Drgnęła, gdy powiedział, że Oleander nie jest nią zainteresowany. Oh, ona doskonale zdawała sobie z tego sprawę, ale nadal przyglądała się książkom na półkach. Nie była jednak na tyle skupiona, aby przeczytać jakikolwiek tytuł. Nie wiedziała jaki miał cel w mówieniu jej tego, ale cierpliwie pozwalała mu bełkotać. Coraz mniej podobało się jej to spotkanie, ale nie chciała go przerywać.

– Oh, wiem – odparła – Ale nikt nie zabronił nam się przyjaźnić – mruknęła wracając do niego spojrzeniem. Wypił za dużo, wyglądał zbyt słabo, ale jednocześnie ta mętność, którą powodował alkohol sprawiała, że było w nim coś niepokojącego.

Kolejne jego słowa nie zrobiły akurat na niej wrażenia. Nie obchodziła ją opinia mężczyzn, miała ją w wielkim poważaniu. Lubiła być w ich otoczeniu, ale do szczęścia nie potrzebowała opinii płci słabej. Kobiety rządziły światem, tak mówiła jej babka, ciotka i matka, a mężczyźni byli słabi. Łatwo było ich pokonać, łatwo było ich zmanipulować, łatwo było nad nimi panować. Maya jednak miała trochę oleju w głowie i nigdy nie próbowała z nimi walczyć w sferach fizycznych, bo najzwyczajniej świecie oni mieli przewagę w mięśniach, a ktoś kto tej przewagi w tym zakresie nie miał musiał radzić sobie sprytem.

– Z takich jak ja? – zapytała wbijając w niego uważnie swoje spojrzenie. Już się nie ruszała, już stała w odpowiedniej odległości i czekała. Niepokój wkradł się w jej serce. – Gdyby nie chciał się ze mną przyjaźnić chyba by tego nie robił, co? – zapytała zaciskając dłoń w pięść, aby rozładować napięcie jakie zaczynało się tu zbierać. – Co próbujesz osiągnąć, Desmondzie?

Ta. Lubienie osoby, która nie lubi cię w ten sam sposób było denerwujące, frustrujące i powodujące bezradność, bo mogłeś patrzeć na tę osobę, wyobrażać sobie jak trzyma twoją dłoń, ale to nigdy się nie stanie, bo nigdy ta osoba cię nie zechce, a ty będzie przy niej trwać na tyle, na ile zostanie w tobie siły. Rozsądku w takich sytuacjach nie było, rozsądek uciekał, chował się za chorym pragnieniem posiadania i trwania u boku tej osoby. Mogłaby go zrozumieć, ale nie chciała. Nie chciała sobie uświadamiać tego, że on patrzył na nią jako tę, której pragnął. Ona była w takim wieku, że takie relacje chciała rozwijać powoli, drobnymi kroczkami, aby się nie sparzyć, aby nie cierpieć, bo nie potrafiła odpowiednio się jeszcze zachować. Serce dudniło jej w uszach, gdy na niego patrzyła. Przestąpiła z nogi na nogę i złapała za swoją szklankę alkoholu, z której od razu się napiła. Nie działało. Po prostu. Było jak ohydny w smaku sok.

– Prawda – odpowiedziała – Ale są różne rodzaje bliskich znajomości – dodała jeszcze, bo nie chciała, aby wyobrażał sobie za wiele. Nie chciała, aby źle ją zrozumiał, bo teraz nie znali się na tyle dobrze, aby mogła mówić o tym, że chce być z nim teraz blisko. Teraz chciała się po prostu rozluźnić i go poznać, zobaczyć jego mądrą głowę, a nie męską stronę, tą brudną i plugawą jaką posiadał każdy mężczyzna. Nawet Oleander nie był czysty, prawda? Na pewno miał coś brudnego w swojej głowie.

– W tym miejscu możesz być kim chcesz – odparła – po prostu udawaj tego, kim chcesz być – dla niej było to proste, bo jeśli nie chciała być Mayą, mogła być Desmondem, jeśli nie chciała być Desmondem, mogła być nauczycielem zielarstwa. Wystarczyło, że odpowiednio by się skupiła. Pod tym względem dogadywała się też z Oleandrem.

