[04.08.72. Potańcówka] Can I have this dance?

Pierwsze słowo wymsknęło mi się po polsku, ale później już poprawiłam się na angielski. Nawet nie zwracałam uwagi na to, że leżę na podłodze — w pierwszej kolejności umierałam z zażenowania, że się przewróciłam i to na kogoś.

Już wstając rzuciłam jeszcze kilka słów przeprosin w stronę zaatakowanej przeze mnie pary, jednocześnie cofając się. Najchętniej przesunęłabym się pod ścianę i uciekła. Jak mogłam zrobić coś takiego! Okulary tylko przesunęły mi się na nosie, co łatwo poprawiłam, ale brak beretu dostrzegłam, gdy spojrzałam na niego leżącego obok Sama.

— O rety, jak to się stało!? Przepraszam... — jęknęłam w bólu zawstydzenia. Podałam mu pomocną dłoń i jeśli z niej skorzystał, ze zdziwieniem odkryliśmy, że podniosłabym go całego bez żadnego wysiłku. A nawet jeśli wstał sam to otrzepuję jego plecy i ramiona z wszelkich paprochów podłogowych. Cóż za tragedia!

Na końcu podniosłam berecik i zaczęłam go miąć w dłoniach jak zabawkę antystresową.

— Przepraszam, naprawdę nie chciałam. Na ogół to się nie zdarza, ale czasem się zdarza... Nic ci się nie stało?

Cały czas, półświadomie, odsuwałam się od parkietu na spokojniejszą część sali. Nie chciałam robić zamieszania wśród tańczących, nie chciałam być widoczna. Sam pewnie powie, że nic się nie stało, ale na pewno się trochę poobijał... A ja? Ze zdziwieniem mogłam przyznać, że nic mi nie było. Dotknęłam tył głowy, ramiona, pupę... Nic nie bolało przy dotyku. Co za dziwy! I czy mi się dobrze wydawało, że pociągnęłam Sama przy upadku? Przecież taki chłopak bez problemu by mnie złapał w takiej sytuacji.

— Nie powinnam była pić tego drinka. Chyba mi coś pomieszał w głowie... I ciele...

Poczułam coś nieprzyjemnego w dłoniach i spojrzałam na nie. Jakimś sposobem rozdarłam materiał przy szwie.

— Ale jak to... — Mruknęłam do siebie, przyglądając się temu. Ile siły bym musiała użyć, żeby zrobić coś takiego! A tutaj samo się to stało jak tylko obracałam beret w rękach. — No popatrz, ten napój zwiększył moje siły najwidoczniej. Szkoda, że podają go do tańca, a nie farmerom do pracy... Muszę podpytać tego barmana, co to za specyfik i czy dostanę go w aptece. Przecież jak to by ułatwiło pracę! Nawet przy mugolskich ogródkach, chociaż tam to oczywiście bym się musiała pilnować z tak podkręconymi rękoma, ale przynajmniej nie byłabym tak zmęczona...

Zaśmiała się lekko ze słów Alastora czując jak zrobiło się jej ciepło, bo nie była kłamliwą osobą. Bawiła się dobrze, pozwoliła się mu prowadzić, wirować, wywijać na każdą stronę jaką mu się zamarzyło. Potrzebowała tego, aby zająć umysł czymś innym niż myślami na temat jej beznadziejnego życia. Nie broniła się przed wygłupianiem i nie patrzyła też na ludzi zebranych wokół. Nie chciała o tym myśleć. Śmiała się przy tym i widać było, że bawiła się z nim bardzo dobrze. Avelina raczej była partnerką, która ę dostosowywała do tańca i nie próbowała kierować mężczyzną, z każdym tańczyła inaczej. Oczywiście nie była wybitna, od czasu do czas gdzieś się tam lekko potknęła, bo zawodowcem nie była, ale nie było to jakoś szczególnie ślamazarne. Podziwiała też Alastora, że był w tym wszystkim, aż tak odważny. Nie pamiętała, aby była z nim na jakiejś imprezie i żeby kiedykolwiek z nim tańczyła, więc mile ją zaskoczył w tym jak prowadził swoją zabawę.

