Nigdy świadomie nie zgodzi się na jego warunki, zawsze będzie walczyć, bo Avelina Paxton była cichym wojownikiem, człowiekiem burzącym swoje szczęście. Nie mogła mu pozwolić na to, aby niszczył swoją reputację przez emocje. Wiedziała, że bardzo starał się stanąć na wysokości oczekiwań swojego ojca, doskonale zdawała sobie sprawę jak go to niszczyło w szkole, więc nie mogła mu pozwolić na to, aby te lata starań, walki o swoją pozycję zaprzepaścił romansem z nią. Musieli być mądrzy, rozsądni i dorośli. Kolejnym dowodem na to, że nie mieli szans była randka w mugolskiej restauracji, a nie w jakiejś na czarodziejskiej ulicy. Nie mogła uwierzyć w to, że on aż tak bardzo się łudził, że mógłby z nią być, że mogliby być szczęśliwi. Był pieprzonym egoistą. Czego mogła się po nim spodziewać? Nigdy jej nie zadeklaruje, że zostawi swoją żonę, nigdy by mu na to nie pozwoliła. Nie pozwoliłaby mu porzucić swoich dzieci i kobiety, którą wziął pod swoje skrzydła jako mężczyzna i głowa rodziny. Musiał dorosnąć, a Avelina da mu w tej kwestii porządną lekcję – o ile będzie miała tyle siły.

Słuchała go czując w sercu żal, że musiał to w ten sposób czuć, że myślał o niej będąc z inną kobietą. To nie będzie nagroda, ani pokrzepienie na jej roztrzaskujące się na kawałeczki serce. To była najgorsza rzecz jaką mogła w swoim życiu usłyszeć. Zabrała od niego dłonie, oparła się o oparcie krzesła i milczała, myślała, analizowała. Robiła to, co potrafiła najlepiej. Jej wzrok spoczął na zbliżającym się kelnerze, który wyczuł napięcie między nimi. Paxton nie uśmiechała się tak jak na początku, gdy odbierał zamówienie. Uśmiechnął się do nich delikatnie i postawił przed nimi trunek plus przekąski informując, że dania główne zostaną podane za parę minut. Avelina podziękowała, skinęła głową z delikatnym uśmiechem, a potem wróciła spojrzeniem do Augustusa. Nie, jeszcze się nie odezwała. Potrzebowała przetrawić te myśli. Powinien się wstydzić, powinien czuć się podle, a ona mu powinna to powiedzieć. Zamiast tego milczała wpatrując się w lampkę z winem. Upiła z niej łyczek zamykając na chwilę oczy.

Tak, chciałaby być obok niego, przytulić się do jego ramienia, zachichotać jak zakochana nastolatka, a zamiast tego czuła ból w piersi, pustkę, która pożerała ją niczym czarna dziura. Dlaczego zrzucił na nią odpowiedzialność za takie uczucia? Dlaczego jej to powiedział? Czemu nie mógł po prostu powiedzieć, że nie kocha żony, że ma ochotę skoczyć w bok z nią, bo jest seksowna? Byłoby łatwiej. Wolałaby, aby ją okłamał, aby był pieprzonym dupkiem, a zamiast tego było jej go żal i jego żony również.

Wiedziała, że musiała się odezwać, ale miała ten minus w swojej egzystencji, że czasami zapominała, że potrafi mówić. Może w poprzednim wcieleniu była niemową? Czuła się tak, że jej usta nie potrafiły z siebie wydobyć dźwięku, że nie potrafiła liter złożyć w słowa, aby potem powstały zdania.

