- Powiedzmy, że mniej - odparł kiedy próbowała wyczytać z niego odpowiedź. No to jeszcze raz Ci się upiecze, a potem ciach. Po główce To była bardzo ciekawa opcja ale raczej by z niej nie skorzystał w dniu dzisiejszym jako, że już zdążył się do niej przyzwyczaić, polubić czy nawet wytrzymać bez chęci uduszenia jej.

Czy zakręciłby się obok Njála aby zmusić swojego przyjaciela do pewnych daleko posuniętych kroków? Nie, ponieważ ten był jego bliską osobą i mimo denerwowania go na różne sposoby (dokładnie tak jak Pandora zresztą), nie potrafiłby mu tego zrobić. Całkowicie inną kwestią było zaangażowanie innych mężczyzn z okolicy ich wioski aby to oni wykonali "brudną" robotę. Hjalmar wraz ze swoim, a raczej Prewettównowym, genialnym pomysłem, zajął się "koordynowaniem" całych zaręczyn. Przekonał Ivara, bo tak się nazywał tamten głupiec, że to już czas aby coś zrobił jako, że inni zaczęli się rudowłosą dziewczyną interesować. Pomógł mu się rozprawić z adoratorami jego "ukochanej", a na koniec załatwił mu przepiękny pierścionek zaręczynowy, który zresztą sam wykuł. Czy mógł zrobić coś więcej aby wyjść na dobrego i oddanego przyjaciela?

Pokiwał tylko głową na słowa Pandory. Miała trochę racji. Koniec końców, Njáli należała się jakaś nagroda za tyle lat wyrzeczeń - A po co się tyle lat uganiać? Stawiasz sprawę prosto albo porywasz taką dziewczynę i tyle - wzruszył ramionami. Po co się tyle lat skradać skoro działają stare sprawdzone metody?

- Niech stracę - zaśmiał się kiedy puściła mu oczko. Nie miał wyboru - oddał się w ręce Pandory, licząc, że dożyje kolejnego dnia. Niech tylko będzie dla niego łagodna...

Pokiwał głową, chociaż nie do końca rozumiał ten sposób myślenia. Hjalmar mógł sobie wyjść w środku nocy aby powrócić po trzech dniach i nikt nie miałby do niego żadnych problemów. Sam Nordgersim nie widział też większego problemu aby ktoś ich zaczepił i porozmawiał czy nawet porwał na chwilę. No ale skoro Pandora twierdziła, że tak będzie lepiej - tak być musiało. To ona tu teraz rządziła.

- Daj spokój. Zgrywam się. Na pewno będziemy się dobrze bawić - zapewnił ją. Powinna była się domyśleć, że będzie jej dogryzać. To, że aktualnie byli w Turcji nie znaczyło, że miałby zacząć się zachowywać inaczej, niż do tej pory. Nie po tym jak mało z nią nie oszalał.

Pandora nie mogła robić tych swoich słodkich minek, trzepotać rzęsami, posyłać mu całusów czy czegokolwiek innego - to był cios poniżej pasa z którego korzystały jego młodsze siostry, a on nie potrafił się przed tym bronić. Kiedy więc tylko niewinnie zatrzepotała swoimi rzęsami, Hjalmar wydał z siebie pomruk i wsiadł na tego nieszczęsnego konia w całkowitej złości na samego siebie. Ta, spodoba, jeszcze czego Prędzej by uwierzył w to, że już nigdy jej nie będzie groził niż w to, że polubi jazdę konną. To nie miało prawa się udać.

- Czy to ważne czemu przyjechałem? Według mnie nie ma już znaczenia czy przyjechałem bo chciałem czy bo obiecałem. Nie mówiłaś czegoś takiego aby cieszyć się chwilą czy coś w ten deseń? Zresztą co innego miałem robić? Siedzieć w kuźni? Też mi się należą jakieś wakacje, chociaż kilka dni w roku - zaśmiał się, a Pandora przywarła do jego torsu. Jakbym się teraz odchylił bo by spadła... Bił się z tą myślą przez dłuższą chwilę jako, że było to bardzo interesujące aby przez moment poczuła stres. Na całe szczęście pozostawił to dla siebie i tylko w sferze swoich myśli - Nie, nie. Nie będzie z tego związku dzieci - przyznał. Oczywiście chodziło mu o relację Hjalmar - koń. Powinna była się w ogóle cieszyć, że odważył się wejść na tego stwora, potwora - No to tak to zostawimy. Ty będziesz go rozumieć, a ja będę się trzymać z daleka. Nie czuję się na nim... Wiesz no... Za stabilnie? - przyznał. Jakoś nie do końca czuł tę pewność siebie kiedy na nim siedział. Miał wrażenie, że dopóki jego bezpieczeństwo jest w rękach kaprysu czterokopytnego zwierzęcia, nic nie jest pewne - To ja już sam wolę zjeść tę marchewkę niż się z nim dzielić - stwierdził. Po moim trupie mu dam marchewkę Nie był fanem warzyw ale jeżeli miał wybór dać temu diabłu pomarańczowy przysmak lub nie - to wolał mu po prostu nie dać.

