— Dziękuję Bell. – odpowiedziałem doceniając jego zmartwienie, ale miałem nadzieję, że uda mu się jakoś pomóc. Poprawiłem swoją torbę na ramieniu, aby było mi wygodniej. Stałem tak jak cymbał wśród traw, zdecydowanie bardziej bezużyteczny w pościgach niż mój własny kot.

Słysząc głos Danielle ruszyłem w jej kierunku sprawnie unikając drzew i gałązek wadzących mi na drodze. W pościgach byłem beznadziejny, ale w poruszaniu się powoli nie było tak źle. Łatwiej mi było wyczuć teren. W prawdzie inaczej byłoby, gdybyśmy byli na jakimś normalnym terenie, a nie takim usianym milionami drzew. Nie mogłem jednak narzekać. Ratowaliśmy niewinną dziewczynę zaklętą w posąg. Sam byłem ciekawy o co tutaj chodziło. Stanąłem blisko Dani i wysłuchałem jej do samego końca nie przerywając. Brenna była niesamowita. Gdybym miał wzrok chciałbym być taki jak ona.

— Mogłabyś mnie postawić w swoim gabinecie i od czasu do czasu podpowiadałbym ci trochę rzeczy odnośnie klątw, ale masz rację, bardziej jestem przydatny żywy na tym świecie. – uśmiechnąłem się i zdjąłem torbę z ramienia, w której wyszukałem moje rękawiczki. Zawsze w nich pracowałem i w sumie były moim stałym elementem. Założyłem je i sięgnąłem po kopertę zaraz po tym jak dziewczyna rzuciła zaklęcia. Otworzyłem ją ostrożnie chcąc zbadać jej zawartość. – Przyjrzyj się i powiedz, czy jest tam coś napisane po angielsku. – odpowiedziałem. Sam próbowałem wyczuć od tej koperty jakąkolwiek energię bądź magię.

Koperta, która wypadła Zoji w trakcie ucieczki, nie okazała się być bezpośrednim powodem, dla którego kobieta zamieniła się w kamień. Kiedy Dellian otworzył kopertę, Danielle zerknęła mu przez ramię, starając się tym samym wyczytać, co było wewnątrz. Niestety, list nie okazał się zbyt pomocny, przynajmniej na pierwszy rzut oka. Znaczy, pewnie byłby bardziej pomocny, gdyby któreś z nich władało biegle językiem, w którym pisało się cyrylicą. A o ile pamięć jej nie myliła, ani Brenna ani Dellian nie znali takiego języka.

- 15 maja 1922 roku - odpowiedziała mu, a jej głos wskazywał na to, że nie jest zbyt usatysfakcjonowana znaleziskiem. - Cała reszta to cyrylica, a moja wiedza na jej temat ogranicza się do tego, ze wygląda jak jakieś szlaczki, albo hieroglify - dodała, nie zdając sobie sprawy, jak bardzo ignorancko mogła w tej chwili zabrzmieć. To znaczy, zdała sobie sprawę, ale nieszczególnie się tym przejęła, w tym towarzystwie nie musiała zgrywać dystyngowanej i ogarniętej. - Tak więc, nie mamy pojęcia co Zoja chciała przekazać...- urwała, spoglądając w stronę adresata. - Edmundowi Bowmanowi. Ale! Widzę, że pan Edmund mieszka w okolicy Dziurawego Kotła, może warto będzie złożyć mu wizytę? - wyrzuciła z siebie wszystko to, co udało jej się wyciągnąć z listu.

Kiedy dobiegły ją siarczyste kurwy Brenny, spięła się i ścisnęła mocniej różdżkę, gotowa do natychmiastowego wyciągania kuzynki z opresji. Szczęście w nieszczęściu, okazało się, że to tylko Zoja ponownie postanowiła skamienieć, a nie, że bezpieczeństwo starszej Longbottom jest zagrożone. Słysząc, że klątwa zaatakowała młodą kobietę ponownie, westchnęła głęboko. Miała nadzieję, że być może jej rozproszenie czaru zadziała, niestety - okazało się, że się myliła. No ale przecież nie mogli jej tak zostawić!

- Nie, jeżeli władasz biegle cyrylicą - odpowiedziała jej gładko. Zmierzyła wzrokiem Brennę, nie dostrzegła jednak śladów starcia z Zoją. Poza pozdzieranymi kłykciami. - Ale być może adresat powie nam coś więcej. Pan Edmund Bowman. Nawet wiemy, gdzie go szukać - lekkim ruchem podbródka wskazała na rozpisany na kopercie. To mógł być jakiś trop, większy lub mniejszy - na pewno warto było go sprawdzić.

- Jest możliwość, żebyś jako Brygadzistka zabezpieczyła ten teren? Lepiej byłoby ograniczyć Zoji przygód w postaci kolejnych chętnych do sprawdzenia, czy posąg faktycznie krwawi przy nakłuciu. Dość już się nacierpiała... - zagadnęła kuzynkę, w międzyczasie podchodząc do niej bliżej. Jedną dłonią ujęła jej ręce, w drugiej z kolei trzymała różdżkę, którą skierowała w stronę niewielkich, acz krwawiących otarć. Chyba nie zakładała, że mając "w drużynie" uzdrowiciela, będzie w takim stanie?

- Możemy spróbować się rozdzielić. Wy pójdziecie pod wskazany adres, a ja zorganizuję nam tłumacza - zaproponowała, w międzyczasie uleczając Brennę.

Wyjaśnienia Danielle nie były pomocne, ponieważ oboje nie znaliśmy tego języka. Ja nawet nie byłem w stanie odczytać daty, którą wyczytała uzdrowicielka. Ten Bowman będzie dobrym początkiem tego, aby dowiedzieć się czegokolwiek o tej dziewczynie zaklętej w posąg.

— Raczej na pewno będzie warto złożyć mu wizytę. – potwierdziłem jej słowa.

Gdy dotarła do nas Brenna ewidentnie zdenerwowana tą sytuacją wysłuchałem dalszych wypowiedzi Danielle. Sam cholernie chciałem wiedzieć, co się tu dzieje i dlaczego nie można odczarować tej dziewczyny.

— Można też poszukać informacji o tej dziewczynie skoro mamy już jej nazwisko. – dodałem jeszcze. – Może ten mężczyzna zna ten język skoro jest do niego zaadresowany i napisany cyrylicą? – podsunąłem pomysł mając nadzieję, że nie było to błędne myślenie, ale miało to bardzo dużo sensu. – Chociaż w sumie lepiej mieć zaufaną osobą, bo nie wiadomo czy ten Bowman będzie chciał współpracować i czy w ogóle jeszcze żyje. Można zrobić kopie tego listu? My z Brenną weźmiemy kopie do tego Bowmana, a ty do swojego tłumacza. – zaproponowałem dalej trzymając list w rękach, ale jeśli któraś z nich będzie chciała go przejąć bez problemu bym go oddał.