cieszę się, że podróż przebyła bez komplikacji i że jesteś bezpieczny w Anglii. Oraz, że z Twoim domem nic nie jest – to prawdziwe szczęście w tym całym nieszczęściu, naprawdę. Nie wiem o żadnym więcej Lestrange, który jeszcze ma problemy mieszkaniowe, więc trzymajmy kciuki, byś nie miał dodatkowych lokatorów… Sytuacja jest dynamiczna, ale chyba w miarę opanowana. Taką mam przynajmniej nadzieję.

Czy wybierasz się na rodzinną kolację z okazji Mabon? W tym roku będziemy świętować w Maida Vale w większym gronie... Nie ukrywam, że miło by było się z Tobą zobaczyć, ale jeśli nie masz takich planów, to oczywiście zrozumiem.

przejrzałam swoje notatki i zanotowane mam, że wspomnienie, jakiego doświadczyła jedna z osób dotykająca kwiatu z oranżerii dotyczyła najprawdopodobniej podróży tych kwiatów, a dokładniej: skąd się wzięły. Osoba, która doświadczyła wizji mówiła mi, że płynęły na statku, najpewniej z Francji i to kilka wieków temu, a trakcie rejsu rozpoczął się ogromny sztorm. Statek najpewniej zatonął, ale w tym wspomnieniu ważny był zdobiony kufer i walizka z symbolem kruka. Marynarze krzyczeli by zostawić walizkę, ale ta osoba „wiedziała”, że nie mogła zostać na statku, zaś reszta była niewyraźna. Z kolei inna osoba, która doświadczyła tutaj podobnej wizji napisała mi o nazwie statku, którym płynął posiadacz wspomnienia: SS Canterbury. Nie miałam czasu sprawdzić tej nazwy, ale może być przydatna…

Moim zdaniem kruk na walizce mógł być naszym herbem… Jeśli Francja jest właściwym kierunkiem, to może ktoś przywiózł te kwiaty stamtąd? A może chodzi jeszcze o coś innego? Nie jestem pewna…

to nie jest żadna wielka tajemnica. Z tego co zrozumiałam (i o ile wszystko dobrze pamiętam), urzędnicy z Departamentu Międzynarodowej Współpracy Czarodziejów znaleźli jakiś dziwaczny pakunek w jednym z magazynów. W paczce były rośliny, które zostały zjedzone przez jedną z nich, która trochę się rozrosła i nawet tych urzędników zaatakowała. W lipcu byłam na spotkaniu Towarzystwa Herbologicznego, na którym oglądaliśmy i badaliśmy ten okaz – to była właśnie pustynna mandragora, ale przy której ktoś ewidentnie majstrował, bo nie zachowywała się zupełnie jak typowy okaz tego gatunku. Urosła do naprawdę ogromnych rozmiarów, a jak chcieliśmy odsłonić trochę ziemi z tuby, w której siedziała i dokładnie się jej przyjrzeć, to okazało się, że właściwie to były dwie sztuki, a nie jedna, i jedna pożywiała się na drugiej… Dosłownie ją jadła. A potem się obudziła, wrzeszczała i trzaskała witkami, póki jej nie przysypaliśmy znowu ziemią…

Nie wiem czy to ci pomoże, bo nie mamy żadnych danych, jedyna próbka, jaką wtedy pobraliśmy do badania, została zniszczona przez jednego z uczestników tamtego spotkania… Po co babci ta pustynna mandragora?

niestety nie wiem do kogo należały te wspomnienia. Żadna z osób, które mi je przekazywały, nie była w stanie powiedzieć nic więcej. To był tylko urywek i to chaotyczny, ze względu na sztorm…

Taki właśnie był mój plan – żeby poszukać cos o tym statku, ale niestety póki co pokonał mnie trochę czas. A raczej jego brak. Nie wiem też, czy był to sztorm zupełnie naturalny, czy wywołany w jakiś sposób. Może jakieś informacje na ten temat znalazłyby się przy informacjach o tym statku, o ile jakieś oczywiście gdzieś są

kto wie, może będzie się do tego nadawać. Ostatecznie mandragory wykorzystuje się w eliksirach leczniczych, to może tę wielką, pustynną, zmodyfikowaną, dałoby się faktycznie użyć do tego równie tajemniczego kaszlu? Może to nie jest taki głupi pomysł…

Znasz mnie, lubię eliksiralne zagadki, a i mnie męczy ten kaszel. Byłam u uzdrowiciela, oprócz standardowych naparów biorę jeszcze eliksir na wyksztuszenie tego, ale wiem, że to jeden wielki eksperyment. Jeśli znajdę trochę czasu, to mogę trochę pomóc, ale no tak – póki co mamy masę roboty.