Chester uważał rozwianie części obaw własnej córki za zadowalające. Stojąca przed nim czarownica nie powinna mieć jednak wątpliwości co do tego, że wielu popleczników trafi do Azkabanu. Z racji wykonywanego zawodu doskonale wiedział, gdzie trafiali czarnoksiężnicy. Działając po stronie Czarnego Pana znał ryzyko. Dla niego będzie to bilet w jedną stronę przez bardzo prawdopodobne obdarzenie pocałunkiem dementora. Ucieczka z tego więzienia była dotąd niemożliwa. Dementorzy mogli okazać się przydatni dla ich sprawy. Były to jego luźne rozważania na ten temat. Jednakże nie było straszniejszych istot, niż one. Nie zdradzał dzieciom swoich planów. Za wyjątkiem sytuacji, w której realizacja planu, zakładała ich udział w tym przedsięwzięciu.

— Jedynie co możemy zrobić to dostosować się do sytuacji, utrzymując w tajemnicy nasze poparcie dla Lorda Voldemorta po to by móc mu służyć oraz reagować na działania naszych wrogów. Nasze szeregi muszą urosnąć w siłę. Dostaniemy stosowne instrukcje — W tym momencie miał dla nich tylko taką odpowiedź, która mogła wydawać się wiele niezadowalająca. Na wszystko będą musieli poczekać. Wszystko zależało od Czarnego Pana.

— Jestem tego świadom, że strach może być obosieczną bronią. Będą drżeć na samą myśl o Czarnym Panu i o jego poplecznikach, którymi mogą być ich sąsiedzi, przyjaciele i współpracownicy. Po stronie naszego pana nie powinni stać ci, którzy nie są w stanie udźwignąć tego ciężaru. Potrzebni są prawdziwi lojaliści, którzy po opowiedzeniu się po stronie Czarnego Pana, będą trwać przy jego boku. Zbytnia poufałość sprawi za to, że nie będzie można na nich polegać w wielu aspektach. Za swoją wierną służbę możemy zostać wynagrodzeni przez Czarnego Pana, ale musimy zawsze widzieć wspomniany przez Ciebie kij. Pozostali również będą musieli. Dbanie o morale jest bardzo istotne. Propaganda to niewątpliwie przydatne narzędzie w kreowaniu obrazu wroga. Przyjdzie na nią czas — Odparł rzeczowo na słowa swoich potomków. Wysłuchał ich stanowisk, przyswoił je a następnie przeanalizował. Nie ukrywał, że ta służba stanowiła niełatwe zadanie, że nie była dla słabych ludzi i że nie niosła za sobą wiele wyrzeczeń. Bo niosła. Wymagała od nich naprawdę wiele nakładów pracy.

Nie bez powodu widział tych czarodziejów i te czarownice jako osoby podobne sobie. Lepsza była nieliczna grupa złożona z tych najbardziej oddanych, niż cała rzesza niepewnych sług. Służąc Lordowi Voldemortowi powinni mieć świadomość, że ten czarnoksiężnik będzie rządzić za pomocą strachu. Zasłużenie na nagrodę będzie znacznie trudniejsze niż zostanie ukaranym. Ci ludzie będą musieli bać się bardziej ich Mistrza, niż Aurorów. Taka była prawda. Sam mógł dbać o morale tak bardzo jak to możliwe, jednak to nie on stoi na czele tej organizacji. On również wykonywał polecenia. Nie od razu zorganizują propagandę na szeroką skalę.

Odgłos pukania do drzwi przebił się przez przez ich rozmowy. Poza Augustusem, który pozostawał nieobecny w chwili rozpoczęcia tej rozmowy, mógł być to któryś z pozostałych domowników. Za drzwiami również mógł stać skrzat domowy.

— Wejdź — Nie zamierzając się ruszyć ze swojego miejsca i podejść otworzyć te drzwi, po prostu nakazał ich otwarcie i wejście do środka. Widok najmłodszego, spóźnionego syna wystarczył Chesterowi do tego aby obrzucić potomka nieprzychylnym spojrzeniem. Nie było to spotkanie towarzyskie, wynikające z potrzeby spędzania czasu w gronie własnych dzieci. Miewali tego typu spotkania.

