Na moment nawet zastanowił się, jakby to było żyć z Edwardem. Jeśli zamieszkaliby w rodzinnej rezydencji... cóż, dla Martina wiele by się nie zmieniło. Ale w przypadku Cynthii, wplątana zostałaby w te wszystkie banały rodu Sue. Ciotki zamawiałyby jej krawców, zabierały na herbatki i te wszystkie nudne spotkania starych panien i despotycznych mężatek. Opowiadałyby ploteczki z sądów, którymi zdecydowanie nie powinny były się dzielić. Zdradzałyby historie z młodości, gdy masowo bawiły się w łamanie serc mugolskich chłopców z pobliskich wiosek. To w końcu klasyczne zajęcie młodzieży z tej rodziny. Nigdy nie uważali, że mugoli należy wytępić — uważali ich za fantastyczne zabaweczki. Martin był jednym z niewielu, którzy się w to nie bawili. Szczególnie, że większość dzieciństwa spędził w Londynie z matką. Ta również z politowaniem spoglądała na tego typu rozrywki. A potem się dziwią, że wolała zatrzymać synów w Brytanii.

— Właściwie jedno i drugie — odpowiedział po chwili. — Od dawna interesuję się filozofią, szczególnie zainteresowałem się nihilizmem... A w pracy przyszło mi przetłumaczyć kilka pism w podobnej tematyce.

Od nieodpowiednich dla małego chłopca książek wszystko się zaczęło. Przez filozofię nauczył się języków, by czytać o niej w oryginale. Od języków zaczął zajmować się tłumaczeniem profesjonalnie, co zaprowadziło go do jeszcze większego repertuaru.

— Możesz być pewna, że twoja rodzina będzie pamiętać o nim dłużej niż moja.

To gorzkie stwierdzenie było prawdą. Sue mieli w zanadrzu jeszcze wielu takich Edwardów.

— Miejmy nadzieję, że nie mam więcej kuzynów kawalerów, chociaż muszę przyznać, że nieszczególnie się w tym orientuję.

Oczywiście nie wziął pod uwagę, że teoretycznie sam był wolny i to go mogło trafić w następnej kolejności.

— Niestety tak. Moja rodzina z tej strony jest dość duża i z każdego takiego spotkania wyciskają ostatnią kroplę. Zapewne połowa z nich zostanie na noc, a jutro odbędą się poprawiny. A przemowy... Na pogrzebie jednego ze starszych członków rodziny wystawiono sztukę opartą na jego podkolorowanym życiorysie.

Szczęśliwa dziewczyna nie zasmakowała jednak przepychu i teatralności, jakimi ociekali Sue. Krótko mówiąc, wszystko obchodzili z pompą. Jak na amerykanów przystało.

Zastanowił się nad tym określeniem. Dość szybko całkowicie porzucił dziecięce zabawy na rzecz książek zdecydowanie nie przeznaczonych dla kogoś w jego wieku.

— Tak, można to tak określić.

Prawdę mówiąc czuł się staro, jakby wyczekiwał swojego pogrzebu każdego kolejnego dnia. Budził się z zaskoczeniem kolejnej porcji czasu danej mu od losu. Raz już prawie odszedł z tego świata. Pragnienie wykorzystania nowej szansy skończyła się śmiercią żony. Czuł oddech kostuchy na karku, która co chwila płatała mu figle.

Rodzina Cynthii szybko zapomni o niedoszłym nowym członku rodziny. Martin wiedział to. Swoimi słowami chciał tylko podkreślić jak szybko do porządku dziennego przechodzi rodzina Sue, nawet po takiej tragedii. Ale nie zamierzał również kontynuować tego wątku.

— Życzę powodzenia w tej kwestii — odpowiedział szczerze. Nie podobała mu się idea aranżowanych małżeństw, szczególnie, gdy zainteresowani w ogóle nie byli przychylni takiej kolei rzeczy. Sam dał temu szansę. Jego bierność nigdy nie dokonałaby żadnej zmiany w życiu. Takie małżeństwo zmuszała go do przystosowania się do nowej sytuacji, o czym w pewnym sensie marzył. Ale i tym nie dano mu się nacieszyć.

