Uwierzył Pandorze na słowo no bo nie miał innego wyboru. Skoro było grzecznie i obyło się bez problemów to dlaczego miałby w to nie wierzyć - nawet jeżeli była to prze kolorowana wersja wydarzeń. W dodatku zyskał tytuł pogromcy deszczu, czy mógł w takim przypadku chcieć coś więcej od życia? Nie wspominając o prezencie w postaci kaktusa czyli małego marzenia, które zostało właśnie spełnione. To nie był jedyny moment w którym Prewettówna była przydatna - tych przecież było dużo więcej ale nie wspomniał o nich, zostawiając to może na trochę lepszą okazję, zważając na fakt swojej porannej paniki. Hjalmar nie miał jednak zamiaru przestać dziękować, skoro ona zrobiła dla niego tyle dobrego - zaopiekowała się, przyprowadziła tutaj, położyła spać, a przede wszystkim zapanowała czy wręcz oswoiła aby się jej posłuchał, co już było wyczynem samym w sobie.

Gdyby ostrzegła go, że właśnie nadciąga albo że wchodzi do mieszkania to byłoby całkowicie inaczej. Nikt, a przynajmniej nikt kogo znał, nie lubił być zaskakiwany, tym bardziej w samym środku walki! Czy Pandora wzięła w ogóle pod uwagę fakt, że ten mógł mieć walkę o śmierć i życie? Co gdyby jego przeciwnik wykorzystałby okazję i go załatwił? Na całe jednak szczęście zarówno Hjalmar jak i jego sobowtór zareagowali w ten sam sposób, ponieważ byli własnym odbiciem - honorowo zaprzestali walki i spojrzeli się na Prewettównę w szoku. Przystojny z Ciebie facet... Spojrzał na szybko w lustro, przejeżdżając dłonią po brodzie aby przyjrzeć się sobie na odchodne.

Maślanka była swego rodzaju poranną tradycją w diecie Nordgersima i stanowiła jej podstawę, zupełnie niczym tona mięsa, którą również spożywał w ciągu dnia. Dalsze rozwodzenie nad maślanką zostało jednak przerwane przez ten cały bukiet róż, który nie dawał mu za nic spokoju. Siedział gdzieś w głowie i przypominał co kilka sekund o tym fakcie. Trudno do mnie dotrzeć? Uniósł zdziwioną brew, odwzajemniając spojrzenie kiedy Prewettówna złapała za kosmyk jego włosów, a następnie zgarnęła za ucho - Umm... - wydał z siebie krótki dźwięk zastanowienia aby po chwili wbić swoje spojrzenie w podłogę. Bo to nie jest takie proste Pandziu... Pokiwał przecząco głową z dezaprobatą na swoje czyny ale i w pewien sposób przeszłość z którą nie mógł się jednak rozstać ani wyprzeć, ponieważ jej skutki oddziaływały na niego po dziś dzień. Gdyby miał taką możliwość, to najchętniej by się pozbył tej plamy ze swojego życia aby tym samym pozwolić sobie na większą otwartość dla wszystkich. Pandora miała trochę racji w swoich słowach - Hjalmara dało się lubić, można było mu nawet zaufać czy na nim polegać. Problem pojawiał się z odwzajemnieniem tych rzeczy przez Islandczyka... Nordgersim bał się dopuszczać ludzi w kwestii bliższych relacji - obawiał się, że z powodu swojej choroby mógłby im zrobić kiedyś krzywdę. I to wszystko przez tą przeklętą likantropię.

Podrapał się po głowie w krótkim zastanowieniu na jej pytanie, parskając śmiechem na swoją myśl - Nie, nie... Dzięki. Nie trzeba - zakrył usta dłonią, aby się uspokoić. Islandczyk po raz kolejny przypomniał sobie o tych przeklętych kwiatach i mimowolnie spojrzał w ich kierunku, zastygając na nich przez dłuższą chwilę. Najchętniej podszedłby do nich, złapał i wyrzucił za okno aby zniknęły mu z oczu... Ale nie mógł tego niestety zrobić, ponieważ nie były to ani jego kwiaty ani od niego. Nawet gdyby starał się to zrobić po kryjomu, to Pandora prędzej czy później by się zorientowała czego tutaj dokonał - Emmm... Na bułkę? - zdziwił się, przenosząc ponownie wzrok na Prewettównę - Na talerzu niech będzie. Tak tradycyjnie - dodał, odchodząc od róż aby nie kusiła go chęć ich likwidacji.

Zatrzymał się przy kanapie, przysiadując na jej oparciu. To miejsce miało za równo wady jak i zalety. Z plusów był bardzo dobry widok na Turczynkę, a z drugiej kątem oka był w stanie dostrzec ten wazonik od jakiegoś lalusia. W myślach wyobrażał sobie jak rozkwasza mu twarz swoimi pięściami - Takie pytanie Pandora... Bo chyba kończysz powoli gotować... Przeszkadza Ci jak tak paraduję bez koszuli? Bo jeżeli tak to mogę iść ją założyć... W sumie powinienem ją był założyć bo to chyba tak nie wypada ale no... Nawyk trochę wziął górę - przyznał, kończąc tym samym swoje pytanie. Wystarczyło jedno słowo, a Hjalmar poszedłby posłusznie ubrać tę koszulę, splątując przy okazji swoje włosy - ogólnie rzecz biorąc, doprowadzić się do jakiegoś większego porządku.

