Serce waliło jej tak szybko jak przy ich pierwszym spotkaniu, ale już się nie rumieniła, już nie była zawstydzona. Doskonale wiedziała na co go stać i po prostu mu na to pozwalała. Przywykła do jego obecności. Czasami jeszcze wprowadził ją w zakłopotanie, ale nie dziś. Dzisiaj sprawił, że miała inny obraz jego osoby. Pełny! Pełny obraz Rookwooda, od stóp do głowy – cały, w swojej potędze, słabości i osobie. Był tak majestatycznie piękny anwet, gdy miał oczy zalane łzami, nawet wtedy, gdy nieporadnie je wycierał, gdy suszył dłonie o koszulę i gdy złapał jej policzki. Przytulił jeden z nich do jednej z dłoni i cicho się uśmiechnęła, wciągnęła [powietrze powstrzymując te cholerne łzy w oczach. 

Czemu mi to robisz? – zapytała siebie w myślach. Nie chciała znać odpowiedzi na to pytanie. Chciała je sobie zadawać do usranej śmierci. Zastanawiać się nad tym, czy gdyby miała więcej odwagi to, czy by przeżyła swój pierwszy pocałunek właśnie z nim? Chciała go pocałować, chciała, aby nigdy już nie wypuszczał ją z ramiona, ale nie zrobiła nic w tym kierunku. Patrzyła mu w oczy zagryzając usta, aby się nie rozpłakać. Czuła jak gula zbiera jej się w gardle i powoduje ten głupi ból z bezsilności.

Oh, Rookwood – ty cholerna szujo jak mogłeś jej to zrobić? Jak mogłeś zniszczyć jej wspomnienie ciebie tymi cholernymi łzami? Złapała jego nadgarstki jakby nie chciała, aby puszczał jej twarz. Zaciskała na nich mocno swoje dłonie jakby sprawdzała, czy na pewno tu był. Świat jakby zwolnił, otoczenie nie istaniało.

– One kończą się szczęśliwie i… – pocałunkiem. Nie powiedziała tego głośno, bo nie chciała, by ją całował. Chciała zatrzymać chociaż ten ból i niedopowiedzenie z dala od niego, z dala od rzeczywistości. Pociągnęła nosem z cichym westchnięciem. W końcu odważyła się to przerwać z bólem na twarzy, ale maskującym uśmiechem cofnęła się o krok wyswobadzając swoją twarz z jego dłoni. Po policzkach popłynęły jej łzy, więc znowu wciągnęła głośno powietrze. – Pieprzony, Rookwood – szepnęła patrząc na niego, nie odrywając od niego wzroku. – Czemu to tak utrudniłeś?

Chciała go błagać o jakikolwiek cios, o złośliwe słowo, o wyzwisko, a nawet cios fizyczny. Chciała, aby sprawił, by na nowo go znienawidziła, ale nie potrafiła nic z siebie wydusić. Był zbyt piękny, zbyt rozbity, aby mogła go prosić o coś tak cholernie bolesnego. Wiedziała, że był zdolny do tego. Wiedziała, że jeśli poprosi go o rozbicie tego pieprzonego lustra złudnego uczucia to on to bez wahania zrobi. Był osobą, która w jej oczach mogła robić za destruktora. Świetnie sobie radził niszcząc siebie, więc czemu nie mógł zniszczyć też tego?

Strach mieszał się z bólem, nie chciała, aby się przed nią otwierał. Pragnęła, aby po prostu ją zostawił, żeby zniszczył ją w ten swój sposób, żeby był pieprzonym Rookwoodem, który przy pierwszym spotkaniu spowodował, że czuła ogromną obawę przed obcowaniem z nim. Teraz stała przed nim i pokręciła delikatnie głową, gdy rozpostarł ramiona. Wiedziała, że jeśli ja przytuli rozpłacze się, tak cholernie rozpłacze się. Czy chciał, aby też ukazała mu swoje słabości? Przecież tyle lat znajomości, a ona nie otwierała się przed nim za bardzo. Próbowała chronić ich znajomość, ich uczucia, próbowała stawiać te jebane ściany, aby ich nie przebiło nic. Teraz wszystko runęło. Budowała domek z piasku zapominając, że byle podmuch mógł go zniszczyć. Zbliżył się, a ona utonęła ponownie w jego ramionach.