– Egoista – powiedziała w końcu podnosząc na niego wzrok – pieprzony egoista, cholera jasna – upiła kolejny łyk wina jakby miało złagodzić ból w piersi. Dlaczego jej to zrobił? Miała ochotę zabrać go do swojego domu i zrobić jeszcze większy błąd w ich życiu, ale nie mogła. Nie teraz, to byłoby za szybko. Ściągnęła brwi patrząc na niego, wbijając w niego wzrok niczym igły podczas wymyślnych tortur. – Hipotetycznie, pozwolę wejść ci do mojego serca, pozwolę ci je złapać w swoje dłonie, przygarnąć, pozwolę ci o nie zadbać, rozbudzić to, co czujesz do mnie, a potem tak po prostu odwrócisz się i bez wyrzutów sumienia wrócisz do swojej żony? – zapytała czując jak głos jej drży, jak bolą ją jej własne słowa. – Proszę, nie wmawiaj mi, że to się uda. Nie myśl o tej kolacji jak o randce, nie możemy rozumiesz? Nie łam mnie, Rook… Augustus. – Zakończyła w końcu znowu upijając trochę wina.

Miała wrażenie, że Augustus żył w jakiejś pieprzonej bańce zapominając o tym, że to nie jest książka, że to niej opowieść, którą można nagiąć pod ich szczęście. Nie da rady zmienić ich pochodzenia. On nie rozumiał, że nie miała czasu na romanse, że nie miała czasu na zranione serce. Wokół świat szykował się do wojny, nie miała gwarancji, że ktoś nie napadnie sklepu, w którym pracowała w imię idei czystej krwi. Nie miała gwarancji, że jak wejdzie do domu, czy nie dostanie wiadomości od Erika, że Danielle nie żyje, że komuś jej bliskiemu stała się krzywda. Augustus nie musiał obawiać się, że ktoś z jego rodziny ucierpi. Klasyfikował się do tych, którzy mogli być bezpieczni, których te idee nie dotykała. Patrzyła na niego z cierpieniem w oczach, nie było tam pogardy, była tam czysta, bolesna miłość, której nie mogła mu dać, której nie mogła otwarcie odwzajemnić. Cholernie chciała odpocząć, chciała wpaść w jego serce, chciała czuć to wszystko o czym czytała. Chciała założyć rodzinę, urodzić dziecko, żyć beztrosko. Chciała rzucić pracę, aby w końcu ktoś o nią zadbał, a zamiast tego była na niby-randce, z niby-partnerem. Oparła łokieć na blacie stołu zastanawiając się; dlaczego jeszcze nie opuściła tego miejsca, drzwi były tak blisko. Jej wzrok cały czas jednak śledził zachowanie jej towarzysza.

Widziała jak bardzo zabolały go jej słowa, widziała jak bardzo był zdruzgotany, że nie był świadomy tego, że można na to patrzeć w ten sposób. On był tak cholernie prosty, ciepły, w świecie, gdzie pływały rekiny on musiał udawać, że jest jednym z nich. Nie, Avelina nigdy nie zrozumie jego świata, nie zrozumie tego, że z taką beztroską proponował jej romans, że nie zastanowił się na temat tego, że mogła mieć jakiegokolwiek innego partnera, nie pomyślał, że mogła być z kimś zaręczona, nie pomyślał, że mogła po prostu szukać stabilności. Oczekiwał, że będzie dla niego, będzie mu oddana, rzuci życie, aby poświęcić mu ten czas, gdy znudziła go jego żona.

Wyciągnęła do niego dłoń, położyła ją na jego dłoni jeśli jej na to pozwolił. Patrzyła mu w oczy. Jej złamany, zagubiony książę. Mały królewicz, który chciał układać swój świat po swojemu, który chciał sterować ludźmi pod swoje wyobrażenie i potrzeby. Królewicz, który zapominał, że ona nie może na niego wiecznie czekać, że nie może pogodzić się z tym, że ma się nim dzielić z inną kobietą. Chciała jego uczucia mieć dla siebie, jego osobę, która będzie codziennie obok niej zasypiać i budzić się, a nie wymykać się o północy jak Kopciuszek wracając do żony i dzieci. Westchnęła ciężko.