Czemu się śmiał? To akurat było bardzo proste. Sposób, który Pandora wymyśliła na pozbycie się Hjalmara, był po prostu zbyt zabawny według niego - A bo śmieszny mnie Twój ambitny sposób aby narazić mnie na cukrzycę i tym samym doprowadzić do mojego zgonu. Wiesz, próbujesz mnie zasłodzić na śmierć komplementując oraz się tak ładnie uśmiechając. Ten dodatkowy cukier do kawy mógłby mnie naprawdę wykończyć - przyznał, przejeżdżając dłoniż po swoim torsie w całkiem dobrym humorze, który po jej kolejny pytaniu zamienił się w pokerową twarz. Nie, tragiczne Pokręcił lekko głową z dezaprobatą - Tak, przepiękne - zgodził się z udawanym, wręcz wymuszonym uśmiechem. Hjalmar w swojej głowie był zagotowany do tego samego koloru czerwoności co te cholerne kwiaty, jeżeli nawet nie gorzej - No nie... Niech będzie. Najwyżej sama dokończysz ten wynalazek jak mi nie zasmakuje - dodał, wzruszając ramionami. W tym momencie nie był pewien, która część Prewettówny wpadała na "takie" pomysły. Czy ta Angielska, czy ta Turecka? A może to przez mieszankę obydwóch części? - Jaką podasz, taką zjem. Nie jestem szczególnie wybredny - stwierdził, nie dopowiadając małego szczegółu dotyczącego swojej niewybredności w kwestii mięsa i produktów białkowych - co innego było z warzywami i owocami.

- No bo to Twoje mieszkanie, więc Twoje zasady... - odpowiedział zgodnie z prawdą. Nordgersim był tutaj tylko albo aż gościem. A w gościach nie należało się rządzić tylko postępować zgodnie z zasadami narzuconymi przez gospodarza - To nie tak, że w ogóle nie noszę. Po prostu praca po kilka, bądź kilkanaście godzin dziennie przy piecu sprawia, że korzystam z każdej chwili wolności. No i tak jakoś mi zostało, że rano chodzę bez niej. Ubieram dopiero jak wychodzę do kuźni aby fartuch mieć na co zarzucić - wytłumaczył. Ciężko było walczyć z nawykami, które nabyło się lata temu. Prawdę mówiąc mało brakło, a nawet by się nie spytał Pandory o jej zdanie w tym temacie i po prostu usiadłby jakby nigdy nic przy tym stole.

Chyba za często się spoglądał w stronę ich i tym samym spalił swoją operację na panewce. Idealny plan pozbycia się tych kwiatków, został zakończony spektakularną porażką - Ale co pachnie? - próbował palić głupa jakby zupełnie nie wiedział o co jej może chodzić. No bo przecież nie miał pojęcia - był całkowicie (nie)winny w tym momencie. Widząc jak Turczynka nie radzi sobie z bluzą - lub radzi sobie za dobrze, zależy jak ktoś chciał to interpretować - uniósł oczy do góry w kierunku sufitu aby nie zostać o nic oskarżonym. Za wszelką cenę próbował utrzymać wzrok na wysokości jej oczu, co niestety sprawiało konieczność spoglądania na różę, ku jego niezadowoleniu.

Utrata równowagi przez Prewettówne wymusiła na Hjalmarze szybką reakcję. Teraz był niczym bramkarz, który próbował oszacować gdzie padnie strzał aby móc go obronić. Wyprostował szybko ręce aby móc ją złapać - tylko tego brakowało aby upadła i zrobiła sobie jakaś krzywdę. Na całe szczęście był wysoki i tym samym jego długie ręce pozwalały na duży zakres ruchów. Dzięki Merlinowi był też od niej większy, co tylko ułatwiało mu kwestię uratowania Pandory - Arghh... - wydał z siebie niemal bezgłośny dźwięk, wpadając z impetem na kanapę, starając się zasłonić jej twarz, co by nie nabiła sobie żadnego guza.

Kiedy tylko otworzyła powieki, od razu przeniósł swój wzrok na jej oczy, wbijając swoje niebieskie tęczówki. Twarz miał zdziwioną ale zarazem zaniepokojoną - zupełnie jakby chciał zapytać "co się stało?" albo "wszystko w porządku?" czy nawet "nic Ci nie jest?" - To nie tak... - starał się odpowiedzieć ale w standardowy sposób zostało mu to przerwane. Wszystko przez ten przeklęty, dowódczy palec ciszy. Widząc jak tylko go uniosła, od razu wiedział jak to się dla niego zakończy. Zbyt dobrze znał ten scenariusz. Islandczyk przymknął oczy, biorąc ciężki wdech. Jak to nie ważne? To właśnie bardzo ważne... Próbował się zmusić aby jakoś przeciwstawić się temu zaborczemu wyciszeniu ale nie potrafił. No bo co miał zrobić - zacząć krzyczeć? Tupnąć nóżką w niezadowoleniu? Może się jeszcze popłakać? Żadna z tych opcji do niego nie pasowała, a już na pewno nie w tym momencie.