- Było... Dziwnie - przyznał krótko. Dużo bardziej ufał sile własnych nóg, niż kopytom tego konia. Jedyny moment, kiedy nie było źle to wtedy kiedy Pandora oparła się o jego tors - to dodała mu trochę otuchy i nadziei, że czarny zwierz nie będzie starał się go pozbyć - Tak chyba będzie lepiej albo zamknę oczy... Albo mnie upijesz - przedstawił jej alternatywne zakończenia, uśmiechając się szczerze na ostatnią opcję, na którą miał nawet ochotę.

- Dla mnie to i sam Merlin może tu być - wzruszył ramionami jako, że to go w ogóle nie obchodziło. Sam zresztą nie korzystał też na co dzień z magii, a jego różdżka została w plecaku - I jest Pandora - dodał po chwili, rozglądając się po okolicy. Było tutaj całkiem przyjemnie. Hjalmar odebrał tę wioskę jako swego rodzaju zamknięte społeczeństwo - coś pokroju takiego z którego on sam się wywodził. To mu dużo bardziej odpowiadało niż ten cały przepych u Prewettów.

No chyba nie mam wyboru... Został pociągnięty w kierunku jakiegoś straganu aby zostać nakarmionymi owocami. Czy mógł się czuć niczym jakiś cesarz, który jest karmiony winogronem podczas swojego odpoczynku? - No kurczak to nie jest ale może być - przyznał, przeżuwając. Skoro ta rodzina miała sad to czemu nie poszli na tak zwaną 'jumę'? Mieli przecież wspólne doświadczenie we wspinaczce po drzewach - mogli pod osłoną nocy dokonać zbrodniczego czynu i zjeść po garści tych owoców. W końcu kradzione nie tuczy... Czy jakoś tak.

- Ja bym zrobił lepsze - przyznał z dumą w głosie i mimowolnie wypiął swoją pierś do przodu. Jeżeli rozchodziło się o biżuterię czy kowalstwo to nie było żartów - to była najpoważniejsza rzecz na świecie. Hjalmar miał bardzo wysokie przeświadczenie o swoich umiejętnościach, które były praktykowane od lat w jego rodzinie - Zależy. Możemy później - odparł zgodnie z prawdą. Mieli przyjść na obiad, a zapełnienie żołądka jakimiś roślinami nie pozwalało zjeść później głównego dania.

Otworzył posłusznie buzię kiedy podała mu winogrono. Był teraz niczym pisklę, które otwierało swoją paszczę za każdym razem kiedy widziało przed sobą jakiś posiłek - Całkiem - dodał, a potem przyjrzał się metalowemu szyldowi z którego nic nie rozumiał - nieznajomość tureckiego nie pomagała w identyfikacji tego co chciała mu przekazać. Jednak jej słowa oraz wygląd pomieszczenia jakie znalazło się przed nimi mówiło tylko jedno - to była kuźnia. Najprawdziwsza kuźnia w Turcji - Mhmm... - wydał z siebie, kiwając głową, a jego oczy zyskały trochę dziecinnego błysku. Wyrwał się do przodu, ignorując jakiekolwiek słowa kierowane w jego stronę i zaczął oglądać warsztat w którym się aktualnie znajdował. Przyglądał się narzędziom, projektom czy nawet piecowy - w wielkim skrócie wszystkiemu co było związane z tym fachem. No i to są prawdziwe wakacje. a nie jakieś herbatki...

Może porwał. Może nie. Pandora chciała za dużo wiedzieć. Nawet jeżeli to zrobił, czy to czyniło go gorszego od reszty? Czy właśnie nie trzeba było brać z życia tego co się właśnie chciało? A jeżeli ktoś właśnie chciał mieć dziewczynę i wszelkie inne metody zawodziły, cóż innego miał począć, niż takie porwanie? Zwłaszcza kiedy druga strona wyrażała na to formalną zgodę.

Hjalmar był teraz jednak zbyt trzeźwy aby z łatwością przychodziło mu odpowiadanie na takie pytania. Teraz znowu był schowany za masą mięśni i grubej skóry - co po raz kolejny sprawiało, że ciężko było coś więcej z niego wydobyć. A już na pewno jeżeli rozchodziło się o pytania dotyczącego jego samego.

- No jeżeli mam do wyboru siedzieć na tym... - zamyślił się na krótki moment - Koniu... To wolę jednak kuźnię - dodał z ciężkim westchnięciem. Zdawał sobie sprawę, że te czterokopytne zwierzęta to hobby Pandory - w końcu spotkał Marę, jej chyba ulubionego zwierza - Nie masz za co. Cała przyjemność po mojej stronie - zapewnił ją co do tego. Gdyby nie chciał to by nie przyjechał, a wymówkę mógłby znaleźć w mgnieniu oka. Trochę spędzonego czasu w nowej okolicy na pewno mu dobrze zrobi - był o tym niemal przekonany - No spróbowałem i wiem, że to nie dla mnie. Ja biorę wspinaczkę po drzewach, a Tobie zostawiam konie - odparł, proponując niejako pewną umowę, która według niego była jak najbardziej równa dla wszystkich stron - Ty - uśmiechnął się pod nosem. Jeżeli o innych rzeczach mogli dyskutować, dywagować, a nawet się kłócić, tak ta była jedną z nielicznych kwestii, których nie dało się podważyć. Mieli umowę - on był Miśkiem, a ona Osiołkiem.