– Nie, nie zapomnę tego, co mi powiedziałeś – szepnęła – ale tak będzie lepiej, lepiej jeśli nie będziemy sobie wmawiać, że możemy być kimś więcej niż przyjaciółmi. Tym razem nie chce cię porzucać, ale nie możesz oczekiwać ode mnie, że poświęcę się cała dla ciebie nawet jeśli będę cierpieć z tego powodu – ujęła jego dłoń i niepewnie ucałowała jego wierzch. Chciałaby zrobić więcej, chciałaby usiąść obok niego i poczuć jego usta na swoich, ale nie mogła. Dziękowała bogom za ten solidny stół między nimi. Wyprostowała się i upiła kolejny łyk wina. Uśmiechnęła się nawet do niego, ale w oczach nadal był ból.

– Nie przepraszaj – dodała jeszcze i spojrzała na przekąski. Na razie straciła apetyt, ale wino było naprawdę dobre, lepsze od zimnej wody. – Urodziliśmy się w złych czasach – powiedziała lekko zamyślona. Może ich dusze spotkają się w innych wcieleniach, w innych czasach i jeszcze będzie dane być im razem. – Jest lepiej, działam na lepszych obrotach niż wcześniej. Tamte uczucia uleciały w eter i poczułam jak kamień spada mi z serce. – Pojawił się niestety jeszcze jeden, kamień który odsłonił grotę z wspomnieniami o Rookwoodzie. – A jak twoje dzieci? Kiedy idą do szkoły? – uśmiechnęła się ciepło. Była nawet zadowolona, że Augustus miał dzieci, było w tym coś uroczego. Bolesnego, ale uroczego i ciepłego.

Jeśli nie rozumiał tego, co miała poświęcać to był naprawdę ogromnym tępakiem. Wiedziała, że dla niego nie ma idei moralności, wiedziała, że w jego świecie zdrada to nic wielkiego, ale ona nie potrafiłaby ułożyć sobie życia będąc jego kochanką. Jak to sobie wyobrażał? Ona będzie wiecznie sama, bez dzieci i męża, a on będzie przychodził do niej co noc, robił z nią co chciał, zabierał gdzie chciał, a potem wracał i udawał kochającą rodzinkę ze swoją żoną? O nie! Ona by tego nie wytrzymała. Nie wytrzymałaby tej samotności we własnym domu, więc też nie odpowiedziała na jego deklarację tego, że nie chce, aby ona coś poświęcała, bo wiedziała, że on i tak tego nie rozumie. Widziała to w jego twarzy, widziała to jak na nią patrzył. Nie rozumiał.

Gdy zaczął mówić o dzieciach, a w sumie o jednym najstarszym synu poczuła ulgę. Rozluźniła ramiona i uśmiech zrobił się bardziej pewny. Uciekły dramaty ich spotkania. Wolała o nich nie myśleć do końca wieczoru. W nocy, gdy pójdzie spać przemyśli całe to spotkanie, jego propozycję, jego emocje, jego uczucia, to co mówił o żonie i o tym, co czuł, gdy brał z nią ślub, ale teraz? Teraz chciała słuchać o jego dzieciach, o jego pracy, o tym jak przeżył bez jej eliksirów. Wypiła w końcu do końca wino czując jak zaczyna działać. Avelina miała słabą głowę do alkoholu. Upijała się trzema niewielkimi szklankami whisky, więc wino też szybko na nią działało.

