Doniesienia Stewarda niezbyt go zaskoczyły. A może inaczej: ta cała sprawa była cholernie niepokojąca, jednak jego historia trzymała się kupy. Była logiczna, na tyle ile zaświaty mogły się poddać prawom realnego świata, który był im tak dobrze znany. Dla przedstawicieli kowenu wejście do Limbo przez Czarnego Pana było desakracją ich świętości. Był obcym elementem, który na dodatek sprowadził do obcego środowiska czarną magię. Drużyna Stewarda też musiała zostać uznana przez tamtejsze byty za coś nienaturalnego. Część do nich lgnęła przez naturalną energię życiową, jaką ze sobą przynieśli, ale najwyraźniej to nie pożywienie się było ich głównym celem. Ochrona. Odsunięcie od ich celu. Troska o żyjących, czy próba ukrycia tego, co leżało głębiej w Limbo?

— Jednością z ogniem czy jednością z ojcem? — zapytał automatycznie, dopiero po chwili orientując się, że najprawdopodobniej po prostu nie dosłyszał. Ułożył usta w przepraszającym uśmiechu. — Wybacz, raczej chodziło o ogień. Polana ognisk, ogniska w Limbo. Ma to sens. — Podrapał się za uchem. — Idziesz dobrym tropem. To faktycznie brzmi jak test. Podobny koncept występuje w innych kulturach.

Za nic w świecie by nie pomyślał, że wiedza wyniesiona ze studiów Historii Magii i niezliczonych konsultacji za granicą m.in. w zespołach archeologicznych Cathala nagle okaże się ważna w przypadku Patricka Stewarda. Z jakiegoś powodu te dwie koncepcje nie potrafiły pozostać w zgodzie w głowie Sebastiana. Ułożył wygodniej głowę na oparciu fotela, wbijając spojrzenie w plamę na suficie. Cholera, powinien był to wyczyścić już dawno temu. Czasami ignorowało się taki syf, dopóki nie przychodzili goście. A on rzadko miewał gości.

— W starożytnym Tybecie ponoć występowało coś o nazwie bardo. Dusza przez bite dwa miesiące miała doświadczać najróżniejszych wizji i iluzji. Ocena karmy, potencjał na oczyszczenie i ostateczne wyniesienie. Tylko dusza, która odrzuciła wizje jako fałszywe była w stanie osiągnąć oświecenie. — Odchrząknął cicho, poprawiając się na siedzisku. — Egipcjanie też mają swoją wersję... Sąd Ozyrysa. Na jednej szalce lądowało serce zmarłego, a na drugiej pióro bogini prawdy. Zmarły się spowiadał, a jeśli jego grzechy przeważyły szalę, dusza była pochłaniana przez potwora. W przeciwnym wypadku zmarły przenosił się do raju.

Wspomnienia. Duchy. Ogień. Martwa Matka, dodał Sebastian, pomimo tego, że starał się odrzucić tę informację jako prawdziwą. Czarny Pan w Limbo. Brygadziści w Limbo. Zimni. Co łączyło te wszystkie elementy? Każdy, kto wszedł do Limbo, został poddany sprawdzianowi. Siły woli? Chęci życia lub połączenia się ze zmarłymi? Czy Czarny Pan też coś tam widział? Ludzie z natury igrali ze śmiercią, balansowali na krawędzi przepaści, przekonani o swojej nieśmiertelności, dopóki pierwszy raz nie skosztowali własnej krwi. Czy ta zasada działała też po drugiej stronie? Ludzka ciekawość poprowadziła ich do ognia, ale jakaś kotwica utrzymała przy zdrowych zmysłach?

Tylko czemu są jak żywe trupy?, zachodził w głowę Sebastian. Cichy głosik w jego głowie podsuwał mu najprostszą z możliwych odpowiedzi: kara boska. Bez żadnego przygotowania weszli do domeny, jaka nie była im przeznaczona. Musieli doświadczyć konsekwencji. Limbo próbowało ich z początku odwieść od dalszej wędrówki, ale zaraz znów skusiło. Kilka sił działało w Limbo na raz? A może dusze były jak ludzie; po zjawieniu się w nowym świecie, eksplorowali go, badali, mieli na niego wpływ, ale tak jak prawdziwy świat, tak i zaświaty miały swoje naturalne niebezpieczeństwa? Macmillana zaczynała boleć od tego wszystkiego głowa. A potem usłyszał nazwisko jednej z nielicznych osób, jaką mógłby nazwać przyjacielem.

