Pokręciło głową, jakby rozumiał coś, czego nie rozumie Isaac i tak właśnie było. Formalnie wstał o trzeciej w nocy tego samego dnia, wezwany do Departamentu Tajemnic, aby pomóc w ważnej sprawie, która wyniknęła na cito w jego komnacie. Problem polegał na tym, że cofnął się w czasie suma summarum na osiem godzin, co jego organizm odczuł, jak dalsze trwanie dnia. Zdarzało mu się też cofać się w czasie, żeby przespać się kilka godzin, bo później musiał być bardziej trzeźwy, niż był. Ogólnie jednak dało się łatwo stwierdzić, że rytm dobowy Morpheusa nie należał do najzdrowszych, a już na pewno nie do normalnych.

— Zapytaj Brennę, ile ona śpi, wtedy możesz mi prawić wyrzuty —  odpowiedział, bez złości, wystawiając twarz w stronę słońca, którego czerwony dysk powoli zanurzał się do spokojnej morskiej toni.

— Mój ulubiony moment to ciemność około trzeciej, czwartej nad ranem, gdy niebo zapomina o słońcu do reszty, wchodzi w najgłębszą noc. Zapewne to przez moją ulubioną opowieść o Odyseuszu — wyznał nieco przyciszonym głosem pełnym miękkiego uwielbienia dla tej części historii słynnego króla Itaki. — Atena była boską patronką Odyseusza. Gdy ten pokochał Penelopę, jedna z niewielu historii antycznych, w której było to uczucie wzajemne, wyprostowała dla niego ścieżki wyścigu o jej rękę, aby zwyciężył, a w noc przed wypłynięciem do Troi zatrzymała rydwan Heliosa, nie pozwalając mu zbudzić świtu, aby kochankowie mogli spędzić razem kilka chwil więcej.

Głos Brenny wyrwał go z tumanu melancholii.

Karteczkę przywołał do siebie zaklęciem, napisał na niej zamaszyste Morpheus i wrzucił do skrzyneczki, odsyłając je również zaklęciem, jako malutki, magiczny samolocik, aby Teddy mógł odłożyć los wedle uznania.

— Masz rację. Myślę, że to się odnosi wszystkich. Po prostu widzę w twojej przyszłości jakiegoś pecha. Równie dobrze możesz się potknąć i nabić guza. Jasnowidzenie nigdy nie jest oczywiste i proste.

Na kocyku z Heather.

Krew na miejscu, alkohol w łapie, kobieta obok... Lepiej być nie mogło, skomentował bezgłośnie z dziarskim uśmiechem wypisanym na twarzy, który dosyć wyraźnie kontrastował z widocznymi siniakami i obiciami po upadku z kilku metrów. Uniósł drinka w geście toastu, czekając, aż Ruda upije parę łyków. W pamięci miał wizytę przy stanowisku Nory Figg na Lammas, kiedy to nagle zaczęli chrumkać jak wiejskie świnie. Miał nadzieję, że Longbottom nie wpadła na podobny pomysł...

— W sumie... Jest z czego szydzić — mruknął pod nosem, przyglądając się tym wszystkim staruchom zebranym tutaj przez Brennę. — Dobrze, że wygrałeś z Bulstrodem. Wprawdzie nie sądziłem, że to ja zagwarantuje ci największą przewagę, to cieszę się, że mogłem pomóc.

Uśmiechnął się krzywo do Heather, upijając nieco drinka i zerkając w kierunku wody. Gdyby nie to, że przed chwilą zwalił się z miotły, to może nawet poszedłby popływać przy zachodzie słońca. Wolał jednak nie kusić losu. Skoro przestrzeń powietrzna była przeciw niego, to kto wie, jakie niebezpieczeństwa czyhały na niego pod powierzchnią wody? Cameron poruszył delikatnie ręką, którą doprowadził do porządku Basilius. Chociaż zaklęcie ustabilizowało jego stan, tak dalej odczuwał swego rodzaju dyskomfort przy nagłych ruchach.

— Coś czuję, że resztę lata skończę na zwolnieniu — skomentował, uderzając lekko swoim szkłem o drinka Rudej. — Myślisz, że będą zdziwieni, że wracam w takim stanie?

Uniósł wymownie brew. Jak na ich standardy, to i tak było dosyć spokojnie. Gdyby dołączył dziś do nich jeszcze Charles, to zamiast na wyścigu miotlarskim skończyłoby się na gonitwie za dzikim ptactwie w okolicy.

!drinkzniespodzianką