— Augustus. Spóźniłeś się. — Tymi słowami, wypowiedzianymi surowym tonem, powitał syna. Oby on miał dobry powód ku temu. Chciał go poznać. — Wprowadźcie go w naszą rozmowę — Zwrócił się do Ulyssesa i Vespery.

Była świadoma, że wielu z nich może tam trafić, ale nie śpieszyło jej się do więzienia. Chyba nikomu z nich nie śpieszyło się znać Azkaban od środka. Nie było tam szamponów do włosów i przede wszystkim ciepłej wody. Przynajmniej tak to sobie wyobrażała. Jak jedną, wielką, ponurą dziurę na ziemi. Vespera lubiła dobra materialne, lubiła kąpać się w fiołkach i mieć olejki do każdej części ciała. Była wygodna i nie miała zamiaru z tego rezygnować. Wiedziała też, że jeśli los zrzuciłby na nią powinność uciekania poradziłaby sobie w jakimś stopniu w terenie, ale nie chciała tego robić jeśli nie musiała. Najbardziej przerażała ją wizja martwych braci i ojca. Pocałunek dementora na jej własnych ustach nie był okropny, ale ich śmierć czasami powodowała u niej paraliż i bezsenne noce.

Działanie tak, aby nikt nie zorientował się kim jest było dla niej chlebem powszednim. Już w szkole mąciła w głowach znajomych, czasami nawet dręcząc i zaskakując Augustusa, ale robiła to z powodu swojej pokracznej miłości do niego. Lubiła, gdy się złościł, gdy próbował karać ją nieodzywaniem się do niej i chyba utrata bliźniaka byłaby dla niej największym ciosem. Teraz najważniejszą zasadą było czekanie na rozkazy i pokorne wykonywanie ich. Czasami tak było łatwiej, bo nie trzeba było myśleć, ale Vespera miała trudności z przyswajaniem rozkazów od obcych ludzi. Najłatwiej było jej słuchać jej ojca. Chester nauczył ją słuchania go i to była najbardziej komfortowa sytuacja w jej życiu, a do Czarnego Pana będzie musiała się jeszcze mocno przyzwyczaić. Z czasem powinno być łatwiej. Jej ojciec też nie mógł oczekiwać od swoich dzieci, że będą od razu ślepo iść za człowiekiem z piwnicy. To Chester pierwszy tego chciał, a oni tylko za nim poszli w ten cały lepszy świat.

Prawdziwi lojaliści. Vespera nauczyła się już, że ludziom nie można tak łatwo ufać. Nie można im wierzyć na słowo. Zmieniają się jak kameleony na różnych tłach i fakturach. Wystarczy im zaproponować coś lepszego, coś bardziej osiągalnego i mogą zdradzić, zepchnąć swoje wartości w kąt i szybko je zmienić, ale nie miała zamiaru tego mówić głośno. Wiedziała, że nie zmieni postrzegania ojca, ale będzie miała zamiar jeszcze bardziej uważać na to, kto wchodzi do ich domu, na to kto wchodzi pod skrzydła jej ojca. Nie miała zamiaru pozwolić, aby ich ojciec wpakował się w kłopoty przez nielojalnych ludzi, wiedziała też, że Czarny Pan bogiem nie jest i nie będzie w stanie uratować wszystkich.

Spojrzała na Augustusa, gdy wszedł spóźniony do środka. Pięknie. Uwielbiała go za to jak potrafił pakować się w kłopoty nawet o to nie prosząc, a przypominała mu już kilka razy o tym, że ma się tu zjawić na czas. Uśmiechnęła się na jego widok delikatnie zbyt złośliwie, ale w taki swój sposób. Był to uśmiech z kategorii Augustus. Zawsze mu go serwowała, gdy się pojawiał i robił jakąś małą głupotkę.

– Augustusie – przywitała się, a w jej oczach pojawiły się ogniki rozbawiania, które próbowała ukryć przed ojcem. – Naszego ojca interesują twoje przemyślenia na temat manifestu, który ogłosił Czarny Pan – zaczęła nie odrywając od niego spojrzenia. Był jej ostoją i chyba czuła się bardziej komfortowo, gdy był przy niej. – Moim zdaniem była to odpowiednia pora na to posunięcie, ale miałam tez obawy, że będziemy przez to mniejsze pole ku zaskoczeniu innych ludzi, ale ojciec je rozwiał – odpowiedziała skrótowo, ponieważ nie chciała za bardzo znowu powtarzać swoich słów.