– Nie… – szepnęła, a z jej ust wydostał się szloch. – Pieprzony debilu – wydusiła między jednym wciągnięciem powietrza a drugim. Zaczęła łzami moczyć mu koszulę stojąc tak i nie mogąc się ruszyć. Jego ramiona cholernie silne, jak żelazne kajdany pętały jej serce, duszę i skuwały łańcuchami. Na zawsze już będą należeć do tego Rookwooda, a to sprawiało, że miała ochotę się rozpaść na kawałki.

Dlaczego ludzie nie mogli przestać istnieć jeśli jakiś kawałek puzzli się zgubił, dlaczego uparcie egzystowali w rzeczywistości nie będąc pełnym obrazem siebie? Ona i on byli jak układanka, do której zgubiono puzzle, a może perfidnie ktoś je schował? Społeczność? Schowali je, aby nigdy nie mogli być w pełni sobą.

– To nie rób mi tego – szepnęła zaciskając dłonie na jego ubraniu – nie otwieraj się do jasnej cholery, Rookwood… – wydusiła z siebie zagryzając zęby na swojej pięści, aby nie wydusić z siebie większego szlochu. – Kurwa… – zaklęła i znowu zapłakała tracąc siły, czując bezsilność do jego osoby. – Przysięgnij, że dzisiejszy dzień będziemy traktować jak sen, że pójdziesz swoją drogą, że nie zatrzymasz się i będziesz robił to, co chcesz, to co powinieneś i zapomnisz o mnie – szepnęła – jesteś moim przyjacielem, ale… ale nie możemy rozumiesz? Jesteś z innego świata jeśli otworzę dla ciebie serce to je zniszczysz, to twoja… twoja rodzina je zniszczy, a wiem, że tego nie przetrwasz. Ja sobie poradzę, ale... – mówiąc to cały czas szlochała, przerywała i jąkała się. Nie dawała rady wypowiadać pełnych zdań bez przerywania ich.

Zegar tykał, wyznaczał sekundy tej chwili, ulotnej, słabej, zranionej. Bała się tego, co będzie gdy ją puści, bała się, tego co będzie jak pójdą do pociągu. On już tu nigdy nie wróci, a ona jeszcze przez najbliższe trzy lata będzie zamknięta w tym zamku, będzie wracać do miasta na dwa miesiące w roku, ale nie będzie dane jej go spotkać, nie będzie dane powkurzać. Najbardziej bała się tego, że gdy wróci tu po wakacjach nie będzie potrafiła odnaleźć się na korytarzach bez jego obecności, bez jego uśmiechu tak cholernie wkurzającego, wrednego i czarującego. Bała się być tu sama, wiedziała, że patrzenie na korytarze bez niego będzie ją cholernie bolało. Wiedziała, że przesiadywanie w wielkiej sali bez jego spojrzeń będzie cholernie ją krzywdziło.

Pytanie, które zadał poszło w eter, bo mu nie odpowiedziała. Jasne, że nie chciała, aby przyrzekał, ale musiał. Musiał obiecać, że to koniec. Gdy ją puścił poczuła chłód, jak coś roztrzaskuje ją na drobne kawałki. Odsunęła się od niego twardo uderzając w ścianę naprzeciwko niego plecami. Oparła o nią tył głowy i spojrzała w sufit powstrzymując łzy. Nie patrzyła na niego. Tak było łatwiej, tak było lżej. Nie chciała widzieć jego oczu, bo bała się, że zrobi coś złego. Otarła wierzchem szaty twarz z łez, aby ją osuszyć. Czuła jak nowe pojawiają się w jej oczach, więc znowu powtórzyła czynność. Cisza. Tylko to im pozostało. Milczenie i nie wypowiadanie tych słów, których żadne z nich nie chciało usłyszeć.

W końcu spojrzała na niego, odbiła się od ściany, podeszła do niego szybko, bez ostrzeżenia, niespodziewanie. Ucałowała jego policzek szepnęła ciche żegnaj, a potem odsunęła się od niego jeszcze szybciej i zaczęła biec w głąb korytarza oddalając się od niego, brnąc do wyjścia z lochów, aby wybić się na gwarny korytarz, gdzie każdy zbierał się ze swoimi rzeczami, aby zająć najlepsze miejsca w powozach.

To co widziała tutaj było całkowitym przeciwieństwem tego, co przeżyła w tamtym korytarzu. Czy tego dnia ktoś złamał jej serce?