Widziała przerażenie w jego oczach, czuła się tak jakby właśnie wszystko zepsuła. Podniosła się szybko z miejsca, ale nogi odmówiły jej posłuszeństwa. Było jej słabo. Co ona najlepszego zrobiła. Usiadła na powrót obok niego, pokręciła głową. Chciała umrzeć, chciała odebrać sobie życie, bo nie radziła sobie z własnymi emocjami. Tyle lat starała się być cholernie silna, tyle lat starała się dbać o to, aby nikt się nie dowiedział kim jest, tyle lat dbała o to, aby jej ojciec był z niej dumny, robiła co jej kazał, zabijała dla niego i w imię jego idei. Nawet nie zastanawiała się, czy te idee mają sens. Po prostu robiła to, bo była oddaną córką. Teraz chciała założyć rodzinę, chciała należeć do Blacka, a zamiast tego musiała go chronić przed wojną, która zbliżała się przecież wielkimi krokami. Po której stronie stał Perseus? Był bezbronny, niewinny, a ona podłą suką, która miała zabić wszystkie szlamy w imię Czarnego Pana. Nie będzie litości, zginie każdy kto zagrozi Voldemortowi, prawda? Beltane jest tego świetnym przykładem. Pochłonęło ogrom ludzi, którzy przyszli się tylko bawić. Mogło pochłonąć też Perseusa, mogło jej go odebrać, a co wtedy by zrobiła?

– Perseus, kochanie, nie mogę o tym mówić, nie mogę ci powiedzieć, ja… mam nadzieję, że ta informacja nie zmieni twojego nastawienia do mnie. To mój sekret, moje brzemię i sobie z tym radzę, ale ty nie możesz nikomu powiedzieć… – szepnęła i oparła czoło o jego własne kładąc dłonie na jego karku. Zamknęła oczy i cicho westchnęła zaraz wciągając jego zapach do płuc. Kojący, spokojny, ciepły zapach Perseusa.

Chciała go zapewnić, że wszystko będzie dobrze, że nie stanie się jej krzywda. Do tej pory nie stała, do tej pory świetnie sobie radziła, ale teraz będzie w ciąży. Będzie musiała nauczyć się bardziej bronić, lepiej atakować, lepiej się maskować. Da sobie radę. Zawsze dawała, a teraz będzie miała wsparcie, prawda? Nigdy nie polegała na innych ludziach, nigdy nie zrzucała swojego życia na barki drugiej osoby. Bała się, że Perseus tego nie udźwignie, ale jednocześnie nie potrafiła go okłamywać. Są zaklęcia, które sprawią, że będzie milczał, które sprawią, że zapomni. Może nie chciał tego wiedzieć? Może wolałby zapomnieć? Nie dotknął jej, widziała jak jego dłonie drżą, jak daleko od niej był z myślami. Niepotrzebnie się uzewnętrzniła. Objęła go w plecach, gdy oparł głowę o jej ramię i znowu ciężko westchnęła. Odsunęła się od niego i sięgnęła do kieszeni sukni po swoją różdżkę. Poobracała ją kilka razy w palach i spojrzała na niego niepewnie.

– Jeśli to dla ciebie za dużo, jeśli nie chcesz czuć tego ciężaru, jeśli nie chcesz się zamartwiać mogę usunąć to z twojej pamięci – powiedziała jakby nieswoim głosem, wolała nie myśleć co miał w głowie jak się czuł, jak bardzo go to przygnębiało. Nie chciała też, aby się zadręczał, nie chciała też, aby jej rodzina była w niebezpieczeństwie. To były sekrety, które nie powinny nigdy ujrzeć światła słonecznego. – Dam sobie radę, nikt mnie nie skrzywdzi, nie będę ryzykować, wszystko będzie dobrze – zapewniła drżącym z emocji głosem. Nie chciała mu mówić, że siedzi w tym jej cała rodzina, ale on zapewne już się domyślał, zapewne zdawał sobie z tego sprawę. Ojciec na pewno nie pozwoli jej skrzywdzić.

Drgnęła niepewnie, gdy zaprotestował. Uważała, że usunięcie pamięci byłoby dla niego  lepsze, korzystniejsze, byłby o wiele bardziej spokojny, mniej zestresowany. Ona poznała jego reakcję, więc żyłaby spokojnie. Byłaby zdolna, aby zrobić to bez jego wiedzy, bez jego zgody, ale nie mogła. Nie chciał, chciał pamiętać. Czuła, że ta wiedza, którą teraz nabył była dla niej okropnie ciążąca. Jak miała teraz stąd wyjść nie mając pewności, że jej nie wyda?

– Wiem i wybacz mi – szepnęła – ale nie powinnam nigdy ci tego mówić – ukryła twarz w dłoniach, a potem westchnęła i skinęła głową. Odłożyła różdżkę na stolik obok i cicho westchnęła. Niepewnie się do niego przysunęła, aby zaraz przytulić wpadając w jego ramiona. Nie chciała teraz go zostawiać, nie chciała opuszczać tego miejsca. Przyszła do niego, aby powiedzieć mu o dziecko, a wyznała sekret, który skrywała w swoim sercu od dawna, o którym wiedziała tylko jej rodzina i nieliczni.

– Mogę dzisiaj u ciebie zostać? – zapytała cicho patrząc na swoje dłonie. Nie odsunęła się od niego, nie odpowiedziała jeszcze na jego pytania. Musiała przemyśleć tę sprawę, musiała zastanowić się, czy to dobry pomysł, aby zostawiać mu te wspomnienia. – Możemy wziąć razem kąpiel jeśli masz ochotę – dodała spoglądając na niego. Czuła się słaba. Tak cholernie słaba, niewiele ostatnio jadła, a jak już coś zjadła to zwracała. Nie rozumiała swojego organizmu, nie rozumiała swoich słabości i dlaczego tak łatwo się przed nim otworzyła. Była tak głupia, nieodpowiedzialna.