Po krótkiej chwili otworzył ponownie oczy, dostrzegając, że najpierw robił za materac, a teraz za siedzisko. Nie miał problemu zarówno z pierwszym jak i drugim. Ojojoj... Pomyślał, unosząc kącik ust do góry aby chwilę później pokręcić przecząco głową na pytanie odnośnie uszkodzenia. Nie zrobiła mu żadnej krzywdy. Może gdyby padł na podłogę czy worek gwoździ to mógłby się skaleczyć. Na szczęście był tuż przy kanapie, która w akompaniamencie poduszek i koca, absorbowała część impetu uderzenia.

Pandora zerwała się na równe nogi, zupełnie jakby ktoś ją poparzył albo poraził prądem. Hjalmar rozejrzał się wokół sofy w poszukiwaniu róży, której jednak nie odnalazł, a następnie załamał twarz w dłoniach. No i czemu... Rozważał przez kilkanaście sekund z samym sobą, aż w końcu się zebrał do kupy i powstał, ruszając w kierunku gospodyni tego domostwa. Albo jej powiesz teraz albo nigdy tego nie zrobisz... Atakował sam siebie, próbując wymusić pewne kroki na własnej psychice - Nie zmuszam się aby spędzać z Tobą czas. Bardzo sobie cenię każdą chwilę spędzoną z Tobą... - zaczął mówić zatrzymując się na środku pokoju, w tym samym miejscu z którego przyglądał się bukietowi - I to nie tak, że się Ciebie boję... Tylko... - wstrzymał się na moment, czując jak serce bije mu nademiar szybko - Chcesz wiedzieć? Proszę bardzo. Jestem wilkołakiem... - zacisnął pięść, gotując się powoli w środku - W-I-L-K-O-Ł-A-K-I-E-M! - przeliterował aby miała pewność, że dobrze usłyszała to co jej właśnie przekazał - Pierdolonym likantropem, zwierzęciem do ostrzału według Ministerstwa! Gorszym sortem ludzi, który żyje na tej ziemi! - wybuchnął niczym wulkan, a następnie podszedł szybko do okna gdzie uderzył pięścią w parapet - Jestem jebanym potworem... - dodał, spokojniejszym, trochę smutnym głosem, opierając się o ścianę. W tej chwili dało się dostrzec dwa lub trzy wbite kolce od róży, mniej więcej na wysokości pleców - Przepraszam... Nie chciałem podnosić głosu... Zrozumiem jak będziesz chciała zerwać kontakt... - przyznał, przecierając twarz wolną dłonią. No to teraz żeś się popisał Hjalmar, owacje na stojąco się należą.

Słysząc odpowiedź Pandory chciał jej zapytać jedną rzecz - "skąd wiesz?". No bo skąd akurat mogła wiedzieć co mu siedzi w głowie. Czy potrafiła czytać w myślach? Raczej nie, chociaż może? - Umm... No ta-a-ak... Ale kto Ci to powiedział? - zapytał zaraz po tym jak puściło mu swoje oczko, które było również starym trickiem jak uciszanie palcem - Nie no. Czuję się dobrze... Taki no... Niewinny komplement, powiedzmy... - starał się wyjaśnić dlaczego na to wpadł, zupełnie jakby zrobił coś złego. Jakby komplementowanie drugiej osoby - tym bardziej najlepszej dziewczyny na świecie - było czymś złym.

Czerwony kwiaty nie kontrastowały z jasnym wazonem, a rozkwaszoną twarzą odważnego mężczyzny, który zaryzykował własnym zdrowiem dokonując tego aktu. Hjalmar obiecał sobie, że go odnajdzie i powie co sądzi o takim zachowaniu - lub co najmniej spróbuje to zrobić, chociaż szansa na to była raczej minimalna. Jedyny bilecik jaki mógł zaoferować tamtemu adoratorowi to bilet do wyjazdu z okolicy Pandory.

- Twoja strata - przyznał całkowicie poważnie. Mięso było przepyszne i pozwalało utrzymać wystarczająco duże chęci do życia dzięki spożywaniu jego. Nordgersim nie był niestety tak ugodowy i tolerancyjny w kwestii nie krytykowania wegetarian, wegan i wszystkich innych niejedzących mięsa - zwłaszcza jeżeli rozchodziło się o innych facetów. Wszak facet jak dąb, zjeść dobrze musi aby mieć wystarczająco dużo siły do działania i ciężkiej pracy - nawet jeżeli zwiększało to szansa na jakąś poważną chorobę w przyszłości - No mi się nigdzie nie śpieszy dzisiaj przecież - odparł zgodnie z prawdą. W zasadzie to nigdy mu się jakoś specjalnie nie śpieszyło. W końcu pracował w rodzinnym warsztacie, który miał kroków od domu. Te wszystkie nadprogramowe warzywa najchętniej by odrzucił na bok ale bał się, że zostanie przez Prewettównę przymuszony do ich zjedzenia, niczym niesforny dzieciak - w końcu takim przy niej był momentami - Niech będzie. Co złego to nie ja - przytaknął na jej zgodę. Z oficjalnym pozwoleniem mógł paradować bez większego problemu, pozwalając tym samym aby i jego rzemykowy przyjaciel poobserwował trochę świata, pomimo jego braku chęci na współpracę z Islandczykiem.