– Życzę ci tego, aby był świetnym zawodnikiem. Nigdy w sumie nie chodziłam na mecze Quidditcha. Nie pociągało mnie to i w sumie nie byłam na żadnych mistrzostwach, ale może kiedyś jak twój syn zostanie jakimś potężnym zawodnikiem pokuszę się na pojawienie się na nich… – uśmiechnęła się – jeśli chcesz mieć dobrego gracza musisz poświęcić jeszcze kilka wazonów – miała jednak nadzieję, że Augustus nie będzie wywierał na swoich dzieciach takiej presji jaką zrobił mu własny ojciec. Pamiętała do tej pory jak bardzo niszczył się w szkole przez to, jak bardzo chodził wściekły. Zaśmiała się cicho słysząc o jego rozterkach z dziećmi. Oh, jakby ona chciała mieć własne dziecko. Czasami opiekowała się córką Nory i wiedziała jak dzieci potrafią zagiąć pytaniami. – Córka Nory, mojej kuzynki podobnie potrafi zagiąć, ale to w dzieciach jest takie fajne, że to co my znamy ich jeszcze nie dotyka. Chciałoby się to zachować na zawsze – zauważyła. – A ile lat mają młodsze dzieciaki? – zapytała jeszcze próbując w końcu jednej z przekąsek, bo czuła jak alkohol zjada ją w środku. Rozmowa o jego dzieciach przynosiła jej ulgę, ale też cierpiała i nie wiedziała dlaczego.

Avelina nigdy nie zwracała uwagi na sport, wręcz go nie lubiła. Zawsze było tam dużo ludzi, ogrom krzyku, hałasu i potu, który sprawiał, że dziewczyna czuła się niekomfortowo. W szkole czas kiedy rozgrywały się mecze domów ona siedziała w bibliotece lub zwiedzała korytarze Hogwartu. Jeśli drużyna jej domu wygrywała uczestniczyła w zabawie i świętowaniu, ale tylko chwilę, aby pokazać, że wspiera Ravenclaw, ale szybko uciekała, chowała się w swoim dormitorium czytając książki. Teraz siedziała w pracy, wolała nie zapuszczać się na Mistrzostwa, nie miała nawet ochoty śledzić wyczynów drużyn w gazetach. Czasami coś się jej rzuciło w oczy, ale nie przywiązywała szczegółów. Raczej czytała informacje ze świata o tym, czy ktoś gdzieś nie odkrył nowej roślinki lub nie stworzył nowego eliksiru. To były informacje godne jej pamięci. Czasami też śledziła karierę Rookwooda jeśli jego nazwisko pojawiło się w gazecie.

Avelina rzadko piła, a jak już piła to rano miała ogromnego kaca. W ostatnim czasie jednak sięgała zbyt często po wino, zbyt często jej nogi wędrowały do gabinetu jej ojca, gdzie mężczyzna składował wino z całego świata i to, które zrobiła jej rodzina. Wino było zaskakującym trunkiem, ale wolała zwykle wypić whisky bo szybciej i mocniej łapało za głowę i ściągało w dół upojenia. Wino atakowało z zaskoczenia, a Ave nie lubiła niespodzianek. Wolała mieć plan; ułożony od a do z po kolei i zaplanowany. Wino tego nie dawało. Najpierw rozkoszowałeś się jego smakiem – jedno było wytrawne, miało ostry i cierpki smak, a następne miało słodki i przyjemny, a przy kolejnym leżałeś na podłodze, albo śpiewałeś szanty stojąc na stole kuchennym.

– Ja, jak byłam dzieckiem to jeździłam często do moich dziadków i czasami wysyłali mnie do mugolskiej szkoły. Była tam taka super nauczycielka, że pamiętam ją do teraz, a było to naprawdę dawno temu – powiedziała z rozmarzeniem. Powiedziała to też trochę specjalnie, jakby chciała mu pokazać, że jest między nimi ogromna przepaść w wychowaniu. On załatwia dzieciom Guwernera, a ona chodziła do mugolskiej szkoły, gdy jej rodzice wyjeżdżali w podróże.

Gdy wspomniał, że od niedawna ma córkę poczuła ukłucie zazdrości? Złości? Czegoś negatywnego, ale nie okazała mu tego. Zachowała neutralny wyraz twarzy upijając łyk wina. Płodził dzieci jak królik, a potem przychodził do niej i wkładał do jej głowy słowa o jego uczuciach do niej, proponował niemoralne rzeczy, a w domu miał dziecko, które potrzebowało jego opieki. Wiedziała, że pewnie mają mnóstwo opiekunek, bo było go na to stać, ale sam fakt.