Uniósł brwi, posyłając jej zaciekawione spojrzenie Komuś tu się chyba spodobało picie Przetarł ręką buzie, a następnie przejechał kilka razy po swojej brodzie. Hjalmar był pewien, że musiałby zamknąć oczy jeśli Pandorze udałoby się go namówić do powrotu na koniu. Nie raz, ani nawet nie dwa korzystała ze swoich sztuczek aby przekonać go do swojej racji - tak jak to miało miejsce chociażby podczas tegorocznej Lithy.

- Chyba te czerwone - wskazał na jeden owoc, który Prewettówna aktualnie trzymała w dłoni. Dłuższą chwilę wpatrywał się w obie jagody, aż zdał sobie sprawę, że prawdę mówiąc oba były czerwone. Złapał się tylko za głowę ze swojej głupoty - To kolczykowe lepsze. Truskawki są jakieś takie... Nie wiem... Dziwne... - przyznał, unosząc na moment swoje barki do górki. Posłusznie otworzył usta, robiąc mały zasysający dzióbek, który pochłonął owoc Mogłaby mnie tak karmić kurczakiem... W swoich rodzinnych stronach za pewne nigdy by tak nie szedł dając się karmić czereśniami. Ale teraz był z dala od domu i na wakacjach.

- Coś bez przekonania mówisz... - stwierdził, zakładając sobie ręce pod pachy i robiąc poważną minę, która starała się zagłębić w duszę Pandory aby odczytać jej intencje. Bez większego trudu pokonałby lokalnych rzemieślników w kowalskim pojedynku. Zapewne mógłby nawet mieć jedną rękę schowaną, a i tak byłby zdolny do zwycięstwa.

Na Islandii nie rosły winogrona. A już na pewno nie w naturalnym środowisku. Gdyby jednak przygotować jakąś specjalną szklarnię albo inne pomieszczenie, istniał cień szansy, że uprawa mogłaby się utrzymać - zwłaszcza jeśli rolnik skorzystałby z pomocy magii To ciekawe w sumie... Jakby smakowały takie owoce z zimnych regionów świata Czy byłyby bardzo kwaśne? Raczej tak. Hjalmar zastanawiał się przed dłuższy moment nad możliwym wynikiem takiej uprawy - o ile nie chciał tego testować, tak na pewno mógłby pomóc jakiemuś utalentowanemu plantatorowi w oraniu ziemi.

- Jasne. Z chęcią - odparł wchodząc do środka. Nie potrzebował specjalnego zaproszenia. Od razu, kiedy tylko pokonał próg, skupił swoją całkowitą uwagę na wystawionych okazach. Miecze? Szable? Ciekawe ale mało użyteczne w dzisiejszych czasach... Rynek nie był zbyt duży na tego typu zapotrzebowania. Sami Nordgersimowie o tym wiedzieli, zwłaszcza że pochodzili z małej wyspy, gdzie ludzi było co najmniej kilkunastokrotnie mniej niż w Turcji A więc tak wyglądają te wszystkie ostrza... Hjalmar podziwiał wszystkie dzieła jakby był w jakimś muzeum. Przyglądał się każdemu, nawet najdrobniejszemu szczegółowi - to była wiedza, która mogła się kiedyś przydać.

Uniósł lekko brew kiedy Savas przywitał się z Pandorą buziakiem - Hjalmar. Również miło - przywitał się, ściskając mu mocno dłoń. Sam nie wiedział czy trochę za karę czy z zapomnienia się. Wszak był przyzwyczajony do witania się ze swoim ojcem, który miał ręce jeszcze większe od niego.

Założył sobie ręce na klatce piersiowej, a następnie wrócił do swojego poprzedniego zamówienia Ciekawe co sądzą o goblińskim rzemiośle... Drugą interesującą kwestią dla młodego Nordgersima była kwestia związana z tym czy oni byli mugolami czy jednak powiązani w jakimś stopniu z magią. Jeżeli ta dwójka nie miała za dużo styczności ze sztuką, którą Pandora i Hjalmar uczyli się za młodu, nie mogło być mowy o żadnym zaklinaniu przedmiotów.

Kiedy tylko został objęty ramieniem, spojrzał na Savasa aby upewnić się, że ten się na pewno czuje dobrze. Nie piliśmy razem wódki, a Ty takie gesty robisz? Niby z Islandii do Turcji nie było, aż tak daleko jeżeli rozchodziło się o odległość. Ale na pewno było daleko w kwestii kultury i zachowania ludności zamieszkującej te oba kraje.

Hjalmar nie zamierzał jednak psuć atmosfery, humoru Pandorze oraz jej opinii wśród tej dwójki. Gdyby znaleźli się w innej sytuacji, młodszy z dwóch Turków zapewne zbierałby już zęby z podłogi, za swoje czyny. Jako, że się powstrzymał, wyszedł na dwór i rozpoczął dyskusję ze swoim "kolegom". Wymienili się kilkoma informacjami dotyczącymi ich sztuk kowalstwa. Pochwalił warsztat w którym się znaleźli za podejście do fachu i nieograniczanie się w oferowanych usługach - tutejszy zakład oferował całą gamę produktów. Zaczynając od biżuterii, przechodząc przez sztylety, pudełeczka i jakieś metalowe części, a na halabardach czy wielkich mieczach kończąc. Było to jak najbardziej godne pochwały. Nie zmieniało to jednak faktu, że nadal Islandzka szkoła była po prostu lepsza od wszystkich innych. Ale to już była prywatna kwestia Hjalmara, którą nie podzielił się ze swoim towarzyszem.