Nie musisz mi nic pokazywać. Nie chce tego widzieć bo mnie coś trafi... Starał się za wszelką cenę przekazać ten komunikat do jej myśli, jednak wszystko spełzło na niczym. Powąchanie tego kwiatka było mu potrzebne dokładnie tak samo jak jakiś guz - czyli wcale. Nie mógłby się ot tak po prostu patrzeć - Pandora mogła sobie tego nie życzyć, nie wypadało czy kilkanaście innych wymówek, który pewnie byłby w stanie przytoczyć w razie potrzeby. Kwestia kostiumów kąpielowych to było co innego ale ich też unikał jak ognia - tak jak wizyt na plaży.

Nie planowała ale to zrobiła, a Hjalmar nie miał innej możliwości żeby ją złapać. Prawdę mówiąc złapałby Prewettównę nawet jakby nie chciał tego zrobić - działał instynktownie. Może była to kwestia wychowywania z trójką młodszych sióstr, które należało pilnować na każdym kroku, a może ten typ już tak miał. W tym momencie to nie było aż tak ważne jak pewny chwyt i zapewnienie, że nic jej nie będzie. Była dorosła i mogła robić co tylko chciała - skoro według niej bieganie po mieszkaniu było "odpowiedzialne" tak też musiało być, a na pewno kiedy był ktoś kto był w stanie uratować "w razie w". Czy w mieszkaniu było rzeczywiście tak zimno, że policzki zrobiły jej się różowe, a wręcz lekko czerwone? Czy może chodziło o coś zupełnie innego? I zapewne gdyby nie ten przeklęty palec to mógłby się zapytać, a tak nie pozostało mu nic innego jak siedzieć cicho.

Czy miał przez nią pecha? Raczej nie. W końcu to ona się potknęła, a nie on. Może w taki razie przynosił on więcej szczęścia, niż Pandora pecha, dzięki czemu miał okazję ją uratować? Być może. Ale to wiedział chyba tylko sam Merlin i nikt więcej. Im dłużej ją znał, im więcej z nią spędzał czasu tym coraz rzadziej chciał ją utopić albo zrzucić z klifu, co było bardzo dużym awansem w ich zawiłej relacji.

Tykającą bomba w postaci Hjalmara musiała w końcu wybuchnąć i pech chciał, że to akurat Turczynka musiała wysłuchać litani gniewu i zdenerwowania. Uderzenie pięścią w parapet było silne i przepełnione bólem, co pozwalało mu na rozładowanie negatywnej energii. Zawsze lepiej było uderzyć coś martwego, niż innego człowieka - teraz mógł tak mówić bo w końcu do tego dorósł. Świecącym jednorożcem? Jestem czymś gorszym... Obwiniał się w myślach, starając się dojść do siebie. Czuł wyrzut sumienia, że wypowiedział to w tak agresywny sposób. Mógł do tego podejść na spokojnie, wyjaśnić pokolei ale nie, po co? Lepiej było pozwolić aby to emocje przejęły górę, a potem się za to winić - dokładnie tak jak to uwielbiał robić. Mądry Niedźwiedź po fakcie.

Uścisk, którym go obdarzyła niemal sprawił, że rzeczywiście dokonał żywotu, ponieważ podskoczył w małych strachu. Chcesz mnie wykończyć... Po za tym zaskoczeniem był całkiem przyjemny i miał w sobie coś takiego, co pozwalało się uspokoić - Zmienia... - rzucił pod nosem, nie do końca chcąc aby to usłyszała ale z drugiej strony nie powiedział tego jakoś bardzo cicho, więc miała szansę aby to do niej dotarło. Uniósł kącik ust kiedy złapała go za policzki. W innym momencie za pewne by się zdenerwował, a teraz poczuł ulgę, że nie został odepchnięty? Odrzucony? Że po prostu była - nadal - Bo jestem inny. Ludzie nie lubią innych... - przyznał z lekkim wzruszeniem ramion - No bo ludzie... Boją się takich jak ja i zrywają kontakt. Znikają bez słowa. Udają, że nie znają... - dodał, wypuszczając ciężko powietrze z ust. Pokiwał głową na zrozumienie, pozwalając sobie na krótki moment przymknięcia oczu aby upewnić się, że nie jest to cholerny koszmar, a prawdziwa sytuacja. Hjalmar wolał być świadomy, że miał już to za sobą. Że Pandora wiedziała o wszystkim. Że to nic nie zmieniło mimo strachu, który go wyniszczał.