— Nie, Edward był nikim ważnym. Pochowają go wkrótce, gdy Mistrz Ceremonii wystarczająco się znudzi i przypomni wszystkim o celu przyjęcia.

Czuł na sobie spojrzenie Cynthii. Przyzwyczajony był do tego. Sam wybrał sobie taki los. Nie zgodził się na całkowite uleczenie ran. Pamiątka przypominała mu, co przeżył i w imię czego. A może po prostu miał nadzieję, że dzięki temu wyróżni się z tłumu? Przyciągnie do siebie ludzką ciekawość? Zostanie zauważony? Jednocześnie nie używał blizn jako pretekstu do pogawędki. Zdawał sobie sprawę, że dla wielu osób, szczególnie dam, jego lico stanowiło nieprzyjemną zagadkę odkrywania całkiem przystojnej twarzy zrażonej szkaradztwem.

— Wybacz za ten przykry widok — mruknął wpasowując się w grzeczne i kulturalne normy.

Zdziwiło go stwierdzenie Cynthii. Jeszcze nikt nie powiedział nic miłego o konwersacjach z nim, wręcz przeciwnie. Uznawany był za mrukliwego, nietowarzyskiego, mądrzącego się gbura i trzeba było go ciągnąć za język, aby się czegokolwiek dowiedzieć.

— To nieoczekiwany komplement — odparł.

Edward w pewnym momencie wyparował nawet z ich rozmowy. Nie było to zaskakujące. Wręcz oczekiwane. Tym on był — tematem na pięć minut.

Rozmowa z panną Flint stanowiła wyzwanie dla Martina. Potrafiła zainteresować go tematem, zadawać celne pytania, zmusić do refleksji. Poświęcił chwilę na myślenie o Kordelii. Z jednej strony szczęśliwie trafiła na kogoś tak spokojnego jak Martin. Z drugiej — to wciąż stanowiło jej koniec, bez względu na niego. Wiele razy zastanawiał się, czy być może dziewczyna miała jakiegoś ukochanego i z tego powodu aranżowane małżeństwo popchnęło ją do opuszczenia świata. Chodziła mu po głowie opcja, że to on bezpośrednio był przyczyną. Ale nie potrafił jeszcze dopuścić tego do przemyślenia.

— Nie zdążyłem nawet jej dobrze poznać. A do stanu małżeńskiego przez dwa tygodnie nie da się przyzwyczaić. Nie tęsknię więc...

Ale żałuję utraconej szansy na, być może, normalne życie — dokończył w myślach. Bo na to liczył. że z biegiem czasu pozna się lepiej z Kordelią i pojawi się między nimi więź. Zdecydowanie była kobietą, z którą znalazłby wspólny język. Ale obydwoje potrzebowali czasu, by się otworzyć i zbliżyć do siebie. A może jego osąd był bardzo daleki od prawdy biorąc pod uwagę zakończenie tej przygody?

Zainteresowanie szkaradną twarzą sugerowało, że być może była uzdrowicielem. To uspokoiło Martina. Cynthia nie chciała znać historii dla współczucia, lecz genezy blizn dla poszerzenia wiedzy. Dla umysłu, nie emocji. Cóż za powiew świeżości.

— Czarna magia i zaklęte ostrze. Pełna kuracja nie była niemożliwa... — Nie wiedział, jak powinien wyjaśnić swój wybór. Spojrzał gdzieś w dal i wzruszył ramionami. — Tak wyszło.

Nie wyjaśnił jak zła magia znalazła się na jego twarzy i z czyjej ręki. Uznał, że to nie miało tu znaczenia. Chyba, że źle ocenił kobietę i nie była uzdrowicielem, a brygadzistą. Chociaż w tej roli jej nie widział.