Wrócili do środka po całkiem miłej pogawędce. Kiedy znaleźli się w środku, przeniósł swój wzrok na Pandorę. Wpatrywał się przez chwilę w te jej uparte i osiołkowe oczy, aż zrozumiał jej pytanie - Pandora... Nie jestem co do tego przekonany... Zrobiłbym Ci niepotrzebnie krzywdę tylko... - przyznał, kręcąc przecząco głową. Dla niego nie było znaczenia jaka to będzie broń - tępa, ostra, miecz czy kij. Nordgersim obawiał się, że może dać się ponieść oraz nie zapanować w czas z powstrzymaniem się przez wyprowadzeniem ciosu i tym samym zranić Prewettówne - Mogę Cię nauczyć boksować później. To jest bezpieczniejsze, niż zabawa ostrymi przedmiotami - zapewnił ją, rozkładając ręce w oczekiwaniu na jej reakcję. Nie chciał przecież dla niej źle - właśnie starał się ją ochronić przed sobą samym.

Nie zmuszała go. Znaczy trochę tak ale w akceptowalnym stopniu - takim, który Hjalmar był w stanie zaakceptować. Mimo tego, że zapierał się aby nie spróbować jazdy konnej to przemógł się, znaczy ktoś mu pomógł się przemóc - sprawdził i zrozumiał, że to nie jest dla niego. No i co prychasz osiołku? Wzruszył ramionami na słowa Pandory o tym, że jest też idzie nieźle. Nie szło jej na pewno najgorzej ale czy można było to uznać za nieźle czy dostatecznie? Nie powiedziałby. Nadal miał przed oczami jak niemal nie spadła z tego drzewa przy próbie wejścia na sam szczyt - Nie tylko w tym - zapewnił ją, korzystając z Prewettównowej taktyki puszczenia oczka. Skoro ona wykorzystywała jego metody, Hjalmar nie miał zamiaru pozostawać jej dłużnym - zacznie w większym stopniu korzystać z jej 'sztuczek'. Pandora powinna się teraz spodziewać jego słodkich dzióbków, trzepotania rzęsami czy jakichś słodkich minek... Ale to dopiero kiedy Nordgersim się trochę znieczuli, bo na trzeźwo dostałby chyba wewnętrznego wylewu na swoje czyny.

Każdemu zdarzają się pomyłki, a już na pewno osobom, które nie mają takich rzeczy na co dzień. Oczywiście, że byś wybrała wiśnie Pomyślał jakby to była najpewniejsza rzecz dzisiejszego dnia, a następnie zaczął intensywnie myśleć nad tym jak można by wykorzystać te owoce do wzbogacenia smaku alkoholu, tworząc jakieś nalewki czy inne tego typu napoje. To musiałoby być niezłe, a już na pewno dostosowane do potrzeb smakowych kobiet - czy można było to uznać jako pomysł na milion galeonów? Pewnie tak, jednak cała logistyka byłaby trudna do zorganizowania. Przewieźć te owoce na Islandię, tam to przerobić i zalać gorzałką... Dużo roboty, a zysk mimo wszystko nie pewny.

Zmierzył ją wzrokiem kiedy się zatrzymała aby chyba coś zaprostestować. Brakowało jej tylko tupnięcia nóżką aby skompletowała cały zestaw. Wysłuchał co ma mu do przekazania, unosząc brew z zaciekawieniem - Nikt nie lubi jak mu się patrzy na ręce podczas roboty - przyznał lekko się nachylając - Tym bardziej jeżeli miałabyś to być Ty - wskazał na Pandore swoim palcem - Tylko byś mnie rozpraszała w kuźni. I Merlin jeden wie co by się mogło mi wtedy stać. To zbyt ryzykowne - wyjaśnił ze wzruszeniem ramion - Aby Ci udowodnić moje słowa możesz sobie coś wybrać, nie wiem, jakiś naszyjnik, a ja Ci go zrobię - zaproponował, a następnie złapał się za swój rzemyk - Ja będę mieć swój, a Ty swój - przekręcił głowę aby się przyjrzeć jej reakcji. Według Hjalmara to była idealna wymiana. On będzie miał spokój w swoim warsztacie, a Pandora otrzyma coś co będzie świadczyło o prawdomówności w kwestii ich fachu.

Im dłużej przebywał w tej tureckiej kuźni, tym więcej różnic między ich sztukami był w stanie zauważyć. Na pierwszy rzut oka wszystko, a przynajmniej większość zdawała się wyglądać tak samo - szczypce, młoty, piece i tony węgla. Hjalmar miał jednak nieodparte wrażenie, że ten warsztat skupił się na tworzeniu rzeczy ładnych i wystawowych, a nie użytecznych i przydatnych. Bo kto w dzisiejszych czasach potrzebuje halabardy albo nawet jakiejś szabli? Na Islandii tworzenie wszelkiej maści toporów i siekier miało po prostu ręce i nogi - tam te rzeczy były bardzo użyteczne. Nie zmieniało to jednak faktu, że na pewno musiał tu praktykować doświadczony czeladnik.