Pozwolił się pociągnąć, nie stawiając żadnego oporu mimo, że byłby w stanie się zaprzeć i ją powstrzymać. Przy swoich gabarytach było to jak ta bułka z masłem na którą nałożyła jajecznicy - niedorzeczne, a jednak. Zignorował jej słowa o jakichś kolcach... No bo jakie kolce? Zastanawiał się nad tym dopóki nie zaatakowała go z partyzanta, pozbawiając jakichś PRAWDZIWYCH kolców - Arrrghghghh... - wydał z siebie pomruk, wręcz ryk niezadowolenia na zaistniałą sytuację. Moment przemycia rany sprawił, że ten syknął z bólu. Niby taki duży, a wrażliwy jak pudelek co by nie mówić - Idzie się przyzwyczaić - przyznał wpatrując się w filiżankę z czarną kawą - Skoro i tak już wiesz, że jestem tym... I jeszcze nie uciekłaś... To nic mi chyba nie stoi na przeszkodzie aby powiedzieć coś więcej... - wziął głęboki oddech, ponieważ był to dla niego bardzo ciężki temat - Wszystko wydarzyło się jeszcze w Durmstrangu. Pewnej nocy, Ivar wpadł na pomysł aby zabrać Njalę na randkę pod gołym niebem aby mogli obserwować pełnię. Od początku wydawało to mi się średnim pomysłem, zwłaszcza, że nawet nasz profesor wspominał aby nie opuszczać budynku szkoły w tym czasie... Ale wracając do głównej historii. Ruszyłem za nimi - nie mogłem pozwolić aby któremuś z nich stała się krzywda. Zwłaszcza kiedy znany się od małego dziecka... - westchnął z lekkim uśmiechem na ustach - Wszystko szło dobrze do czasu kiedy dało się usłyszeć nawoływania wilka, który moment później wypadł z lasu i chciał się rzucić na Njalę. Ivarowi udało się go odepchnąć raz ale sama wiesz jak wygląda... No nie jest najpotężniejszej postury, więc każda kolejna próba obrony Rudej mogłaby się zakończyć źle. Wyskoczyłem z tych krzaków, uderzając go kamieniem i wrzeszcząc aby skupić na sobie jego uwagę. Doszło do naszego starcia z którego za dużo nie pamiętam. Trochę przepychanki, może jakieś próby boksowania się z nim... - pociągnął łyk kawy - Obudziłem się następnego poranka w szkolnym szpitalu i nie wiedziałem co się w sumie stało. Dopiero później mi opowiedzieli, że tamten mnie ugryzł i chwilę później uciekł, a Ivar z Njala zabrali mnie do skrzydła szpitalnego... Ot jak to się zaczęło. Od tamtej pory podchodziłem do wszystkiego z pewną dozą nieufności - tylko tej dwójce mogłem zaufać - skwitował. I tak też w sumie było. Do tej pory tylko te małżeństwo mógł uznać za swoich przyjaciół w pełni tego znaczenia. Oni znali go od podszewki, a on ich - tym bardziej, że dzielili wspólny sekret i walkę o życie.

Od początku wiedział, że nie można ufać tej pluszowej bandzie. Nie dosyć, że najpierw próbowały przeprowadzić na niego zamach, który na szczęście się nie powiódł, to teraz zdradzały sekrety czy nawet myśli, które trzymał schowane głęboko w swojej głowie. Najgorszy w tym wszystkim był fakt, że nie miał pojęcia, który zwierzak tego dokonał. No bo, że powiedział o tym akurat pluszowy wilk, nie znaczyło, że to on się dowiedział - może był odważniejsze od reszty i przyszedł do Pandory wszystko wyśpiewać. Jeszcze się z Wami policzę, zbrodniarze... Groził im w myślach, wyobrażając sobie jak rozrywa je na strzępy za karę. Przez ułamek sekundy przeszło mu jedne pytanie - "one budzą się w nocy"? To było lekko przerażające i raczej nie możliwe... tylko czy na pewno?

Miał kłamać albo mówić nie prawdę? Mógł. Miał zamiast 'słodkiej' wybrać 'chaos'? Mógł ale tego nie zrobił. Palnął po prostu to co przyszło mu do głowy - nie zwracał zbytnio na to uwagi, ponieważ uznał to za śmieszne. Co by jednak nie mówić, Pandorze należał się jakiś komplement za dzielne znoszenie jego porannych grymasów, ataków i wszystkich pozostałych dziwactw, które przed nią dokonywał.

Pokręcił przecząco głową, chcąc przez moment nawet ją przedrzeźniać jednak się przed tym powstrzymał. Ta rozkoszna, różowa świnka była jeszcze smaczniejsza na ciepło i spieczona na skwarki - wtedy osiągała swoją finalną formę, która przynosiła ukojenie na serce i cholesterol. Gdyby ktoś kazał mu jeść jakieś warzywne podróbki mięsa to najpierw spojrzałby się na taką osobę jak na dziwaka, a później dopytał czy osoba wypowiadającą te słowa jest na pewno zdrowia. A na sam koniec wyszedłby oburzony, rzucając pod nosem jakimś soczystym przekleństwem, po którym popukałby się w czoło, ukazując co sądzi o swoim rozmówcy.

Na słowa o pozostaniu do jutra pokręcił przecząco głową. Nie chciał robić problemu i miał przeświadczenie, że i tak już wykorzystał jej hojność do dna. Wszak i tak pewnie miała go już dość, a mówiła w ten sposób bo była bardzo uprzejmą i miłą kobietą, która zawsze chciała dobrze dla drugiego człowieka. Pojawiała się też jedna zagwozdka - czy jej zgoda na to, że co złego to nie Hjalmar, wynikała z uprzejmości czy rzeczywistego, prywatnego zdania na ten temat? Nordgersim mógł się dopytać aby się upewnić ale czy warto było przeżyć ewentualne zderzenie ze ścianą.