– Mam dla ciebie prostsze rozwiązanie tej niewiedzy niż zaglądanie w dokumenty – na jej ustach pojawił się delikatnie złośliwy uśmiech, taki typowo Avelinowy, który posyłała tylko mu, tylko przy nim wychodził ten zadziorny jad, którym go tak do siebie przyciągnęła. – Zapytaj swojej żony – teraz powinna nastąpić eksplozja w jego umyśle, że sam na to nie wpadł. Jego żona na pewno pamięta każdą sekundę z dnia, w którym rodziła ich córkę. Ciekawe, czy był przy niej, gdy to się działo, czy chodził po mieście i szukał kochanek. Nie wiedziała czemu miała wobec niego tyle złośliwości. Może to frustracja, że to nie ona jest na miejscu jego żony, ale czy chciałaby być z takim człowiekiem? Miała wobec niego ogrom mieszanych uczuć i nie potrafiła się określić. Wypiła kolejną lampkę wina, a w tym czasie kelner przyniósł ich zamówienie. Życzył im smacznego, zapytał, czy podać coś jeszcze i poszedł dalej. Avelina zabrała się za konsumowanie wegetariańskiego jedzenia czując, że jest naprawdę głodna.

– Byłoby łatwiej być wiecznie dzieckiem, nie? – zapytała zamyślona. – Nie musieć podejmować trudnych decyzji, które mogą zaważyć o naszym życiu – westchnęła.

Gdy zaczął mówić o tym, że obawia się Czarnego Pana ledwo powstrzymała się przed prychnięciem. Oboje zdawali sobie sprawę, że to ona z ich dwójki była najbardziej zagrożona, że to ci którzy jawnie mówią o tym, że krew nie ma znaczenie. Nie rodzina Rookwoodów, którzy byli czyści, a w szkole nie raz nazwał ją córką szlamy. Bolało to wspomnienie, a wryło się w jej pamięć tak mocno, że tej jednej rzeczy nie mogła mu wybaczyć nie ważne jak bardzo będzie jej pomagać.

– Rozumiem. Sama obawiam się o swoje życie, o życie moich przyjaciół. Jeśli nie będziesz się wychylać tobie nic nie grozi. Twój status daje ci ochronę, ale mój? – uśmiechnęła się gorzko kręcąc głową. – Nie rozmawiajmy o tym, codziennie boję się o życie mojego ojca, codziennie boję się, że ktoś dotrze do niego nawet tam za granicą, tam w jego szalonych podróżach, że ktoś wejdzie do mojej pracy i coś mi zrobi, bo nie mam odpowiedniego drzewa genealogicznego – wyrzuciła z siebie zaciskając zęby zbyt mocno.

Avelina rozumiała jego przeszłość, widziała jak bardzo stresował się życiem w szkole, jak bardzo zmieniał się, gdy otaczał ich mrok nocnych schadzek podczas jego dyżurów. Nie chciał tego okazywać, ale łatwo wyłapywała półsłówka i metafory, które rzucał w eter myśląc, że była na tyle głupią szlamą, że tego nie wyłapie i nie zrozumie. Nie potrafiła zrozumieć, dlaczego tak bardzo chciał ją w sobie rozkochać teraz, gdy w szkole pokazywał jej, że jest od niego gorsza i głupsza, dlaczego próbował wmówić jej, że jest dla niego ważna? Sama byłaby w stanie go pokochać, ale czułaby się bezpieczniej, gdyby to była nieodwzajemniona miłość. Łatwiej by jej było pogodzić się z tym, że nie mogłaby być z nim. Gdyby jej nie kochał mogłaby go kochać, mogłaby snuć o nim marzenia, a gdy jest świadoma tego, że jest dla niego istotną osobą przeszkadza jej jego żona, a nie miłość.

