Sięgnął do szuflady. Wyjął notes z czarną okładką i wytłoczonym wzorkiem. Przekartkował do pierwszej pustej kartki i zanotował wszystkie słowa-klucze, które Sarah wymieniła. Brzmiało ciekawie. Wpadało w krąg jego zainteresowań. Przeszłych i obecnych. Najchętniej zabrałby się do tego natychmiast, ale wciąż miał kilka nudnych dokumentów urzędowych do przetłumaczenia. Dla klientów ojca. Na pojutrze.

Martin znał Łacinę, Francuski i Niemiecki. To dużo, nawet na osobę pochodzącą z majętnej rodziny z tradycjami. Sam nigdy nie uważał tego za swoją zaletę. Nie posługiwał się tymi językami w mowie, jedynie od czasu do czasu dokonywał tłumaczeń służbowo lub prywatnie. Ale z perspektywy każdego innego, taki wachlarz lingwistyczny był prawdziwie godny podziwu.

— Poza Wielką Brytanią byłem tylko w Stanach... — odpowiedział po chwili przetrawienia tego faktu w głowie. Pytanie Sarah było naturalną koleją rzeczy. Martin mógł porozumiewać się swobodnie w wielu krajach. A jednak zamiast ludzi, wolał książki w zaciszu swojego pokoju. Może powinien wyruszyć z bratem na jakąś wycieczkę? Albo samotnie ruszyć na zwiedzanie Paryża lub Berlina? To z pewnością dodałoby smaku jego życiu. A gdyby tak zaprosić Daisy? Miałaby wiele ciekawych obiektów do sfotografowania... Ale to nie wchodziło w drogę. Aż tak dobrze się nie znali.

Odczuł rozczarowanie samym sobą. Zawiódł klientkę w pewnym sensie. Rozumiał jej punkt widzenia. Nie mógł nazywać się ekspertem w żadnym języku, skoro nigdy nie prowadził w nich konwersacji.

Uśmiechnął się na krótką analizę sposobności rozmowy po łacinie. Ciekawe, czy na mugolskich uczelniach porozumiewano się tym językiem, czy również tam używany był tylko w piśmie.

— Być może, nie słyszałem jeszcze, żeby gdziekolwiek używano łaciny w mowie.

Ostatnia wypowiedź Sarah trochę go skonsternowała. Nie wiedział, o co jej chodzi, ani czy w ogóle powinien wiedzieć. Kłęby umysłu podpowiadały mu również, że zakręconą kapłankę spotkał już kiedyś. Czy to było w Hogwarcie? Sarah wyróżniała się z tłumu swoją aparycją oraz sposobem mówienia. Nawet jeśli nie zwracał uwagi na uczniów, ją z pewnością zauważył.

— Myślę, że faktycznie powinienem odbyć jakąś wycieczkę zagraniczną... — rzucił, pragnąc uniknąć niezręcznej ciszy.

Starożytne runy. Czyli jednak były gdzieś używane. Dla Martina stanowiły one początek nauki języków obcych. Chociaż główniej wybierał te bardziej praktyczne, jak niemiecki, czy francuski.

— Nie, nic nie szkodzi — odpowiedział. Absolutnie nie przeszkadzała mu gadatliwość Sarah. Wręcz uspokajało go to skakanie z tematu na temat. Nie musiał się wyjątkowo skupiać na jej słowach. Nie musiał wysilać się na odpowiedzi. Dziewczyna była jak rwąca rzeka, a on płynął sobie po powierzchni jak jesienny listek. Bez żadnych zobowiązań zajmującej konwersacji. Bez żadnych oczekiwań. Cóż, może nie do końca. W końcu Sarah miała pewne wyobrażenia co do niego, a nawet poprosiła go konkretną wypowiedź.

Zastanowił się chwilę, ale tylko krótką chwilą. Z jakiegoś powodu słowa same napłynęły mu na usta.

— Alter alterum docet. Można pomyśleć, że to ja jestem usługodawcą, ale z biegiem tej konwersacji powoli przemieniam się w usługobiorcę. To, co powiedziałem, oznacza "jeden uczy drugiego". Każdy z nas jest zarówno nauczycielem, jak i uczniem. Nie zgodzić się z tym może tylko ten, kto nie potrafi dostrzec nauki otrzymanej od innych. Ale... z pewnością nie o rzucenie sentencji tu chodziło, a płynną konwersację... Veniam deprecari. Nimis pudet me coniecto.

Czy on właśnie powiedział więcej niż jedno zdanie pod rząd? Czy jego usta wykrzywione były w lekkim uśmiechu? Czyżby właśnie był dumny z siebie, że z pomocą Sarah odkrył w sobie nowe możliwości?

Crouchowi mało co przeszkadzało, a jednocześnie było tego tak wiele. Nabrał jednak sporej elastyczności społecznej, żyjąc wśród tych wszystkich ekscentrycznych osobowości tworzących jego rodzinę, szczególnie od strony ojca. Można powiedzieć, że był bardzo tolerancyjny na wszelkie cechy odchodzące od normy.

— Tak, to ma sens — odpowiedział po chwili, gdy sam to sobie wyobraził. Zdecydowanie mógł przenieść się teraz do wspomnianego kromlechu i stąpać po jego ruinach w świecie wyobraźni. Ale spojrzenie Sarah wciąż na nim spoczywało, chociaż już niemal zapomniał, że przecież odbywa spotkanie w ramach wykonywanego zawodu.

— Przepraszam, jeśli pociągnąłem temat za bardzo od tego, z czym tu przyszłaś — rzucił nieco formalnie i wyprostował się na krześle. Być może dziewczynie wcale nie przeszkadzała taka kolej rzeczy, ale chciał zachowywać się profesjonalnie. Nie był przecież piwniczakiem, który zajmuje się tłumaczeniami z nudów. Chociaż dokładnie tak było.

Martinowi niezwykle przyjemnie rozmawiało się z Sarah. Nawet jeśli stanowiło to wyzwanie. Nie miał wprawy w rozmowach z wolnymi duchami poza swoją rodziną. Musiał znaleźć odpowiednią dozę autentyczności oraz sztywnych manier. Chciał wypaść profesjonalnie, jednocześnie nie odbierając sobie przyjemności szczerej pogawędki.

Zaproszenie do lasu zdziwiło go. Czy to typowe miejsce do spotkań? A czy oni byli typowi, żeby spotykać się w typowych miejscach? Przez myśl przeszło Martinowi, że być może dziewczyna z nim flirtuje, ale szybko ją odrzucił. To by było niedorzeczne. Nie siedzieli teraz w barze, tylko w jego gabinecie. A Sarah daleko było do taniej podrywaczki.

— To bardzo przyjemne zaproszenie — odpowiedział z lekkim uśmiechem.

Czy to tyle? Czy rozmowa została tym zakończona? Martin zastanowił się, czy ma coś jeszcze do powiedzenia. Czy może przeoczył jakieś zasady wykonywania usług. Cokolwiek. Ale raczej nie. Nawet ciężko mu było przypomnieć sobie, jakie słowa padły. Tak bardzo rozproszyła go rozmowa nie na temat. Zaczesał włosy za uszy w nerwowym geście. Cóż teraz miał zrobić? Pożegnać się? Dobrze wiedział jak kończyć spotkania biznesowe. Ale to obdarło się z części formalności i "Dziękuję za wybór mnie na swojego tłumacza, dokonam należytych starań, żeby..." byłoby nie na miejscu.

Wpatrywał się w leżące przed sobą papiery niewidzącym wzrokiem.