Chciałby tęsknić. Chciałby, żeby cokolwiek przykuło go do życia. By mógł coś czuć. Ale nie udało się. Dalej więc tkwił w otępieniu, oderwany od wszystkiego. W tym momencie doszedł do wniosku, że nawet jego nietypowa żałoba po bracie nie miała w sobie nic z tęsknoty. Nie lubił Briana i nic tego by nie zmieniło. Nie chciał się z nim widywać. Ale sposób, w jaki zginął, wzburzyła Martina dogłębnie.

Postanowił zatrzymać swoje przemyślenia dla siebie, nie dzielić się tym z Cynthią. Nie widział sensu w aż tak głębokim otwieraniu się przed nieznajomymi. Głównie z założenia, że nikt nie chciałby nawet o tym słuchać.

— W wielu przypadkach prawdopodobnie tak. U mnie... niewiele się zmieniło. Nie zmieniłem nawet miejsca zamieszkania, każdy dzień był właściwie taki sam.

Crouchowie mogli pozwolić sobie na przydzielenie Kordelii jej własnych pomieszczeń. Dzięki temu małżeństwo mogło sypiać komfortowo, czyli w osobnych sypialniach. Martin nie odczuł więc zmiany. Często nawet zapominał, że z tą nieśmiałą kobietą przemykającą korytarzami domu jest związany węzłem małżeńskim. Dwa tygodnie stanowiło zbyt krótki okres czasu.

— Stwierdziłem, że to zbędna fatyga.

A oprócz tego liczył na odstraszenie zbędnych rozmówców podczas przyjęć i spotkań rodzinnych. To stanowiło tylko tą praktyczną stronę. Istniał jeszcze jeden, z początku nieświadomy powód takiego wyboru — blizny były pamiątką. Pamiątką wydarzenia w jego życiu. Namacalnym dowodem na to, że nie siedział cały czas w miejscu przepuszczając czas między palcami.

Skoro mowa o macaniu.

Spojrzał na Cynthię zaintrygowany prośbą.

— Tak — odpowiedział po chwili. Założył włosy za uszy i pochylił się w stronę kobiety, by ułatwić jej dotyk. Nie wpatrywał się w nią podczas tego, oczywiście. To byłoby niezręczne.

Martin żył w absolutnej bierności wobec życzeń matki, tak więc przekazanie go w ręce innej kobiety niczego nie zmieniało. Nie wymagano też od niego wiele, przez co był w stanie godzić się na drobne niedogodności w zamian za ogólny święty spokój. Z Kordelią było podobnie. Chociaż to ona przybyła pod skrzydła rodziny Crouch, tak więc matka Martina wciąż pociągała za sznurki.

— Z pewnością wiele zależy od okoliczności... Gdybyś musiała się przeprowadzić i mieszkać z Edwardem tutaj... — Skinął w stronę domu. — Twoje życie zdecydowanie doznałoby katastrofalnej zmiany. Mój przypadek był na tyle komfortowy, że cały czas pozostałem w swym domu, a Kordelia była równie niezainteresowana mariażem, co ja.

Gdy pozwoliła mu patrzeć, zerknął na nią, ale tylko na moment. Chciał zobaczyć jej reakcję. Tak, jak przewidział — nie było w jej dotyku niczego z chorej fascynacji dziwactwami. Po prostu naukowe oględziny.

Spuścił wzrok. Rozpoznała prawdziwe źródło blizn, ale nie chciał teraz zmieniać wersji wydarzeń. Nie odpowiedział na pytanie, a na podziękowanie skinął głową.

Spojrzał na nią na nowo przez chwilę. Dostrzegł znajome cechy jej twarzy. Jasna cera, błękitne oczy, świetliste włosy. Zupełnie jak jego matka. Nie miała w sobie jednak tej zaciętości i trzymającego w garści salony uśmieszku. Przypominała bardziej jego samego. I dlatego postanowił zadać pytanie.

— Nie jesteś uzdrowicielem, prawda?