Pandora zdawała się być trochę zaskoczona jego słowami. Czy to nie było oczywiste, że ćwiczył boks? Gdyby nie znał tej sztuki, nie byłby taki chętny do obijania ludziom mordy. Zwłaszcza kiedy przeciwnik przeważnie nie miał najmniejszego pojęcia o tej sztuce - Nie pytałaś i jakoś tak... Nie było nigdy okazji - dodał z lekkim zakłopotaniem, a następnie również spojrzał na swoje kostki. Może i nie miał już tak zniszczonych rąk od ćwiczeń ale nadal sprawne oko mogło zauważyć jakieś pojedyńcze blizny czy drobne rany. Dużo więcej śladów na jego dłoniach świadczyło o pracy w kuźni, niż o obijaniu mordy - Wolałbym nie ryzykować. Nie mówię też, że nie dałabyś sobie rady z tym czy tamtym... Tu po prostu chodzi bardziej o m... Mniejsza o to - machnął ręką. Tak by pewnie było, że nie zrobiłby jej krzywdy skoro do tej pory jeszcze chodziła po tej ziemi, zamiast podziwiać ocean z jego dna. Hjalmar obawiał się jednak, że jakiś styk może mu przeskoczyć i nie będzie w stanie się opanować, tym samym raniąc Pandore. W ułamku sekundy powróciły mu wspomnienia z Durmstrangu gdzie pełnił rolę swego rodzaju 'kata' kolegów. Z perspektywy czasu nie było to nic dobrego, ani tym bardziej przyjemnego do wspominania... Ale z drugiej strony to było w czasach gdy był młody i głupi - teraz zaś był już nieco starszy ale czy na pewno mądrzejszy?

- Możemy pójść na obiad - przyznał, kierując się w stronę drzwi. Oby to był jednak prawdziwy obiad, a nie jakieś kolejne owoce.. To była główna obawa w tym momencie dla Nordgersima. Nie znał zwyczajów żywieniowych w tej części świata. Może oni nie jedli mięsa?

Kiedy Pandora założyła sobie koszyk na dłonie i poinformowała młodego chłopaka o tym, że musi załatwić mu wino, Hjalmar podszedł do Prewettówny i zdjął jej wiklinowy koszyk, który postawił na chwilę na ziemi - Daj na moment. Spokojnie - powiedział, schylając się lekko i podnosząc dziewczynę, aby przerzucić ją sobie przez plecy. Właśnie doszło do aktu porwania, a raczej zabezpieczenia aby nie spróbowała go przekonać do tego pojedynku - Na nas już czas. Żegnam. Miłego dnia - dodał, podrzucając lekko Pandore aby było mu wygodniej ją nieść. Po niedługiej chwili pochwycił koszyk i ruszył szybkim krokiem stronę drzwi. Kiedy przechodzili przez próg, zwolnił i lekko się skulił aby Prewettówna przypadkiem nie zaryła głową w futrynę.

Przeniósł ją jeszcze kilka, bądź kilkanaście kroków w kierunku rynku, aż odstawił na ziemię, a następnie przetarł ręce - No dobra. To jaki teraz plan pani przewodnik? - zapytał rozglądając się po okolicy w poszukiwaniu czegokolwiek, s najchętniej jedzenia.

Kilka talentów by się pewnie jeszcze znalazło, a zwłaszcza taki jeden, futrzany. Nie powiedział nic więcej odnośnie swoich zdolności czy umiejętności. Pandora na prawdę myślała, że będzie w stanie teraz go przekonać do gadania o takich rzeczach? Bez szans. Był zbyt trzeźwy, opanowany i nieśmiały aby teraz o tym mówić. Koniec końców przebywał teraz w nowym, nie znanym dotąd otoczeniu.

Wiśnie oznaczające nieskończoność? Nigdy o czymś takim nie słyszał - nic więc dziwnego, że zareagował jedynie zdziwionym wzrokiem, którym otoczył Prewettówne. O tyle o ile mogło jej się to kojarzyć z gwiazdami czy planetami nie dziwiło go. Pandora lubiła takie rzeczy, a jeszcze bardziej lubiła chyba o tym opowiadać. Ciekawe czy pamiętała o tej mapie nieba... Dzięki jej słowom, Hjalmar przypomniał sobie o małej obietnicy, którą mu złożyła za w czasu. Nie zapytał jednak o to, wiedząc, że na pewno znajdzie się jeszcze inna, lepsza okazja aby się dowiedzieć jak działa pamięć dziewczyny.