Chester wychodził z założenia, że jeśli jego syn potrafi się spóźnić na istotną rozmowę z własnym ojcem i rodzeństwem, to jest w stanie spóźnić się w równie ważnych sprawach. Postrzegał to jako niesubordynację. W sprawach powiązanych ze Śmierciożercami i Czarnym Panem powinni dawać dobry przykład. Stanowili najbliższe otoczenie tego czarnoksiężnika. Przez to w przyszłości to na nich mogą się skupić spojrzenia wielu par oczu i mogą się znaleźć na celowniku. Było to ryzyko, którego musieli się podjąć. Musieli również chronić się nawzajem. Odnośnie stanowiska Vespery swoje już powiedział, niejako wyczerpując temat. Pierwsze ataki miały już miejsce. Były tym, czego świat czarodziejów się nie spodziewał i na co nie potrafił właściwie zareagować. Wiedział, że zmiana tego stanu to kwestia czasu.

Skinął głową w stronę Vespery. Wszystko zostanie starannie zaplanowane i zrealizowane tak bardzo jak to możliwe. Zawsze znajdą się osoby, które będą próbowały przeszkodzić Śmierciożercom w realizacji planów Lorda Voldemorta i to należało brać pod uwagę. Był gotów zabić każdego, kto stanie mu na drodze.

Tego mógł się spodziewać po Ulyssesie. Nie tylko przychylenia się do stanowiska siostry, ale również uzasadnionej ostrożności.
— Wymagają one znacznie więcej rozwagi i wyczucia. niż inne. Jak zauważył w tym momencie Ulysses. — Nie zakwestionował tego w żaden sposób. Bo chodziło, by niesione przez Lorda Voldemorta trafiły na podatny grunt i wzrosły oraz by ich krzewienie nie zwróciło się przeciwko nim, skazując ich na Azkaban. Chciałby móc bardziej uspokoić swojego Ulyssesa, jednak to nie było proste przy sprawach tak wielkiej wagi. Nawet on nie był wolny od obaw. To cecha każdego z przywódców.

— Cieszy mnie twoja ambicja, synu. W obrębie samego Departamentu Przestrzegania Prawa możesz postarać się o pracę w Biurze Aurorów. Dołączenie do Brygady Uderzeniowej odradzam z tego względu, że musiałbyś pracować ze większością Longbottomów. Najbardziej dogodne stanowisko to sędzia Wizengamotu, jednak wymagające przede wszystkim dokładnej znajomości prawa czarodziejów, które nie jest Ci obce. Możemy o tym porozmawiać w cztery oczy — Pozwolił sobie docenić ambicje syna, będące również jego ambicjami. Przedstawił mu wstępne propozycje pracy w departamencie, w którym obaj pracowali. Nazwisko członków tego rodu wypowiedział z nieukrywaną pogardą w głosie. Naprawdę nienawidził Longbottomów. Oczami wyobraźni widział Augustusa jako Aurora albo Sędziego. Oczywiście, to nie były jedyne prestiżowe zawody w Ministerstwie Magii. Z tego względu zaoferował synowi siebie jako doradcę.

— To preludium do wojny. Podczas wojny ofiary są nieuniknione, jednak nie zostaniesz mięsem armatnim. — Przeniósł spojrzenie na Augustusa i sprostował. Dopiero rozpoczęli rebelię. Wojna stanowiła kolejny przystanek, kiedy wszystko nabierze pożądanego rozpędu. W nadchodzącej wojnie będą żołnierzami. Jako mięso armatnie bardziej widziałby Naśladowców, niż Śmierciożerców. Pośród tych drugich również będą ofiary. Jego dzieci były dla niego istotne i podczas posługi Czarnemu Panu również musiałby je spróbować chronić. Gdyby zostali zabici to pomściłby ich w krwawy sposób. To nie zwróciłoby im życia, jednak przyniosłoby mu ukojenie.