Nie mógł dalej ukrywać zadowolenia z rzemykowego przyjaciela czy wymyślać kolejnej wymówki na to dlaczego akurat tym razem go miał przy sobie. Bo o ile działały one jeszcze jakiś czas temu, tak teraz nie było mowy aby to się udało. Hjalmar musiał zaakceptować swoją porażkę na tym szczeblu - nie miał innej możliwości jak się z tym po prostu pogodzić i żyć dalej pełnią życia. Bez dwóch zdań mógł powiedzieć - Nordgersim zero, Prewett jeden.

Jedyną rzeczą jaką mógł jej doradzić to fakt, żeby bardziej uważała. Bo o ile nie miał problemu aby ją złapać - wręcz może się lekko ucieszył jako, że mógł się wykazać, a to zawsze łechta ego w przypadku mężczyzn - tak nie było go zawsze przy Pandorze aby móc ją ratować. I o ile szło usłyszeć jej bijące serce, dojrzeć jej zarumienione policzki i lekki strach w oczach, tak nic nie zostało z tym zrobione. Gdyby do tego pytania jednak doszło, to wszystko by się odwróciło - to Pandora zapewne próbowałaby to jakoś wytłumaczyć, przedstawić narrację w swoich ramach, tak aby wyjść z korzyścią na swoją stronę. To wcale nie byłoby zdziwieniem dla Niedźwiedzia, wszak robił to samo. Zawsze obracał narrację tak aby postawić na swoim lub przedstawić pewne wydarzenia w innym świetle aby nadal zachować swoją niezszarganą reputację i opinię.

Prewettówna nie powinna była się martwić o jego pięść, a o parapet. Pięść boleć przestanie, a parapet będzie do wymiany. Prawdę mówiąc jeszcze jedna taka akcja to i Islandczyk będzie do wymiany, ponieważ po prostu dokona żywota w jej mieszkaniu, schodząc na zawał serca - Dobrze... - odparł, wiedząc, że nie będzie w stanie wygrać z nią tego pojedynku. W głebi duszy nadal jednak nie był zbytnio przekonany co do tych słów, bo według niego zmieniało bardzo wiele, jeżeli nie wszystko. Krzyczę do księżyca? A więc to sądzisz o wilkołactwie? Ciekawe... Pokręcił lekko głową z uśmiechem zarówno na jego wycie jak i komplement, który mu przed chwilą sprawiła - Nie obiecuje - dodał na koniec, czując jak puszcza jego podbródek, zostawiając na nim przyjemne uczucie przez kilka kolejnych sekund. Hjalmar nie mógł jej obiecać tego, że nie będzie się przejmował. To była jedna z tych rzeczy, których nie byłby w stanie nigdy przysiąść. Wolał odsunąć się na bok, usunąć w cień, zniknąć z życia danej osoby niż pozwolić jej cierpieć ze swojego powodu.

Kiedy tylko skończyła swoją operację, spojrzał na nią z pytającym wzrokiem - "ciekawe kiedy mówiłaś?!". Z drugiej strony dobrze, że zrobiła to bez ostrzeżenia, ponieważ mógłby próbować się od tego wymigiwać, unikać jak ognia i koniec końców wrócić z kolcami do domu, licząc, że jakoś sobie wypadną - No wiesz... Nie na co dzień spotyka się likantropa. Ludzie mojego pokroju mają tylko dwie możliwości. Albo wpisać się do rejestru albo żyć na pograniczu prawa, licząc, że nikt się nigdy nie dowie... I po prostu... Nie wiem... Przepraszam, nie chciałem aby to tak zabrzmiało ale po tylu latach już tak mam. Bałem się, że to może być dla Ciebie za dużo... Ale z drugiej strony czy nie zajmujesz się hodowaniem dzikich zwierząt? - parsknął śmiechem wyobrażając sobie jak w swojej wilcze formie siedzi w stajni z Abraksanami i się z nimi kłóci.

