdzić Carrowa, lecz dać mu do zrozumienia, że postąpił źle.

Złapał chłopaka za przysłowiowe fraki przy samej jego szczęce - Żeby to mi był kurwa ostatni raz - ostrzegł go. Miał ochotę odwdzięczyć się tym samym, jednak utrzymał emocje na wodzy. Nie dał się sprokować. W końcu patrzyła Lucy - Inaczej nie ręcze za siebie - dodał zwracając uwagę Samuelowi, że ten zachował się dosyć nietaktowne próbując powalić go swoją pięścia.

Jako, że nie miał złych zamiarów, puścił go od razu aby odejść krok na bok i zwrócić się do Jackie - Nic Ci się nie stało Lucy? - zapytał. Jeszcze tylko tego by brakowało, że ich mała sprzeczka zraniłaby Jacqueline... znaczy Lucy.

Z każdą kolejną sekunda czuł jak smak suszonej pomarańczy z goździkami, kawałkiem anyżu i laską cynamonu zaczyna słabnąć, a na pierwszy plan wychodzi malinowy posmak. Czyżby amortencja przestawała działać?

Zespół niezręczności nie pozwalał mi wpatrywać się w oblicza nieznanych mi ludzi, lecz zawsze zerkałam na trochę, by chociaż wiedzieć, z kim rozmawiam. Spotkana dziewczyna musiała być w zbliżonym do mnie wieku, na szczęście kultura językowa Wielkiej Brytanii nie wyda mnie na biczowanie po zwróceniu się na "ty". Twarz czarownicy wiele razy widziałam w odbiciu w lustrze. Te same zaczerwienione oczy, policzki zroszone łzą. Cóż mogło się jej przydarzyć? Złe samopoczucie nie doprowadza człowieka do takiego stanu.

— Może herbatki? Kapłanki na pewno jeszcze trochę mają... A może jesteś głodna? Może poszukać medyka?

Zazwyczaj na takich imprezach był punkt opieki medycznej. A tutaj... Chyba muszę się bardziej rozejrzeć. Jeśli nie, poszukam jednego z widzianych wcześniej policjantów...

A może powinnam odwrócić uwagę dziewczyny od jej problemu?

— Jaki ładny wianek! Sama robiłaś? — spytałam kompletnie nie świadoma tego, że dolewam oliwy do ognia.

Czarownica nie chciała herbaty, ani jedzenia. Może dobrze, bo to mogłoby pogorszyć sytuacje. Jedzenie tutaj jest nieco podejrzane. Pączusie i eklerki coś za dobre, by były prawdziwe, a herbata? Dziwnie elektryzująca. A gdy dziewczyna złapała mnie za ręka, obie mogłyśmy poczuć jakieś dziwne rozładowania przechodzące po naszym ciele.

— Łał! Chyba to przez herbatkę od kapłanek! Bardzo przepraszam, może to jednak nie jest najrozsądniejszy napój!

Jakże głupio mi było za tą sytuację. A jeszcze gorzej, gdy wspomnienie wianka przesunęło czarownicę na skraj rozpaczy. Chociaż miałam nadzieję, że ta pojedyncza łza nie była związana z poruszonym tematem. Nie mogłabym zasnąć, gdybym z chwili na chwilę pogarszała sytuację.

— Miło widzieć, że czarodzieje tutaj kultywują plecenie wianków. To bardzo przyjemny sposób spędzania czasu, hehe. — Kropla niezręcznego śmiechu, udeptywałam ziemię pod sobą, by się nie zapaść. — Oh, tak. To znaczy przed Beltane. Dzisiaj rano, ha... — mówiąc to dotknęłam swojego wianka, by go poprawić. Ale okazało się, że go nie ma. Spojrzałam za siebie. Było zbyt ciemno, by znaleźć go w trawie, poza tym pewnie już ktoś go zdeptał. — Musiał mi spaść w którymś momencie — roześmiałam się. — Może powinnam zrobić sobie nowy? Chociaż nie, tu chodziło o to, że wianki na Beltane plecie się dla, no wiesz... wybranków serca, czy coś, co nie?

A wtedy mnie zamurowało. Płacząca dziewczyna z wiankiem w ręku uciekająca z tłumu ludzi? Czyżby... Nie, uspokój się Ula, na pewno nie pociągnęłaś rozmowy w najgorszy możliwy moment. Może smutek czarownicy nie wiązał się z wiankiem. Może...

Zgoda, miała rację, niekoniecznie patrzył, co działo się wokół niego. I nie zwracał uwagi na to, jak bardzo innym wychodzi, a jak bardzo nie wychodzi. Przyzwyczaił się do tego, że był jednym z tych kolesi, którzy z bójek wychodzili z tarczą, a nie na niej, to i taki wysiłek fizyczny nie był czymś wybitnie wielkim. Może jednak mógł się bardziej postarać? Podejść do tego z większym poczuciem rywalizacji? Żeby osiągnąć więcej i wygrać. Taka niepewność i to, jak przekręcał głowę na boki była widoczna, że ona jedno, a on drugie myślał co do tego, czy to faktycznie uznać za jakieś osiągnięcie. Ale jej słowa sprawiały mu przyjemność - i to również widoczne było. Zresztą nie miało to najmniejszego znaczenia. Bo zaraz porwał ich taniec. Albo raczej to Sauriel porwał do tańca Viki. Mniej żywego niż wtedy, w jej domu, mniej może skocznego - ale to nie dlatego, że jego chęci były mniejsze, skąd! Wręcz przeciwnie! Tylko słońce... Słońce niestety nie sprzyjało. Potańczyli trochę, poprowadził Victorię, pozwolił jej wirować, ale w końcu musiał usiec do cienia. I przede wszystkim - zaraz musiał uciekać w ogóle.

- Świetnie się z tobą tańczy. - Myślał tak samo jak ona - że taniec to była jedna z niewielu rozrywek nudnych bankietów, których nie znosił. Przy czym tam zazwyczaj trzeba było w tańcu zachować klasę. A Sauriel lubił po prostu powirować z partnerką, a nie prowadzić ją w sztywnym walcu. - Myślałem, że to będzie bardzo spierdolony dzień... ale to kolejny dzień, który dla mnie uratowałaś. Dziękuję. - Nie przepadał za przepraszaniem i dziękowaniem. Ale tutaj było to w pełni zasłużone. I naprawdę miał to na myśli.