– To nie jest zasługa innych osób, tylko twoja – powiedziała patrząc mu w oczy. – Ty wykorzystałeś swoje otoczenie, możliwości, które ci dają i jesteś w odpowiednim dla ciebie miejscu. Tam gdzie chciałeś być i nie zapominaj o tym. To ty jesteś panem swojego losu, a nie osoby, które cię otaczały – spuściła wzrok nie mając na tyle siły, aby w nie patrzeć.

Cierpiała z powodu jego obecności, cierpiała z powodu możliwości rozmowy z nim. Nie wiedziała, że tak bardzo tęskniła za jego głosem i obecnością. Przez te wszystkie lata starała się go zapomnieć, pożegnać, jej umysł jednak co kilka nocy odtwarzał w snach ich spotkania, ponowne i te przeszłe, a jej serce krwawiło. Starała się je zaleczyć plastrami, ale nie było to nic silnego. On teraz się pojawił i zrywał brutalnie te plastry uświadamiając jej, że spieprzyła żegnając się z nim tamtego dnia w szkole. Powinna była nie pozwolić mu odejść, powinna była się z nim spotkać w wakacje i wyznać mu miłość. Może teraz nie raniłaby go tak mocno.

Zobaczyła ten grymas na jego twarzy kątem oka. Powiedziała coś nie tak? Sprawiła mu znowu przykrość? Dlaczego tak łatwo przychodziło jej krzywdzenie go? Może miał rację, że powinna być w Slytherinie, a nie w Krukonach? Może miał rację, że jej serce było przepełnione jadem? Może miał rację, że była podłą kreaturą, która odrzucała każdego, kto chciał jej dać odrobinę miłości? Czy była złą osobą? Zagryzła znowu wargę czując jak nerwy zjadają jej serce i żołądek. Jej spojrzenie spoczęło na jedzeniu.

– Ja również życzę ci, aby twoja rodzina była bezpieczna i żebyś się nie musiał o nic martwić – szepnęła – żeby jedynym twoim zmartwieniem był stłuczony wazon – dodała. Tak, stłuczone wazony powinny być najbardziej zamartwiającą rzeczą ojca, a nie niebezpieczeństwo niesione przez podłe kreatury, a nie odrzucenie, które ona z siebie kieruje do niego, a nie szpilki, które wbijała mu w serce, aby w końcu sobie ją odpuścił. – Smacznego, zjedzmy w ciszy. – szepnęła.

Tak cholernie się bała, tak cholernie doskwierała jej samotność, tak cholernie pragnęła, aby ktoś ją przytulił i pocałował, aby ktoś dał jej dziecko, rodzinę, dom, miejsce, do którego mogłaby wrócić i czuć się bezpiecznie.

Wino, czerwony trunek ponownie wylądował w jej ustach. Spojrzenie było już delikatnie mętne, a jedzenie w połowie zjedzone. Zamyśliła się na długo, a Augustus mógł podziwiać jej spokojną osobę. Piła i truła się alkoholem, a jej myśli galopowały przez pastwiska wspomnień.

– Wiesss… – zaczęła czując jak język się jej plątał. Odezwała się dopiero pod koniec konsumowania jedzenia, nie rozmawiała, nie chciała rozmawiać, bo chciała wypić i rozluźnić swój umysł, chciała ciszy. – Ja… kocham... – spojrzała mu w oczy i był to chyba błąd, bo wystraszyła się bardziej niż była dotychczas. – Ja… muszę już… iść – mówiła ciężko, słychać było, że alkohol zawładną jej umysłem, a ona nie myśląc za wiele podniosła się, zebrała swoje rzeczy i ruszyła do wyjścia. Nie wiedziała, czy chciała, by Augustus szedł za nią, ale na pewno musiał zapłacić i na pewno bez uregulowania rachunku go nie wypuszczą. Chwiała się na obcasach, ale udało się jej wyjść na zewnątrz, na chłodną, letnią noc.