— Kamień archeologów? — sapnął, nachylając się ku Patrickowi, nie do końca wierząc własnym uszom. Kolejny elementem układanki? Już nie wiedział, co począć z tymi informacjami. Jego myśli powędrowały ku Cathalowi, który obecnie pewnie dalej przebywał na wykopaliskach. Czy wiedział cokolwiek o tej sprawie? Czy powinien o nim napomknąć Stewardowi? Zacisnął usta w cienką linię. — Skąd wiesz, że to coś od nich?

Zmarszczył brwi. Najpierw twierdził, że wizje utrudniają mu codzienne życie, a zaraz rzucał tekstem ''skoro to tylko wspomnienia to i tak nie mają znaczenia"? Przecież to się kompletnie wykluczało. W umyśle Sebastiana zaświtały dawne wspomnienia. Niezliczone rozmowy z wiernymi podczas wizyt duszpasterskich po Yule czy dyskusji w miejscach kultu i na whitecroftowskich sabatach. Ludzie igrali ze śmiercią, ale nadziei na lepsze trzymali się do końca. Należało dać jej rozkwitnąć.

— Cieszę się, że chociaż trochę cię uspokoiłem. — Uśmiechnął się minimalnie na makabryczny dowcip Patricka. Pokręcił powoli głową, po czym zamachnął się powoli, ciskając w mężczyznę poduszką, którą do tej pory ściskał. — Naprawdę? Bo tekst o wygrzaniu ci łóżka tak, że cię rozpali, wydaje się zbyt dobry, żeby z niego nie skorzystać. Nie wierzę, że Pani Aniela z recepcji Działu Duchów jeszcze go nie wypróbowała, biorąc pod uwagę, jak często mnie odwiedzacie.

I przynosicie ze sobą coraz to nowe kłopoty, dokończył w myślach, darując sobie jednak tę uwagę. Żarty... Tak się zachowywali normalni ludzie, których łączyły pozytywne relacje. Czy ta, którą dzielił z Patrickiem, właśnie się zaciskała? Niewykluczone. Nie udało mu się zbyt długo nacieszyć tę rewelacją, bo zaraz dostał na tacy kolejną tajemnicę. Stłumił ciężkie westchnienie i skrzyżował ręce na klatce piersiowej.

— Wizje to sugestie, a nie instrukcja — odparował, czując uciążliwe drapanie w gardle. — Niestety z przyszłością nie mam zbyt wiele wspólnego. Tutaj by się chyba bardziej nadała jakaś wróżka... O! Jak ten no... Z plakatami na każdym słupie na Pokątnej. — Zaczął rozmasowywać sobie środek czoła, jakby to mogło pobudzić jego umysł. — Mistrz Dolohov? Jakieś dzieciaki mu ostatnio dorysowały rogi i wąsy na Pokątnej.

Prawie się zaśmiał w głos, uderzając lekko zaciśniętą pięścią o swoje kolano. Co za durny tytuł. To tak samo, jak nauczyciele Eliksirów w Szkole Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie kazali się nazywać Mistrzami Eliksirów. I kto niby nadawał taki tytuł? Rada Mistrzów? A może społeczeństwo w jakimś plebiscyście, którego istnienia Macmillan nie był świadomy. Na pytanie Patricka pokiwał głową.

— Na pewno nie zaszkodzi.

Zmrużył oczy, gdy Patrick nazwał Longbottomównę jego ulubienicą. On wcale jej nie lubił! ...No dobra, to trochę kłamstwo. Miał całą listę cech charakteru, które mu w niej nie pasowały, jednak musiał przyznać, że jej obowiązkowość i umiejętności działały na jej korzyść. Można było na niej polegać, nawet gdy wszystko trafiał szlag. I była dosyć chętna do tego, aby poszerzać swoją wiedzę, zamiast patrzeć na świat przez pryzmat regulaminów i przepisów swojego departamentu, który jednak nie zawsze brał pod uwagę kwestie wynikające z wejścia w kontakt z zaświatami.

— Szkoda, że wpadł w jego ręce. Shafiqowie nie trzymają śmieci w swoich skrytkach. Jak coś już ląduje w ich posiadaniu, to można zakładać, że jest z jakiegoś powodu istotne. Czy to z punktu widzenia historycznego, kulturowego czy też magicznego. — Tak przynajmniej prezentował się ród archeologów w głowie Sebastiana. Wprawdzie miał z nimi kontakt głównie przez Cathala, tak samo nazwisko nie raz było rzucane w rozmowach czy doniesieniach prasowych. Zwłaszcza tych dotyczących nowych odkryć lub podróży zagranicznych. — Nie udało się pochwycić złodzieja?

Głupie pytanie, zganił się Sebastian. Skoro Brenna została przydzielona do zbadania kradzieży, to na pewno poruszyła niebo i ziemię, aby znaleźć osobę, która była za to odpowiedzialna. A gdy ta trafiłaby już w jej ręce, to nawet nie musiałaby posunąć się do gróźb, a wyciągnąć z niej potrzebne informacje. Wystarczyłoby dać jej się rozgadać.

