Działanie Nicholasa, że odebrał życie dziecku, było instynktowne. Nie spowodowało to jednak wyrzutów sumienia, ale sam siebie zaskoczył, że był wstanie tak zadziałać. To pokazało, że nie zawahał się ani trochę. Nawet jeżeli to było dziecko, było świadkiem tego co tutaj zaszło. Teraz przynajmniej jest z rodzicami na drugim świecie. Za zasłoną, przez którą raczej nie przeszli. Gdyby to nie było miejsce publiczne, gdzie ktoś przez przypadek mógłby coś widzieć , albo usłyszeć, być może udałby się z Pardusem na jakiś napój. Ale nie dzisiaj. Nie teraz. Wykonali zadanie i powinni się zwijać, aby nikt więcej ich tutaj nie widział. O ile potrafili się teleportować, tak szybko nie zostaną odnalezienie, a ślad ich podeszwy butów na śniegu, nawet wydeptanym, będzie urwanym tropem.
Gadulstwo Pardusa jakoś nie przeszkadzało Papilio, przy czym on sam nie musiał za wiele mówić, jeżeli nie miał takiej potrzeby. Może lepiej by sobie pogawędzili, gdyby ten wieczór nie był misją na plotkowanie.
Rzadko zdarzało się, kiedy Nicholas się uśmiechnął rozbawiony, ale to był jedynie uniesiony kącik ust pod maską.