Nie znali się zbyt długo ale wystarczająco dobrze, żeby Nordgersim wiedział, że jej słowa nie miałyby prawa bytu. Pandora nie byłaby w stanie usiedzieć w ciszy przez 15 minut, a co dopiero przez kilka godzin czy nawet dni. Każde niepotrzebne rozkojarzenie w kuźni mogło się skończyć tym, że projekt należało wyrzucić do kosza i rozpocząć cały proces od nowa - Nie usiłuję przekupić. Jedynie stwierdzam fakt. Lubisz jak ktoś Ci patrzy na ręce podczas pracy? Nie ważne kto to jest. Nawet jeżeli rozchodzi się o współpracownika - przyznał. To się odnosiło do wszystkich - nawet Dagura, który był mistrzem w ich warsztacie - Hmm... No dobra -  odparł. A więc naszyjnik. Może "P" albo "O"? To była pierwszy pomysł na który wpadł. Kiedy wróci do domu będzie musiał na spokojnie przemyśleć sobie ten projekt - Tak przy kolejnym spotkaniu będzie do odbioru - dodał z uśmiechem na ustach. Jeżeli miał możliwość dowieść wyższości Islandzkiego kunsztu, nie miał wyboru - musiał to zrobić.

To też nie było tak, że turecka sztuka kowalstwa była zawsze nastawiona na błyskotki. Należało mieć w głowie fakt, że za czasów świetności tego kraju, w jakimś XV czy XVI wieku, wszelkiej maści bronie takie jak halabardy, miecze czy topory były na porządku dziennym i co więcej, bardzo pożądanymi przedmiotami. Dopiero postęp techniczny i kulturowy zmienił zapotrzebowania rynku. Jeżeli kiedyś takie zamówienia były na porządku dziennym, tak nie powinno nikogo dziwić, że okazy wystawne stały i się po prostu kurzyły.

O ile mógł się zgodzić z tym, że miał duże dłonie, tak nie bardzo zgadzał się z ich 'ładnością'. To były zwykłe dłonie osoby, która pracuje fizycznie - przetyrane, w kilku miejscach poranione, suche, przetarte czy nawet zniszczone. W wielkim skrócie podsumowując - nic szczególnego, a już na pewno nic nad czym można by się było rozwodzić - Ehh... - pokręcił głową na jej słowa o tym, że nie lubi jak ktoś nie kończy swoich myśli. Po raz kolejny wykorzystywała jego broń przeciwko niemu samemu - Po prostu chodzi o mnie. Nie o to, że nie dałabyś sobie rady w walce czy utrzymaniem broni - pokręcił przecząco głową, wypuszczając ciężko powietrze. Nie była to rzecz o której wolałby opowiadać, a już na pewno nie przy ludziach, którzy każdego uznawali za swojego przyjaciela czy towarzysza.

Czy zwariował? Może trochę. Chciała dowiedzieć się czy kogoś kiedyś porwał - teraz miała okazję się o tym przekonać. Łatwość z jaką to zrobił, mogła jej podsunąć pewne myśli o tym czy mógł mieć w tym jakieś doświadczenie - Może? - odparł na jej słowa i czym prędzej wziął się za wynoszenie Pandory z tego przybytku.

Mogła mu wbić pięść lub śrubokręt w żebra - miała ku temu pełne prawo. W przypadku ciosu zapewne by po prostu zaryczał, a przy drugiej możliwości, Pandora wylądowała by pewnie w jakiejś studni czy wodzie. Poszło prościej niż się spodziewałem... To był na prawdę szok dla Hjalmara. Spodziewał się bardziej jakiejś reakcji obronnej - wierzgania, machania czy bicia. A tutaj taki szok. Prewettówna posłusznie pozwoliła się podnieść, wynieść, przenieść, a na koniec odstawić na ziemię. Nie zaprotestowała ani przez sekundę - Ooo... - zrobił minę jakby mówił do małego dziecka - Brzmisz jakby Ci się nie podobało. Jakby tak wyglądały wszystkie worki na ziemniaki to zmieniłbym zawód... - spalił lekkiego buraka, a następnie próbował szybko zmienić temat - Znaczy tak... No będę miał dość. Masz rację - dodał szybko, za wszelką cenę starając się zmienić temat rozmowy.

- O tak. Tyle siły straciłem, przecież taka ciężka jesteś... Tylko chyba zapomniałem się zmęczyć ale dobrze, że mi przypomniałaś - wypuścił powietrzę z ust, a następnie złapał się na moment za kolana Taki wysiłek, że szkoda gadać... Przetarł ręce i chciał już ruszać dalej w kierunku uczty ale dostał jakiegoś przepalenia styków. Pandora złapała jego dłoń i na całe szczęście go pociągnęła, bo inaczej staliby tu pewnie do późnego wieczora zanim Hjalmar wybudziłby się ze śpiączki. Na jego twarzy było całkowite zaskoczenie oraz swego rodzaju nieporadność, niemoc aby jakkolwiek zareagować. Nordgersim pozwolił się prowadzić, posłusznie maszerując w kierunku w którym został 'porywany' jako, że rolę teraz się ewidentnie obróciły.

- Nie... Zwykłych fajek nie palę tak o. Jedynie mieszamy aby podkreślić smak - przyznał, spoglądając na szyld. Islandczyk uznawał palenie czystych papierosów jako najgorsze zło, którego nie powinno się tykać za wszelką cenę. Pozwalał sobie jedynie od święta na zapalenie wymieszanego skręta z tytoniem jako, że też mu się należało coś od życia.