Gwiazdy, które spłynęły na jej sukienkę były piękne, ale przy takim partnerze jak Alek nie była w stanie się nawet nimi nacieszyć. Wszystko szło pięknie, jej umysł się wyciszył, twarz bolała od śmiechu, serce biło szybko od wysiłku jaki jej narzucił, aż w końcu jedno zakręcenie nią poszło źle, zachybotała się, Alastor ją przytrzymał, a ona złapała się go, aby nie wylądować na podłodze. Zaśmiała się cicho.

– Tak, napiła… – nie dokończyła, bo zahaczyła o nią Ula i tym samym pociągnęła ją ze sobą na ziemie. Chciała się mocniej złapać Alastora w tym całym odruchu, ale nie udało się jej. Nie leżała plackiem na szczęście, a jedynie podparła się na swoich rękach i kolanach. Niezgrabnie podniosła się z ziemi i spróbowała pomóc Uli wstać. – Nic nie szkodzi, uważaj na siebie – powiedziała do dziewczyny i spojrzała na swojego partnera w tańcu. – Lepiej zejdźmy i odpocznijmy – odpowiedziała z niezręcznym uśmiechem na twarzy.

Dotarli do baru i dziewczyna od razu spróbowała zwrócić na siebie uwagę barmana, aby podał jej drinka. Zauważyła, że już jej język nie kłamał, więc czuła się swobodniej i mówiła bardziej z sensem niż wcześniej.

– Dobra, ale teraz musisz się ze mną napić – spojrzała na niego z szerokim uśmiechem i łobuzerskim błyskiem w oku. Oczywiście nie miała zamiaru go zmuszać, ale nie chciała też pić sama, bo byłoby to dziwne, więc zamówiła od razu dla niego. No nie mógł jej odmówić, prawda?

Rozmawiam z Perseuszem, Elliotem i Norą.

Piję zaczarowanego drinka i ''zione'' ogniem na Elliota.

Nieźle to znoszą, biorąc pod uwagę rodzinne dramaty, pomyślał ze skonsternowaną miną, gdy Perseusz zaczął żartować na temat swojego poprzedniego kawalerskiego. Czy to nie było lekkim... afrontem? Z drugiej strony, ta dwójka znała się ze sobą tak dogłębnie, że może nawet kwestia poprzedniego narzeczeństwa Blacka nie była tak dużym problemem? Erik nie miał pojęcia, jak miałby traktować byłego narzeczonego swojej siostry. Nawet nie przedstawiła mu do tej pory żadnego ze swoich chłopaków, to nawet nie miał na kim poćwiczyć. Może nawet nigdy nie zyska takiej szansy.

— Nie zapędzaj się — ostrzegł uczciwie Elliota, mimowolnie odwzajemniając jego uśmiech, chociaż w przypadku Erika ten zwiądł równie szybko, jak zakwitł na jego twarzy. — Tutaj bawią się praktycznie same stare dziadki. Plus trzy dychy na karku, to już nie przelewki. Trzeba uważać, co się robi.

Czy miał opinię na temat zmian w aparycji Malfoya? Cóż, nieodłącznie kojarzył mu się z jasną czupryną, jednak gdyby zdecydował się nieco ją przyciemnić, to nie miałby z tym największego problemu. Czy jednak przyszły dziedzic tak prominentnego rodu podjąłby tak brzmienną w skutkach decyzję? Bądź co bądź, byłaby to niezła strata wizerunkowa. Jeszcze co poniektórzy zapomnieliby, że jest owocem lędźwi Fortinbrasa.

— Zamierzasz spać w Lecznicy w noc przed swoim ślubem — powtórzył po Blacku, upewniając się, że dobrze zrozumiał.

Nie rozumiał, jak mógł nawet rozważać tę opcję. Przecież powinien się przygotować zawczasu do ceremonii. Sprawdzić, czy z garniturem wszystko było w porządku, że obrączki były na miejscu... Rozpoczęcie dnia ślubu obudzeniem się na kozetce na wsi nie rysowało się w głowie Erika jako zbytnio zachwycająco. Pokręcił głową. Co to, to nie. Nie pozwoli na to. Jeszcze panna młoda przyjdzie do niego z pretensjami. Albo do Brenny. A to nikomu nie wyjdzie na zdrowie.

