Bębny zagrzmiały, ludzie się śmiali, a niedługo później muzyka zabrzmiała fałszem… zaczął się chaos. Ludzie biegali, krzyczeli, zaklęcia latały, a dziwne czerwone światła… zapłonęły.

- Nie, nic – odpowiedziała Patrickowi, na którego wpadła po drodze, kiedy zaczął się największy kocioł. Poczuła ulgę, że jemu i Mavelle, która się do nich dopchała, nic nie jest. Ta dwójka nie wyglądała na zagubioną, ale Victoria, nie wiedziała zbyt wiele z tego, co działo się dookoła. Rozumiała jednak, że działo się coś złego i że to sprawka czarnoksiężników. Może nawet samego Voldemorta. Kiwnęła głową i ruszyła biegiem za Patrickiem, który wskazał kierunek na to jedyne światło, które zdawało się być krzywo ustawione.

Nie należała do Zakonu Feniksa, nie wiedziała nawet o jego istnieniu, ale przede wszystkim była aurorem. W ten zawód wkalkulowane było ryzyko, z którym Victoria po prostu się liczyła. Jasne, że nie chciała umierać. Jasne, że miała mnóstwo planów, ale teraz, pośród tych wszystkich krzyków, zupełnie nie myślała o przyszłości i o jutrze. Myślała o tym, że ma zadanie do zrobienia.

- Nie mam pojęcia – odparła na to retoryczne pytanie może niepotrzebnie i rozejrzała się szybko dookoła, by upewnić się, że nikt nie próbuje ich zaatakować, albo że nikt nie próbuje na nich wpaść – jeśli ktoś chciałby ich zaatakować, to Victoria będzie próbowała osłonić siebie, Patricka bądź Mavelle (zależnie na kogo będzie leciało wrogie zaklęcie) magiczną tarczą.

- Poczekaj. Spróbuję może to rozproszyć – rzuciła do Patricka i zamachnęła się ręką dzierżącą różdżkę, chcąc spróbować zaklęciem rozproszyć jakąkolwiek magię generował świecący obiekt – nie miała pojęcia jak działał, ale było dla niej jasne, że to była jakaś silna magia. Niezależnie od efektu, Victoria rozejrzała się znowu, by się upewnić, że są bezpieczni i móc w razie czego zareagować.

Opuścił polanę odpowiednio wcześniej, zyskując czas niezbędny do tego, aby przygotować się na wszystko to, co miało nastąpić. Znał swoje zadanie, wiedział za którą część planu miał być odpowiedzialnym - odpowiedzialny razem z innymi Śmierciożercami, przydzielonymi do pierwszej grupy.

Kiedy mroczny znak dał o sobie znać, był gotowy. Nie mogło być inaczej. Wiedział, że odmowa wykonania tego zadania, byłaby zbyt kosztowna; byłaby zbyt dużym ryzykiem. Ukrywając swoją tożsamość pod obszerną szatą oraz za charakterystyczną maską, ponownie pojawił się na terenie sabatu. Zgodnie z ustaleniami, wybrał miejsce znajdujące się stosunkowo blisko samych ognisk. Nie tracił czasu na sprawdzanie czy pozostali zwolennicy Czarnego Pana również się pojawili.

- Depulso! – wyciągając przed siebie rożdżkę, następnie wykonując charakterystyczny ruch nadgarstkiem, postarał się odepchnąć z okolicy ognisk możliwie największą grupę ludzi.

Następnie, nie zwracając większej uwagi na powodzenie ostatniego czaru, przeszedł do kolejnego punktu na liście. Tym razem niewerbalnie, łącząc ze sobą różne dziedziny magiczne, spróbował postawić magiczną barierę. Jej podstawą miał być okrąg stworzony z czarnego ognia, którego zadaniem było odcięcie niepowołanych ludzi od obszaru, który otoczył. Obszaru samych ognisk. W przypadku powodzenia pierwszej części, za sprawą kolejnego czaru, bariera miała nabrać również właściwości rozpraszające w stosunku do wymierzonych w nią zaklęć.

Był to pierwszy raz, kiedy Yaxley próbował zrobić coś na tyle skomplikowanego, towarzyszyła mu przy tym więc pewna trema. Co jeśli nie podoła?

Pojawił się na obrzeżu polany zgodnie z planem - kiedy już panika została zasiana, kiedy inni Śmierciożercy się pojawili i zaczęli działać swoje. Niby instrukcje były jasne, alee jednak nie do końca. Sauriel nie bardzo nadawał się do czegokolwiek poza zabijaniem i walką. A teraz przyszło mu stać tu i... co? Odganiać tych ludzi jakimś "sho, sho!"? Tak to widział w swojej głowie, kiedy zblazowany, nieco zmęczony tą całą farsą i z teatralnym westchnięciem wyszedł na miękką trawę, wznosząc swoją różdżkę.

- Hokus pokus, czary mary, twoja stara to twój stary. - Mruknął pod nosem, ale tak, że Loretta bez problemu mogła słyszeć jego zniekształcony głos spod maski. Wzniósł ręce, próbując pobudzić swoją krew do użycia Nocnej Mary z tymi słowami. Ale nie był pozytywnej myśli. Otulony czarnym prześcieradłem, które niektórzy Śmierciożercy uważali za godne i mroczne (a przynajmniej tak Sauriel podejrzewał), machnął różdżką. Dym go zainspirował. Więc sam postanowił go trochę narobić, skoro już był razem z Lorettą odpowiedzialny za zamieszanie. Stworzył kilka ognistych wiązek, które miały rozejść się w kilku kierunkach i poprzecinać ludziom drogi ucieczki, podpalając co popadnie. Był gotów w każdej chwili do uskakiwania przed czarami ofensywnymi lecącymi w niego.

Pomyśleć, że jeszcze dobrych kilka godzin temu bawił się w najlepsze w tłumie innych biesiadników. Wszak dzień święty, trzeba święcić. Teraz jednak przyszła pora odpowiedzieć na wezwanie oraz stawić się na miejscu, aby wykonać swoje obowiązki. Czarny Pan nie może czekać.

Ubrany w czarną szatę, przywdział maskę, a następnie przeniósł się na obrzeża polany. Ujrzał swojego kompana, który nie próżnował w działaniach, ponieważ właśnie wykonywał część powierzonego im planu. Vulturis nie zamierzał jednak stać bezczynnie i tylko się przyglądać całej sytuacji. Na samym początku postanowił zadbać o bezpieczeństwo swoje oraz swojego towarzysza. Nie wiadomo do czego tu jeszcze dojdzie, a przezorny zawsze ubezpieczony.

Pomimo faktu, że jego wspólnik wykonał już całą powierzoną im robotę, postanowił dołożyć swoją cegłówkę do tego wszystkiego. Skierował swoją różdżkę, kawałek od siebie w stronę ziemi, aby utworzyć wielką eksplozję, która wzbije w powietrzę glebę oraz wszystko co tylko będzie w okolicy. Powstała w ten sposób zadyma miała za zadanie wprowadzić zamęt na terenie sabatu oraz ograniczyć widoczność, a może nawet kogoś zranić lub zabić. Dodatkowo miało to wzbudzić zainteresowanie wśród Aurorów i Brygadzistów, aby odciągnąć ich od głównego wydarzenia tego wieczora.