- Tak. Pewną dozą nieufności. Taką zaporą, która jest nie do przejścia póki nie wyrażę na to zgody, zdradzając swój sekret - dopowiedział biorąc łyk kofeinowego napoju - Może masz rację? Co innego miałem zrobić jak nie zacząć się z nim boksować? Miałem pozwolić aby skrzywdził Njalę i Ivara? I o ile Ivarowi się należało za ten tragiczny pomysł to czemu Njala miałaby przypłacić za to swoim życiem? Za jego głupotę? Nie do pomyślenia - przyznał, opierając się łokciami o blat - Przestań. Każdy by tak zrobił na moim miejscu. To nie była żadna odwaga, a głupota. Powinienem mu po prostu natłuc do tej pustej głowy, że to jest tragiczny pomysł albo donieść do profesorów aby ich powstrzymali... - ciężko westchnął, pochylając się nad czarną kawą by po chwili zobaczyć swoje rozmyte odbicie. Czy tak wygląda potwór? Zastanawiał się, szukając odpowiedzi na swoje pytanie, która niestety nie nadchodziła - Przestań - poprosił, kładąc swoją dłoń na dłoni Pandory, zaciskając ją lekko od góry aby mieć pewność, że nie będzie w stanie uciszyć go swoim palcem ani wykonać żadnej innej chaośniczej sztuczki. Całe szczęście argument większej siły był nadal po jego stronie i zamierzał teraz z niego skrzętnie skorzystać - Nie przepraszaj. To nie jest Twoja wina - stwierdził stukając kilka razu kciukiem w bok jej dłoni - Dobrze, że to zrobiłaś. Że tak to wyszło. Inaczej dalej byś myślała, że się Ciebie boję... Nie chciałem. Taka jest prawda... Gdybyś nie zaczęła to bym pewnie nigdy nie powiedział o tym, bo wiesz... Taki, ciężki temat... - pociągnął większy łyk kawy, nie puszczając jednak jej dłoni jeszcze przez chwilę - Idzie się przyzwyczaić. Uwierz. Człowiek znajduje sobie wtedy jakaś wymówkę, usprawiedliwienie na taką sytuację. Czasem popada w jakieś nałogi czy używki... Ale wszystko jest możliwe w tym świecie. Nie ma rzeczy, które byłyby nie do osiągnięcia - stwierdził, ściągając swoją dłoń na blat aby po krótkim namyśle wziąć widelec do prawej dłoni - A mieli jakiś wybór? Byłem dla nich trochę jak piąte koło u wozu... Ale z drugiej strony trzymaliśmy się od zawsze. Widziałem ich wzloty, ich upadki... Byłem ich rozjemcom. A oni w podzięce mnie nie odrzucili jak inni... - pokiwał głową na zgodę, że trzeba było się wziąć za jedzenie. Byłaby wielka szkoda jakby ten przepiękny posiłek przygotowany przez Pandorę miał się zmarnować. No i przede wszystkim ta soczyście zrobiona świnka w połączeniu z jajecznicą - no coś pięknego.

Przymknął powoli oczy, poruszając tym samym głową na znak zgody. Mógłby się kłócić, może nawet odpyskować... ale po co? Żeby uciszyła go swoim palcem? Całkowity brak sensu - Pyta? A o co pytają? I niech zgadnę kto najczęściej pyta. Czy jest to Deniz? - odparł, będąc w sumie trochę ciekaw. Miał wrażenie, że nie zrobił zbyt dobrego wrażenia na temat samego siebie. W końcu to on znokautował jednego z gości na imprezie, wywołując poruszenie wieczoru. Mało brakowało aby zabił tam wtedy tego mężczyznę... No ale był on sobie sam winny, że Hjalmar akurat był w pobliżu... I obserwował Pandorę... I że tak wyszło, bo tak by właśnie brzmiała narracja jakby ktoś go teraz o to zapytał. "Akurat spojrzałem" - to też mogłaby być jego odpowiedź w tej kwestii. Nie zmieniało to jednak faktu, że młodej kuzynce Prewettówny mówił, że nie ma zbytnio szans i żeby nie robiła sobie zbyt dużych nadziei na nic. On był stary, a ona za młoda.

Nordgersimowi nie pozostało nic innego jak zastanowienie się jaką jest poduszką, skoro zapytać o nic nie mógł, ponieważ po prostu nie było mu to dane. Gdyby sam miał określić to powiedziałby, że całkiem wygodną z funkcją chrapania - zwłaszcza po alkoholu.

- Umm... Lekko? - odparł, nie widząc sensu w ukrywaniu tego. Całe zasługi za wywołanie tego uśmiechu mogła przypisać na swoje konto, nie potrzebny byłby sędzia aby to rozsądzić - Spróbuję - potwierdził aby usłyszała to co chce. Aby nie musieli ciągnąć tego nieprzyjemnego tematu. Ludzie w końcu działali w ten sposób - chcieli słyszeć tylko to co chcieli usłyszeć, nawet jeżeli było to małym, słodkim kłamstewkiem. Na jej kolejną prośbę tylko ciężko westchnął, pozwalając sobie odpuścić komentarz w tej sprawie. Może nie czuł się gorszy ale na pewno inny od całego ogółu społeczeństwa, a to mu wystarczyło do bycia 'gorszym'.

- Nie pozostaje mi w takim razie życzyć nic innego jak powodzenia. Nie tak prosto się tresuje wilki... A zwłaszcza te dzikie, chowane w głębokich lasach Islandii... - odparł, po części akceptując wyzwanie. Przeniósł też swój wzrok, po raz kolejny tego dnia, na jej twarz, widząc jak zrobiła to samo. Po chwili mruknęła coś pod nosem - ucząc się od mistrza pomruków jak to się robi - czego niestety nie dosłyszał ale jako, że moment wcześniej zaśmiała się pod nosem, uznał to za nic ważnego. Dobry humor Pandory też był dla niego bardzo ważny, niemal tak jak zachowanie swojej tajemnicy przed ogółem społeczeństwa.

- Czy to nie było trochę naiwne? Myślenie, że nic się nie stanie mimo przekonania, że będzie inaczej? Nie chciałem ich winić, bo przecież nie wiedzieli, że tam będzie - westchnął - No to każdy komu chodź trochę na kimś zależy... Niech będzie. Jestem odważny - przytaknął po raz kolejny co by się nie pokłócić o to. W pewnych sprawach rozumieli się bez dwóch zdań ale były tematy - jak ten - który dzielił ich grubą linią i ciężko było przekonać jedną jak i drugą stronę, co do swojej racji.