— Oczywiście. Ktoś będzie musiał zamówić naszemu drogiemu księciu Błędnego Rycerza. — Wskazał ruchem podbródka na Blacka. — Trzeba też zapłacić kierowcy, żeby go podprowadził pod same drzwi — wyjaśnił bez zająknięcia na pytanie Malfoya, jakie to zobowiązania czekały go na tej imprezie, jeśli tylko uważał, że podoła tak wielkiemu wyzwaniu. — Nie chcę obudzić się z armią Rookwoodów przy płocie, żądających wydania Perseusza, bo nie dotarł do domu.

Dopiero gdy skończył wydawać instrukcje, skierował swą uwagę ku Norze, która dołączyła do ich zacnego grona. Skinął jej głową na ponowne powitanie i odebrał jednego drinka, zanim ktoś spróbował go uprzedzić. Momentalnie zamoczył usta w alkoholu w kolorze neonowego turkusu. Czyżby jakaś radioaktywna mieszanka? Cóż, może po tym nie oślepnie.

— Dzięki Merlinowi! Może i te drinki są problematyczne, ale za to jakie dobre.

Pokręcił głową, biorąc jeszcze jednego łyka. Może powinni dodać tego barmana i jego dostawców na stałą listę kontaktów Warowni Longbottomów? Może taka metoda na rozluźnienie ucieszyłaby gości na przyszłych przyjęciach? Zerknął ponownie na koszulę Elliota, jednak tym razem to jego słowa bardziej zwróciły jego uwagę, niż fragment odzienia.

— ''Spektakularnie''? — Zamrugał, jakby to określenie w ogóle nie przeszło mu przez myśl. Otaksował blondyna oceniającym wzrokiem, kiwając głową z pewnym wymuszeniem. — Skoro tak twierdzisz.

W trakcie wypowiedzi z ust Erika wyleciał błękitny, chłodny płomyk, który poleciał prosto na twarz Elliota. Nie zrobił mu jednak krzywdy, a rozbił się na jego policzku, momentalnie go schładzając. Blondyn mógł poczuć się, jakby właśnie poczuł podmuch lodowatego grudniowego powietrza. Erik momentalnie zasłonił usta, wbijając zdziwione spojrzenie w pannę Figg. No tego, to się w ogóle nie spodziewał.

Zaśmiał się krótko na jej słowa, a swój wzrok wbił w niebieską świeczkę. Robiła naprawdę przyjemny klimat. To miejsce zostało świetnie zaczarowane, aby ludzie czuli się w nim dobrze i tak też było w przypadku Prewetta. Jego noga nerwowo podrygiwała, bo nie rozumiał czemu tak trudno było mu kłamać. Próbował się przed tym powstrzymać, ale wszystko w jego ustach zmieniało się w oszustwo. Gdy Flo zadała pytanie, czy też dołączył poczuł jak ciepło rozlewa mu się po brzuchu. Jego siostrzenica też była w Zakonie? Zmrużył podejrzliwie oczy. To by wyjaśniało jej obecność tutaj, ale kto ją zaprosił, zwerbował? Brenna? Powiedziałaby mu przecież… może nie siedziała tak głęboko? On zresztą też dopiero zdobywał zaufanie członków i nie znał też wszystkich, bo tak było bezpieczniej, nie? Musiał też zasłużyć na zaufanie…

– Nie… – odparł szybko i otworzył szeroko oczy. Nie chciał jej skłamać. – To znaczy… czekaj… – prawda nie chciała przejść mu przez usta, odsunął od siebie drinka. Może to on? Może to ten napój alkoholowy powodował, że kłamał. Dziwne… Magiczne drinki powodujące kłamstwa. Może Florence teraz też go w konia robiła, ale wtedy z jakiej racji by wiedziała o nich. – Ten drink chyba… – mruknął cicho, próbując zmusić się do mówienia prawdy – Dołączyłem… ty też w tym siedzisz? – spojrzał na nią podejrzliwie.

Totalnie czuł się teraz tak jakby się najebał i dostał odwrotnych efektów. W końcu jak człowiek się upije to za dużo gada prawdy, a on tej prawdy nie mógł przepuścić przez usta. Czuł, że ten dziwny efekt zaczynał znikać, więc to musiał być ten nieszczęsny drink.