Nie rozumiał co ludzie mówili do Pandory - może na całe szczęście. Rozumiał za to zdziwiony wzrok okolicznych mieszkańców jako, że oczy zdradzały bardzo wiele, jeżeli nie wszystko. Koniec końców, co by nie mówić, Prewettówna ciągnęła go właśnie prawie jak jakiegoś konia na smyczy - Dobrze, że ja nie mówię po angielsku - przyznał, tym samym odpowiadając na ostrzeżenie dziewczyny. Wspomniał o tym, ponieważ przypomniał sobie taktykę jaką zastosował na kuzynkach Turczynki.

Kiedy przekroczyli próg od wejścia, mimowolnie zaczął wąchać nadchodzące zapachy. Pachniało przepysznie - soczystym, pieczonym, a przede wszystkim dobrze przyprawionym mięskiem. Bez dwóch zdań Hjalmar byłby w stanie zakochać się w tym co właśnie przeżywały jego nozdrza - euforii zapachów Mógłbym tu umrzeć Z tego amoku wybudziło go dopiero uszczypnięcie przez jakąś kobięte, która nie była Pandorą. O ile mógł na coś takiego zezwolić Prewettównie, tak komuś innemu? No nie bardzo. Wydał z siebie tylko pomruk - ten sam, bardzo dobrze znany jego towarzyszce, informujący o pewnego rodzaju niezadowoleniu. I jeszcze te dzieciaczki? Uniósł brew do góry, kręcać głową. Kobieta miała jednak szczęście, że przyrządzała tutaj bardzo dobre mięso - tylko to ją ratowało przed możliwą furią Hjalmara - Piwo byłoby jak najbardziej wskazane. Tylko wie pani, takie zimne - przyznał, pozwalając sobie na lekki uśmiech. Nie było mu dane dalej napawać się tym pięknym zapachem, ponieważ jego porywaczka pociągnęła go do stolika.

Zasiadł na krześle oczekując na dalszy obrót spraw. Nie musiał na to za długo czekać jako, że Pandora nie mogła wysiedzieć w jednym miejscu za długo. Po krótkiej chwili podsunęła mu świeczkę, którą powąchał - Pomarańcza - zgodził się z Pandorą, a następnie obserwował co ona wyprawia z tym przedmiotem Odpala ją? Ciekawe Powróciła całkiem szybko do stolika, a moment później przyszło wybawienia dzisiejszego dnia - chmielowe bóstwo. Kiedy starsza kobieta postawiła dzbanek piwa, przysunął do siebie szklankę, którą następnie sprawnie napełnił i przystąpił do picia, całkowicie ignorując toczącą się rozmowę.

Wierzył, że Prewettówna wybierze mu coś dobrego, ponieważ usłyszał swoje imię w trakcie konsumpcji złotego trunku. Wypił całą szklankę piwa na jedno podejście, nie roniąc ani kropli na podłogę. Dobrze, że jakieś picie w końcu. Jeszcze moment, a bym tu chyba zszedł na jakiś udar - Ahh... - wydał z siebie tylko szczęśliwy pomruk, który świadczył o zadowoleniu, a nie chęci mordu jak przed chwilą.

Kiedy Pandora wlepiła w niego swój wzrok, pomyślał, że zrobił coś nie tak. Nalał jej również piwa, chociaż miał wrażenie, że to nie o to jej chodzi. Przez krótki moment zastanawiał się o co jej chodzi - na szczęście udało mu się ją rozgryźć. Pewnie chodzi o pianę Zgodnie ze swoją myślą przetarł pianę z wąsa, która zalegała przez chwilę, a następnie dolał sobie piwa - No proszę. Nie mówiłaś, że też masz doświadczenie w porywaniu ludzi - zauważył. Dopiero teraz był w stanie znowu swobodniej mówić po jej wyczynach na rynku. I pomyśleć, że to wszystko dzięki schłodzeniu się przepysznym trunkiem.

Czyli jednak Zosia-Pandosia. Hjalmar mógł się tego tak naprawdę domyślić. Pokiwał tylko przecząco głową na jej słowa dotyczące uległości w jego kierunku. Nie jemu było oceniać czy tak na prawdę było - Nordgersim po prostu nie marudził na taki obrót spraw, nawet jeżeli Prewettównie to się aż tak nie podobało. Mięciutka jak chmurka Uśmiechnął się na tę myśl pod nosem ale nie podzielił się nią z dziewczyną - Masz mnie - przyznał aby nie wchodzić w dalszą dyskusję na ten temat. Mogliby się o to kłócić jeszcze kilka dobrych godzin, aż przyszłaby noc, a i tak nie uzyskali by żadnego rozwiązania tej sprawy. We dwójkę potrafili być wystarczająco uparci jeżeli do czegoś dążyli. A tak to chociaż Pandora zyskała swoje małe zwycięstwo.

Postęp technologiczny tak samo jak pojedynek na miecze był nie do uniknięcia. Prewettówna prędzej czy później przypomni się o jeden, a Hjalmar nie będzie miał innej opcji jak się zgodzić. Nordgersim miał jedynie nadzieję, że nastąpi to później, aniżeli wcześniej - i przede wszystkim na trzeźwo, a nie po różnych używkach.