Nie spodziewał się, że Pandora - lub chaos - wpadnie na jakąś kolejną sztuczkę i wykorzysta jego własną broń przeciwko niemu samemu. Hjalmar chciał przecież tylko przytrzymać jej dłoń aby go przypadkiem nie uciszyła, a wyszło... Wyszło jak zwykle - czyli po myśli Prewettówny. Zupełnie jakby to ona rozdawała karty w tej rozgrywce i miała za każdym razem asa w rękawie. Już zabieram... Pomyślał, chcąc zabrać dłoń na jej słowa skoro nie mógł tak robić, ale nie udało mu się to, ponieważ złapała je w uścisku - swego rodzaju pułapce.

Wydał z siebie bezgłośne "jak?", unosząc zdziwioną brew na jej słowa - Ja nie mogę tak robić? Mam przypomnieć kto tu na kogo wpada? A potem jeszcze ucisza, nie pozwalając dojść do słowa? Zresztą pytałem czy mam założyć koszulę, mogę iść to zrobić teraz jak mam tak nie robić. Zresztą skoro Ci to nie przeszkadza, to w czym jest problem? - odparł na swoją obronę - Nie moż... - zaczął niepewnie. "...esz?" dokończył pod nosem - A czy ktokolwiek miał do Ciebie o cokolwiek pretensje? I dobrze zrobiłaś, że zmusiłaś. Tak to chociaż wiesz i nie będziesz zaskoczona jak kiedyś coś się stanie, a ja się przemienię w swoją drugą formę... To dopiero mógłby być dla Ciebie szok - dodał, ciesząc się z takiego obrotu spraw. Nie daj Merlinie wydarzyłaby się jakaś tragedia podczas, której musiałby się przemienić w wilkołaka, a wtedy Pandora zapewne nie wiedziałaby co jest dla niej większym szokiem - to wydarzenie czy Hjalmar, który stał się likantropem.

- Nie przejmuj się mną. Tyle czasu dawałem radę, dam radę tak dalej robić. Nauczyłem się z tym żyć. Najtrudniejsze jest zaakceptowanie tej sytuacji, a później jest już z górki - wytłumaczył jakby to było coś prostego. Bo według Nordgersima była - zmagał się z tym już tyle lat, że przestał zwracać większą uwagę, zupełnie jakby to było czymś normalnym. Myśl, Hjalmar, myśl... Ze wszystkich możliwych pytań nie spodziewał się tego o Lithcie. Nic więc dziwnego, że wyprostował się na to pytanie - Umm... A miałem? Powiedzmy, że mi... Zaimponowałaś? - wzruszył lekko ramionami, zastanawiając się jakby mógłby jej to wytłumaczyć - Najpierw pojawiasz się na Islandii akurat podczas tego święta... W dodatku w mojej miejscowości... Masz czelność wpaść na mnie w tłumie ludzi, a później zamknąć tych wszystkich głąbów... - zamilkł na chwilę, nie wspominając o sposobie w jaki Pandora tego dokonała - No i tak pomyślałem, że skoro już się pojawiłaś na miejscu... I wykazałaś... - przerwał, nie kończąc ostatniej myśli. Hjalmar uważał, że i tak już powiedział za dużo.

Nie spodziewał się za to, że jego słowa otworzą puszkę Pandory - dosłownie. Słysząc jak upuszcza sztućce, a potem wstaje i rozpoczyna swoją kanonadę, lekko się przeraził. Nie mówił nic, a jedynie obrócił się do niej na krześle, wsłuchując się w jej atak złości - Przepraszam - powiedział, wstając z krzesła, łapiąc ją za zaciśniętą pięść, którą następnie przyłożył do swojego torsu - Jeżeli Ci pomoże się uspokoić to proszę bardzo, uderz. Nie kumuluj tego w sobie bo nic dobrego z tego nie będzie. Wyładuj ten gniew - dodał, wolną dłonią zbierając włosy do tyłu, ponieważ spadły mu na oczy kiedy zaczął spoglądać w dół na Pandorę - Przepraszam, nie tak to miało zabrzmieć. Nie zostawili mnie, ponieważ są prawdziwy przyjaciółmi. Wiem o tym, jestem im wdzięczny i dałbym się za nich pociąć czy pokroić żywcem. Tak samo jak za nich, tak samo i za Ciebie. Tobie też jestem wdzięczny... - przyznał nabierając powoli powietrza, puszczając jej pięść - Uważam, że nie... Chociaż wiem, że byłabyś do tego zdolna. Powinienem być bardziej wdzięczny za to czym mnie obdarza los... Bo tak łatwo wszystko zepsuć, a ciężko naprawić. Ale nic na to nie poradzę, że zachowuje się jak młody, niewdzięczny szczeniak... - pokręcił przecząco głową po czym zaczął przecierać twarz dłonią, zakrywając przez dłuższą chwile całą okolicę nosa i oczu. Nie pozostało mu nic innego jak wierzyć, że Prewettówna zrozumie o co mu chodziło i przebaczy ten 'wybryk' - Przepraszam - powtórzył po raz kolejny, mniej pewnym głosem niż jeszcze chwilę temu.