Tak, trudno jej było zrozumieć to, że Desmond nie chciał być sobą, ale nie potrafił też udawać. Ona potrafiła i to za dobrze czasami, ale jednocześnie gubiła się w tym kim sama była, jak chciała reagować na różne osoby. Teraz też nie potrafiła z nim rozmawiać, bo drażnił ją jego głos upojony alkoholem. Był ohydny, nieprzyjemny i sprawiający, że czuła się niekomfortowo, a nie była masochistką, aby czuć się w ten sposób. Gdy się poruszył obserwowała każdy jego ruch. Chciał stąd wyjść, a może oddzielić się od niej, odgrodzić?

Spodobała się jej jego odpowiedź. Była dziwnie i niepokojąco szczera, ale przynajmniej wiedziała, że nie udawał. Z drugiej strony widziała, że się hamował, słyszała jego złość w głosiei nie rozumiała tych powodów. Nie siedziała w jego głowie, nie siedziała w jego sercu i nie chciała ciągnąć go za język, aby jej odpowiedział, aby określi to, czego od niej chciał. Powoli, jak ruszający pociąg ze stacji do Hogwartu.

– Dobrze – odparła po naprawdę długiej ciszy. – Czemu nie chcesz być sobą? Co jest w tym takiego złego? – wyrzuciła z siebie czując jak w gardle zbiera się jej dziwna gula, bo nie potrafiła zrozumieć do końca Desmonda i paraliżował ją stres. Zmusiła się do tego, aby zrobić dwa kroki w jego kierunku, ale nie obeszła kanapy, stała na przeciw niego po drugiej stronie.

Maya była ostrożna z relacjami z innymi osobami. Wychowała się w innym świecie, jeszcze na pierwszym roku dziwiła się, że sporo dzieci ma w domu ojców, że w ogóle mężczyźni tak blisko byli kobiet. Fascynujące to było da niej zjawisko, ale nie potrafiła go zrozumieć. Ona swojego nigdy nie poznała i w sumie nie chciała go znać. Jeśli ją zostawił to oznaczało, że był tchórzem. Dlatego tak bardzo miała gdzieś opinię mężczyzn na jej temat.  Nie czuła obrzydzenia, bo ją cholernie ciekawiło to, co Desmond krył w środku. Był fascynująco ciekawy. Maya może i była ostrożna, ale nie potrafiła wyzbyć się swojej ciekawości, dlatego czasami obserwowała ludzi z daleka, śledziła ich po korytarzach sprawdzając ich nawyki i drobne sekrety. Desmonda czasami też śledziła, ale tylko po to, aby zobaczyć, gdzie chadzał Oleander.

Chodziło o alkohol? Chyba tak. Zapewne tak. Nie potrafiła wysnuć innej teorii. Rzucił się na butelkę tak jakby był to życiodajny napój, więc nic dziwnego, że o tym pomyślała. Sama Maya zawsze uważała ludzi uzależnionych od jakichś używek za żałosnych, ale jej rodzina na takich żałosnych ludziach zarabiała, więc starała się nie oceniać ich głośno. Zamrugała kilka razy, gdy dostrzegła jego mokre oczy, spuściła szybko wzrok, aby go nie krępować.

– Dzień minął spokojnie, a tobie? Widziała dzisiaj jak śpiewali ci w pokoju wspólnym – z chęcią przyjęła zmianę tematu, bo nie chciała, aby ten czuł się źle. Raczej krępowały ją łzy drugiej osoby, nie chciała go postrzegać jako tych słabych mężczyzn. – Nie mam, raczej będę siedzieć z rodziną i robić takie tam rzeczy, ale możesz się odezwać to moglibyśmy gdzieś wyjść – powiedziała powoli, robiąc krótkie pauzy w trzech miejscach jakby nie była pewna, czy o to mu chodziło. – A ty? – chciała zapytać, czy spotka się z Oleandrem, ale w porę ugryzła się w język wiedząc, że to mogło się mu nie spodobać. Zauważyła to już wcześniej.