Ta paplanina każdego doprowadziłaby do szaleństwa, a skoro ktoś kradł od Shafiqów, to do najtęższych umysłów nie należał. To byli miłośnicy historii. Niektórzy członkowie rodu być możę pokusiliby się o tytuł ''obrońców dziejów''. Pewnie przeklęli złodzieja i jego rodzinę na następne kilka pokoleń. Ktoś sobie narobił potężnych wrogów... Tyle że miał też równie silnego sprzymierzeńca. Cholerny Czarny Pan.

— Im bliżej centrum zdarzeń jesteś, tym bardziej cię one dotykają — odezwał się nieco nabożnym głosem, jednak ten zaraz złamał się, gdy Sebastiana zaczęło drapać w gardle. Na jego twarz wypłynął grymas, który zniknął jednak z kolejnym westchnieniem. — Może to przeznaczenie, a może opatrzność bytów większych i mądrzejszych od nas. A może jesteś osoba, która zarówno na Ostarze, jak i na Beltane znalazła się w odpowiednim miejscu i czasie. — Macmillan nie znał się na przyszłości. Jako egzorcysta i kapłan mógł co najwyżej rzucić jakimś frazesem pokroju ''kiedyś wszyscy odejdziemy z tego świata'' lub ''tylko dwie rzeczy są w życiu pewne: śmierć i podatki". To raczej nie były jednak odpowiedzi, jakich oczekiwał Patrick. — Chociaż, wiesz jak to mówią... Do trzech razy sztuka.

Czy gdyby Steward dążył do tego, aby poruszyć tę nić losu dalej, liczyłoby się to jako igranie z ogniem? Niektórzy twierdzili, że to decyzje ludzi zmieniały bieg przyszłości, inni, że wszelkie rozterki i zmiany zdania były uwzględnione w ''bożym planie''. Aby jednak otrzymać konkretną odpowiedź na to pytanie, musieliby spytać o poradę kilku bóstw. Kto wie, może Matka walczyla na kilku frontach, aby pewna wersja przyszłości zaistniała w tym świecie?

— Oh. — Spotkał się ze spojrzeniem Patricka i odwrócił głowę, zmieszany nieco. — To... To bardzo miłe z twojej strony, Patricku. — Chrząknął cicho. — Preferuję mleczną, w razie czego. Jest dobra do herbaty.

Uśmiechnął się nieco wymuszenie, nie bardzo wiedząc, jak się zachować. Po prawdzie nie tego się spodziewał. Nie sądził, że pytanie padło z troski o niego. Nie przywykł do tego, że ktoś, kogo poznał w pracy, może chcieć zrobić mu prezent. Automatycznie założył, że Steward mówił o sobie, delikatnie sugerując w ten sposób, że z chęcią pochłonąłby teraz z pół tabliczki czekolady. Może to rozgorączkowanie mężczyzny naprowadziło go na ten trop?

Wpadł tutaj w emocjach, wypytując o dosyć skomplikowane kwestie, teraz nieco się wyciszył... A słodkości były równie dobrym narzędziem na poprawienie humoru, jak każde inne. Zwłaszcza gdy jeszcze chwilę temu zamartwiano się zaświatami. Cóż, darmowej czekolady nie odmówił, poza tym będzie miał się czym pochwalić przed Matką podczas najbliższych modłów. O ile bogini jeszcze funkcjonowała w tym świecie, to powinna być zachwycona, że jej kapłan znajduje sobie w końcu jakichś przyjaciół.

— Gdzie ty właściwie mieszkasz? — spytał nagle. — Potrzebujesz miejsca na noc?

Nie wiedział za bardzo co dalej z nim począć. Bez dodatkowych badań, wywiadu z innymi Zimnymi czy odwiedzenia Polany Ognisk, Sebastian nie mógł już zrobić wiele więcej. A każda kolejna wygłoszona teoria niosła ze sobą ryzyko, że odsuną się od znanych im faktów, niż to było zalecane. A gdyby Patrick zdecydował się zostać, to na pewno znalazłaby się dla niego chociaż jedna tabliczka czekolady i ciepły kąt. No i miałby okazję posłuchać audycji radiowej z nocnych obrzędów kowenu, które odbywały się w kwaterze głównej.

— Wydawałeś się trochę strapiony, więc... — Zdecydowanie nie był w tym dobry. — Możesz tu zostać jeśli czujesz taką potrzebę. Lub uważasz, że moja obecność jako egzorcysty pozwoli ci odpocząć. Pomimo tego, że zostaniesz... Cóz, sobą i nie masz żadnego pasażera na gapę.