Uspokoiło go to trochę. Koniec końców mogłaby się obrazić o takie niekonwencjonalne metody kończenia rozmów - Umm? - uniósł brew. Nie miał przecież pojęcia co miał wiedzieć - wytłumaczenie nadeszło jednak bardzo szybko. Gdybym miał więcej worków na te ziemniaki? Nie rozumiał co Pandora chciała mu przez to przekazać. Przejechał dwa razy po swojej brodzie, próbując tym samym zmusić swoje szare komórki do działania i przemyślenia słów Prewettówny. Zrobił coś źle? Może powiedział coś nie tak? Nie, raczej nie.

Miała jednak trochę racji w swoich słowach. Mógłby się zmęczyć ale nie nią, a jedynie noszeniem jej. Hjalmar wyrobił już sobie swego rodzaju odporność na jej słowotoki czy nawet zachowanie, co pozwalało mu na dalszą egzystencję w towarzystwie tej kobiety. Gdyby nie wyrobił sobie tej zdolności to zapewne nie postawiłby swojej nogi na innym kontynencie.

Oczywiście, że Islandzki towar był najwyższej klasy. Sam Islandczyk nie miał pojęcia skąd on się tam brał, kto go tam załatwiał albo kto się nim opiekował. Najważniejsze było to, że był dobry i pozwalał się odstresować. Wiem... Przez krótki moment chciał przejechać sobie ręką po szyi ale zmienił zdanie. Uznał, że nie usłyszał słów Pandory dotyczących puszczenia jego dłoni. Nic też nie zrobił kiedy poczuł, że uścisk się poluźnił. Może nie chciał tego robić? Może było mu przyjemnie? Na pewno coś wymyśli na swoje wytłumaczenie ale tylko wtedy kiedy będzie do tego zmuszony - Czy ulubiona to nie wiem. Na pewno sprawdzona - odpowiedział na jej pytanie. To było dużo prostsze niż Pandorze mogło się wydawać. Zwłaszcza jeżeli angielski nie był jego ojczystym językiem.

Spojrzał się na dziewczynę z wyrzutem kiedy ta trąciła go łokciem. Jego wzrok mówił jedno - 'za co?'. Przecież nie zrobił nic złego, a pomruk był nieodłączną częścią jego osobowości. Prawdę mówiąc nikomu nie zrobił krzywdy tym swoim jednym, niewinnym wyrazem niezadowolenia.

Piwo zadziałało na niego jak remedium. Sprawiło, że z każdym kolejnym łykiem, szansa na zejście z przegrzania słońcem, malała. Dodatkowo zawarty w tym trunku alkohol, powodował, że jego granica przesuwała się w tę bardziej uległą stronę. Nie powinienem tak szybko pić Hjalmar zdawał sobie sprawę, że zbyt dużo procentów wypitych w zbyt szybkim czasie spowoduje, że z niedźwiedzia stanie się potulnym misiem, który nie będzie w stanie zrobić nikomu krzywdy.

- No jak na pierwsze porwanie... To całkiem nieźle. Ale obawiam się, że za mnie nie będzie tak dużej nagrody pieniężnej... No i ja sam mogę się ewentualnie uwolnić - podkreślić, przypominając sobie o jej słowach dotyczących okupu o którym wspomniała mu w czerwcu. Dagur zapewne byłby w stanie coś zapłacić albo nawet samemu szukać swojego syna - jednak nie mogła liczyć na zaporowe kwoty w ilości dziesiątek czy setek tysięcy monet.

Kiedy na stole pojawiły się dania, czym prędzej ruszył do konsumpcji, nie bawiąc się w żadne sztuczce czy noże. Rękoma podnosił kawałek za kawałkiem, wykonując łapczywe kęsy. Bardzo dobre Przy tak syto zastawionym stole poczuł się jak prawdziwy wiking. Brakowało mu tylko jego rogu, kompanów i drakaru aby wypłynąć do Anglii na plądrowanie jak jego przodkowie. Na upartego, drugą rzecz z tej listy mógł zastąpić Pandorą. Pozostałe rzeczy były jednak nie do podmiany i nie do odnalezienie aktualnie.

Zjadł kawałek tego co mu podsunęła. W tej chwili był jak odkurzacz. Nie ważne co by mu podsunęła, on i tak by to skonsumował - Nie ważne czy kozi czy owczy. Całkiem niezły. Zresztą nie owczy, a chmurkowy - poprawił ją bo chyba zapomniała poprawnego nazewnictwa tego zwierzęcia. To na pewno było zjadliwe ale nie tak dobre jak soczysta baranina, która aż się rozpływała w buzi - A Ty czemu nie jesz mięsa? Zobacz jakie soczyste - powiedział, zaciskając kawałek szaszłyka w swoich palcach, a moment później tłuszcz wypłynął po dłoniach na talerze - Na prawdę jest pyszne. Te przyprawy, ta jakość... Świetna sprawa - powtórzył po Pandorze jednak w kwestii mięsa, a następnie popił piwem.

Pobił chyba swój własny rekord w jedzeniu. Hjalmar oczyścił ten talerz w mgnieniu oka. A całość zalał kilkoma szklankami piwa. Czuł się syty, a na znak tego oblizał palce aby na koniec wytrzeć je w serwetkę - Na Merlina... Mogę umierać - przyznał - A Twoje jak? - zapytał łapiąc się za brzuch, modląc się w myślach aby nie dokonać tutaj żywotu.