Czuła się jak bohaterka książki akcji, które czasami czytała. Stała naprzeciw swojego wroga i czekała na ostateczny cios. Może to ona wymierzy mordercze zaklęcie i to ona zginie. Wiedziała, że to nie było możliwe, ale lubiła snuć w głowie historie, które nigdy się nie wydarzą. Przerażała ją myśl, że ten mężczyzna naprawdę chciał ją zabić. Było w tym coś paraliżującego, co powodowało, że jej umysł był otumaniony. Bała się, nigdy w życiu nie czuła takiego strachu. Nie licząc tych dni, gdy miała jakiś koszmar lub budziła się w nocy przez jakiś niezidentyfikowany dźwięk. Rookwood był jak demon, który pożerał jej duszę i zastępował strachem. Chciała walczyć z tym uczuciem, chciała kontrolować ten strach, nie chciała go czuć. Czuła jak gardło jej się zaciska, gdy patrzyła w jego oczy, które wyrażały czysty obłęd i chęć mordu.

W końcu jednak opuścił rękę, a szaleństwo zmieniło się w bezsilność, zmęczenie, ale nadal okraszone wściekłością. Czemu się tak wściekał? Nie rozumiała tego, ale nie potrafiła zadać mu tego pytania, nie okazać mu zainteresowania, bo odrobinę się go bała, a nawiązywanie znajomości z kimś, kto wywoływał w niej strach było nierozsądne. Dlatego nie ruszyła się. Stała w miejscu i obserwowała całą jego postawę, aby zapamiętać jego odruchy, jego nawyki i sposób w jaki był wściekły, aby w przyszłości wiedzieć jak zareagować.

Logika!

– Załatwisz mi składniki to uwarzę ci eliksir. Poszukam w bibliotece jeszcze kilku innych przepisów, aby mieć pewność, że ten jest właściwy. – odpowiedziała cicho, niepewnie próbując pozbyć się tej guli w gardle. Podążanie za instrukcją i cierpliwość było dosyć proste, ale musiała najpierw sprawdzić informacje, aby nie dać mu czegoś, co zadziała odwrotnie. – Musisz też znaleźć odpowiednie miejsce, abym miała spokój. Może jakaś opuszczona klasa… – zasugerowała. Sama nie będzie szukać miejsca do warzenia eliksirów. 

Gdy zrobił krok w jej kierunku spięła się znowu. Przestraszyła się, że chciał jednak jej coś zrobić, ale wyciągnął do niej dłoń. Ona sama zwlekała z wyciągnięciem ręki, ale ostatecznie uniosła lekko drżącą rękę i uścisnęła jego dłoń.

– Avelina Paxton –  powiedziała krótko obserwując go uważnie. Miała zimne dłonie, bo cały czas wcześnie zaciskała je mocno w pięści. – Zrobię listę składników, których będę potrzebować, a ty znajdź odpowiednie miejsce. – powiedziała. – Ale w zamian musisz mi coś zaproponować, czym ty możesz się odwdzięczyć. Na świecie nie ma nic za darmo.

Przyglądała się mu uważnie, ale w końcu się rozluźniła, bo zauważyła, że ten raczej nie chciał nic jej zrobić. Zamiast tego zaczęła rozglądać się dookoła w poszukiwaniu słynnego ducha tej łazienki.

Rozejrzała się po tej łazience i wzruszyła ramieniem. Wolałaby jakieś ciemne, ciche miejsce, ale nie miała wyboru to i uwarzy eliksir tutaj. Może znał jakieś zabezpieczające zaklęcie przed wścibskimi oczami. Nie mogła siedzieć cały czas tutaj i pilnować kociołka, a z tego co przeczytała to dwie noce kociołek musi warzyć się z samymi ziołami.

– Ujdzie. – przypomniała sobie, że powinna mu odpowiedzieć. Skinęła głową na jego warunek. No w sumie nie mogła od niego za wiele oczekiwać za uwarzenie eliksiru, ponieważ sama nie była pewna, czy sobie z nim poradzi. Może wyjść tak, że będzie musiała kilka razy wylać go z powrotem do kibla.

Wyciągnęła do niego dłoń, aby zawrzeć układ. Cyrograf z diabłem, a najgorsze, że nawet nie spisywali warunków na pergaminie. Układali się tylko słownie. Jej ciemne oczy obserwowały go uważnie jak zbierał swoje rzeczy z ziemi. Nagle woda w toalecie zaczęła bulgotać i wystrzeliła z niego mała dziewczynka pod postacią ducha. Woda z toalety rozprysnęła się dookoła ochlapując przy tym Rookwooda. Avelina zdążyła odskoczyć i zmoczyła sobie jedynie buty.

– Ooo a co to za spotkanie? – dziewczynka zajęczała rozpaczliwie i zachichotała złośliwie. Avelina z szeroko otartymi oczami patrzyła na dziewczynkę, która unosiła się nad toaletą. Mogła być w jej wieku, a to nią wstrząsnęło jeszcze bardziej.

Marta zaczęła chichotać cicho. Była dzisiaj w wyjątkowo dobrym humorze, a jeszcze odwiedził ją taki przystojny chłopiec. Najgorzej, że nie podobała się jej osoby dziewczyny obok niego. Widziała ją często w tym miejscu jak czytała książki, ale może to ona przyprowadziła dla niej przyjaciela?

