Coś zadudniło jej w sercu, rozpościerając połacie harmonii i niezwykłej w swej krasie urokliwości – nigdy nie była kokietką, a jej czyny, rozbrajająco niewinne, acz uparte, zapewniały o dalece posuniętej delikatności, subtelności zawartej w gestach. Gdy przycisnął ją bliżej do siebie – coś wewnątrz zatrzepotało, rozpościerając się motylami ekscytacji, gdy nachylał się do niej. I gdy już nieomal dotknął jej ust, oddalił się, brzmiąc pytaniem skalanym retoryką. Pąs wstąpił na jej oblicze nieprzejednanie, barwiąc policzki i piegowaty nos różem – przełknęła ciężko ślinę, zaciskając dłoń na jego ramieniu, które przez moment było jej tak bliskie, tak miękko otulało ją dotykiem.

Pokręciła głową na jego słowa gwałtownie, zamykając ich w okowach bliskości niewiadomej i nade wszystko niepoprawnej. Nie była dotychczasowo równie blisko z jakimkolwiek mężczyzną, a to, jak pewnie trzymał ją w ramie tanecznej wzburzało tumany myśli ku górze, rozlewając je gdzieś pod rozgwieżdżonym niebem. Zacisnęła usta w wąską linię, nim uwolniła go z uścisku dłoni, te przenosząc na jego policzki.

Trwała tak przez ulotne momenty, oddychając odrobinę ciężej.

– Pocałunki. Pierwsze pocałunki – wyklarowała, a w jej roziskrzonym spojrzeniu zawarła się salwa niewymownego.

Ułożywszy dłonie na jego policzkach, prędko zamknęła dystans ich dzielący. Jego wargi były przyjemnie ciepłe i miękkie, uginały się pod niepewnym naciskiem. Przeniosła dłoń na jego kark, drugą zarzucając mu na ramiona. Momentalnie wszystko inne przestało istnieć, przeradzając się w raptem scenerię dla ich zbliżenia – nic nie miało znaczenia, wszystko pozostawiło po sobie raptem cień istnienia. Odsunęła się po chwili niepewnie, spod na wpół przymkniętych powiek przelewając wzrok na jego oblicze.

– Och, przepraszam – rzekła miękko, kręcąc głową. – Nie powinnam – dodała po chwili.

Absurdalnie nic nie miało znaczenia; całokształt bytowania przemienił się w spopielony masyw pragnień i wspomnień zakopanych głęboko wśród miriad myśli. Może gdyby była odrobinę mniej nieważka, odrobinę mniej zlękniona i spontaniczna w tym wszystkim – może wówczas wiedziałaby lepiej jak zachować się pośród tych deszczy majowych i gałęzi rosnących przy skwerze. Bo w gruncie rzeczy to właśnie to cechowało ją najdobitniej, dając znać niejednokroć jak bardzo niedorosła w swojej kilkunastoletniej krasie była. Błękity rozlewały się niebanalnie, a rozgwieżdżone niebo, skalane czernią rozlanej kawy, uśmiechało się do niej niepewnie, zupełnie jakby wyczuło jej nieracjonalność idącą w kompanii z młodzieńczą buńczucznością.

Jego usta były ciepłe i miękkie, nierzeczywiste i odległe. Sunęła kciukiem wzdłuż jego kości jarzmowej, przedłużając tę chwilę o zbawienne sekundy, umykające niezamieszkane, a jednocześnie pełne doznań. I dopiero gdy się od niego odsunęła, wzrokiem uciekając gdzieś w bok, wzięła głębszy oddech, zdając sobie sprawę z nieodwracalności tego, co właśnie nastało – miłego i zakazanego gdzieś w głębi umysłu podlotki.

Nie była w stanie znaleźć właściwych słów, właściwego dictum dla całokształtu sytuacji, w głębi klatki piersiowej jednak coś zatrzepotało niespokojnie, brakiem pokory puentując całość chwili, tej jednej, w której dali się ponieść ku niebiosom. Oddech przyspieszył nieznacznie, gdy zsuwała dłonie z jego policzków, odgarniając z jego czoła jeden z kosmyków niesfornie opadłych na czoło.

– Nigdy bym nie pomyślała, że ty… – zaczęła, przełykając ciężko ślinę. – Że ty i ja… Och, na niebiosa, nie potrafię się nawet wysłowić. Chciałabym aby ta chwil trwała wiecznie. Aby już zawsze czuć twój dotyk, twoje usta… Jestem naprawdę beznadziejnym przypadkiem – dokończyła, puentując słowa lekkim westchnięciem.

Coś w niej pękło w końcu, odblokowując nieznane do tej pory meandry samej siebie. Zadrżała lekko w jego ramionach, ponownie uginając się pod melodyką tańca, wiodącego powolną melodią – jakby zupełnie stworzoną dla nich.