— Przede wszystkim, jako antropolog, którym jesteś... bo nie jest tak, że wykonywana przez Ciebie praca jest całkowicie bezużyteczna, możesz mieć styczność z intrygującymi zgonami... nagłymi i gromadzić powiązane z nimi informacje. Potrafisz posługiwać się magią leczniczą oraz tworzyć kadzidła i świece. Obu tych rzeczy możemy potrzebować jako organizacja. Znajomość półświatka również może okazać się przydatna. Podniesienie swoich kompetencji będzie przede wszystkim korzystne dla Ciebie. Może się przysłużyć i organizacji. — Starał się udzielić swojemu potomkowi wyczerpującej odpowiedzi na zadawane przez niego pytania. Może to ułatwi obranie mu odpowiedniego kierunku. Takie informacje mogą okazać się cenne. Będą potrzebować uzdrowicieli. Nie zawsze będą mogli udać się do szpitala z urazami po dokonanym zamachu. Będą potrzebować zapasów.

Vespera już swoje powiedziała i więcej nie zamierzała. Przysłuchiwała się rozmowie Augustusa i ojca z uwagą. Poczuła to jak jej brat stanął blisko niej. Poczuła niemałą ulgę. Jej wzrok również skierował się na Ulyssesa, który mówił, a potem już tylko stała i milczała czekając, aż Chester pozwoli im odejść. Nie chciała wychodzić jako pierwsza z własnej inicjatywy. Każde wypowiedziane słowo w tym miejscu było dla niej ważne, istotne i godne zapamiętania. Wiedziała, że jej bliźniak bardzo chciał piąć się po szczeblach kariery i go za to podziwiała. Splotła dłonie za plecami i czekała nie do końca wiedząc na to.

Fakt, Augustus jako sędzia byłby naprawdę przydatny, ale jego osądy i tak musiałyby być zgodne z prawem, nie mógłby wychylać się jako sędzia skorumpowany. Antropolog wydawał się najbardziej logiczny. Miał dostęp do ciał, zgonów, mógł fałszować niektóre niewygodne śmierci spowodowane przez ich instytucję szerzenia śmierci i zniszczenia. Osobiście nie widziałaby Augustusa jako Aurora. W jej oczach nie pasował do tamtego miejsca. Lepiej prezentował się wśród trupów, czarnej magii i nekromancji. Tam było jego miejsce.

Czuła się już coraz bardziej niekomfortowo i jedyna kotwica w tym miejscu to byli jej dwaj bracia. Miała ochotę już stąd wyjść, ale nie chciała o to prosić, aby przypadkiem nie zrobić jakiegoś błędu, więc stała jak posąg. Była w tym naprawdę dobra, w byciu nieruchomym, obojętnym i przede wszystkim pięknym posągiem.

— Augustusie, przyjdź w takim razie do mojego gabinetu w dniu jutrzejszym. — Odpowiedział swojemu drugiemu synowi, dla którego zamierzał znaleźć jutro czas. Po odbyciu rozmowy w dniu dzisiejszym będzie chciał zaznać chwili spokoju i dlatego zamierzał odłożyć w czasie dalszą część rozmowy o karierze potomka. Zakładał, że to będzie dłuższa rozmowa.

— Podejmij je w takim razie. Nie możesz czekać aż ktoś wspaniałomyślnie Cię dostrzeże i zaoferuje Ci jakikolwiek awans. — Zachęcał go do tego aby użył wszelkich dostępnych środków, których wykorzystanie może przybliżyć go do osiągnięcia postawionych sobie celów i sprostania oczekiwaniom swojego ojca. Cel uświęcał środki. Pozostawało jedynie zadanie istotnego pytania, do czego Augustus był w stanie się posunąć i czy był gotów nawet zabijać, jak jego ojciec.

Nie było to możliwe, aby nie wiedział co się działo w obrębie tej posiadłości. To nie powinno nikogo dziwić. Wykorzystywanie do tego celu skrzatów domowych było właściwe. Dbając o bezpieczeństwo tego domu i wszystkich jego mieszkańców musiał być dobrze poinformowany o wszystkim. Dlatego też dobrze wiedział, kto i w jakich godzinach przekraczał próg tej rezydencji. Nie brakowało ludzi, których obecność tutaj była niepożądana. Jak chociażby Longbottomów i pozostałych przedstawicieli Departamentu Przestrzegania Prawa, którzy przyszliby tutaj w jednym celu - aby ich zaciągnąć do Azkabanu.

— Skoro zostało wszystko omówione, to możecie odejść. — Nie zamierzając tego już przedłużać, odprawił swoje dzieci. Jeśli chcą to mogą porozmawiać w swoim gronie poza obrębem należącego do ich ojca gabinetu, wybierając chociażby salon.