Avelina patrzyła przez chwilę na niego czując jak policzki pieką ją z zawstydzenia. Odwróciła szybko od niego wzrok i zaczęła przyglądać się duchowi. Często tu przesiadywała, ale nigdy nie miała okazji jej poznać. Czasami słyszała stłumione szlochy z rur toalet, ale nie zwracała na to uwagi.

– Oh, przepraszam! – zajęczała piskliwie Marta i podfrunęła do Augustusa z uśmiechem, który chyba chciała uznać za uroczy. Avelina nic nie mówiła, ale nigdy za dużo się nie odzywała, więc po prostu ich obserwowała. Ciekawiło ją, co próbował zrobić Rookwood. – Ale to ty wszedłeś do tej toalety bez zaproszenia. I W DODATKU JEST TO TOALETA DLA DZWIĘCZĄT, WIĘC NIE POWINNO CIĘ TU BYĆ! – krzyknęła na niego dziewczynka, a potem zaszlochała głośno. – Nikt nie docenia Marty. Każdy przychodzi i tylko mówi, co wolno, a co nie wolno.

Marcie zabłysły oczy, gdy chłopak wspomniał, że chciał ją poznać. Marta nigdy nie miała przyjaciół, a teraz może jej się uda zaprzyjaźnić. Każdy odwiedza tą łazienkę tylko po to, aby się ukryć, a nie z nią zaprzyjaźnić. Na innych od razu skarży do nauczycieli, ale może ten przystojny chłopiec zostanie z nią tu na wieki. Znowu zachichotała.

– Byłbyś moim przyjacielem? – okrążyła go dookoła obserwując jego postawę. Przeszkadzało jej to, że się tak wywyższał, ale nie mogła się powstrzymać. – Nie oszukujesz mnie? Co tu robicie? – spojrzała nieprzyjemnie na Aveline, ale nic nie mówiła jeszcze do dziewczyny.

Avelina czekała na rozwój sytuacji. Rookwood wydawał się jej trochę demoniczny, gdy tak igrał z biednym duchem dziewczynki.

Marta naprawdę dawała się omamić Rookwoodowi. Tyle lat była samotna i nie lubiana, że teksty o współpracy łykała jak pelikan. Avelina natomiast doceniała manipulację jaką posługiwał się jej starszy kolega. Było to nad wyraz fascynujące i chciałaby poznać takie tajniki; zapewne nigdy nie będąc dobrą w taką grę, ale obserwować nikt jej nie zabroni, prawda?

Marta zachichotała robiąc kolejne okrążenie wokół mokrego Augustusa. Była w niebo wzięta, że będzie mogła uczestniczyć w jakiejś nowej konspiracji.

– O tak! Łączy! – w jej oczach pojawiły się łzy, a Avelina nie była w stanie ocenić, czy były one łzami szczęścia, czy może rozpaczy, ponieważ jęki ducha były bardzo skomplikowane. Gdy Rookwood wspomniał, że mógłby być jej przyjacielem duch wystrzelił pod sam sufit ciesząc się niemiłosiernie. – Mogę, mogę! – podfrunęła do niego na kilka cali zatrzymując się przed jego twarzą. – Marta nie miała przyjaciół. Każdy tylko wyśmiewał i obgadywał Martę. – wyszlochała mu kuląc się w sobie jakby przypomniała sobie jakąś traumę z przeszłości. – Ale będę wierną, będę dobrą przyjaciółką. – zapłakała desperacko kręcąc się wokół Rookwooda jakby chciała go osaczyć. – Jakiej przysługi potrzebujesz? – zapytała konspiracyjnym szeptem.

Marta czuła się tak jakby Rookwood wykonywał z nią ich wspólny taniec, więc była jeszcze bardziej zachwycona, gdy się z nią obracał. Chichotała jak jeszcze nigdy i przeplatała ten śmiech cichym szlochem, bo jej życie było takie smutne, a teraz zyskiwała przyjaciela. Avelina czuła w serduszku jakiś dziwny ucisk, gdy chłopiec mamił w ten sposób ducha. Zdawała sobie sprawę, że Marta nie była w pełni zmysłów, dlatego pozwalała mu na to, ale po części Paxton ten widok przerażał. Rookwood był jak wąż i dziewczyna nie wiedziała, dlaczego tu nadal stała i patrzyła na niego z wypiekami na policzkach. Może to dlatego, że bardzo przystojnie wyglądał, gdy był mokry od wody?

– Dokładnie, a jeszcze Irytek jest tak samo nieznośny! Chciałabym, aby dał mi spokój. Oh. – zachlipała z próżnym uśmiechem na ustach, gdy Augustus dawał jej tyle atencji. – Oh! Alicja Hornby dokuczała mi z powodu moich okularów –  zachlipała teatralnie.  – I tamtego… oh… tamtego dnia przyszłam tutaj… – rozpłakała się jeszcze bardziej krążąc niespokojnie po łazience. – Nie chce o tym mówić. To okropne wspomnienie… – schowała się w jednej z kabin jakby chciała uciec. – Musiałam nosić okulary, a oni mi tak dokuczali – zaszlochała z kabiny, ale po chwili wyleciała z niej jakby nie chciała zostawiać Aveliny i Rookwooda samych. – A ty… ty co tu robisz? Też ci dokuczają? – zapytała rozpaczliwie i z ciekawością przekrzywiając głowę.