Z jednej strony wierzył Brennie, że duchy nie mogą się zmienić - w końcu dlaczego miałby jej nie ufać w tej sprawie? To ona była bardziej obeznana w temacie. Z drugiej strony... jakoś logika odmawiała przyjęcia informacji, że coś może pozostać niezmienne. Jeżeli tak by było, to rozważania Adelajdy, nawet jakby trwały kilka dobrych wieków, do niczego by nie prowadziły. I może nawet odnalezienie siostry nie przyniosłoby jej ukojenia skoro pozostawała bez zmian.

Drgnął, nieco zaskoczony gestem Gryfonki. Nie był spięty, ale ciało samo zareagowało na dotyk - chwilowym napięciem, instynktownym podskoczeniem, jakby coś go wystraszyło, lecz momentalnie umysł uspokoił odruchy. Esmé nie odezwał się, uśmiechnął się jedynie niemrawo, ale przyjaźnie - jako znak, że docenił starania dziewczyny. Nieprzyzwyczajony był, że ktokolwiek... go dotyka. A już w ogóle w geście wsparcia. Nie była to jednak reakcja zaszczutego zwierzęcia - ot, bardziej kogoś nieprzygotowanego i zaskoczonego dotykiem, niż przestraszonego.

Tajemniczy głos? Dziedzictwo w jednym z grobowców? Rowle skonfundowany przypatrywał się Brennie, przechylając głowę na bok. Żartowała sobie czy była zupełnie poważna? Na samą myśl, że po nocach słyszałby wycie wzywające na cmentarzysko, przeszły go ciarki.

Prychnął lekko, rozbawiony komentarzem dziewczyny. To urocze, że próbowała wytłumaczyć jakoś dlaczego Esmé tak łatwo wykruszył się z towarzystwa. Nie chciał jej tłumaczyć, że właściwie to jego wina - on chciał się odłączyć i on robił to tak, by jego nieobecność nie została zauważona. Słowa Brenny były jednak na tyle miłe, że nie chciał tłumaczyć, że jest zadowolony z takiego obrotu spraw, bo właśnie na taki liczył. Niech będzie, że pomylili się w liczeniu.

Ah, żartowała. Uniósł brwi, jakby zdając sobie sprawę, jak głupie było to pytanie. Ale czy na pewno? W przeciwieństwie do Mugoli - żyli w świecie, w którym wszystko było prawdopodobne. I wszystko, na swój sposób, pewnie osiągalne. Przynajmniej tak chciał wierzyć Esmé. Że nie ma granic. Prychnął rozbawiony, bo i on znał głos tego rodzaju, chociaż jego własny rzadziej odzywał się nocami, a częściej za dnia, podczas wszelkich potyczek z życiem codziennym.

Teraz też usłyszał głos, który chciał, aby odpowiedział Brennie nieco... zbyt otwarcie i bezpośrednio. Jeżeli coś musiało trzymać ich na tym świecie, by zostali duchami, to niestety Brenna nie może liczyć na Ślizgona. Bo jego tutaj nic nie trzymało. A przynajmniej tak się czuł - pozostawiony samemu sobie. I prawie to wszystko wypowiedział, ale ocknął się, gdy tylko nabrał oddechu i otworzył usta. Nie, nie mógł o tym wszystkim mówić. Nawet jeżeli grał rolę chłopaka, którego oboje rodziców umarli. Co za paradoks, bo dla Esmé to akurat ojciec był martwy, a matka żywa. Chociaż w rzeczywistości było inaczej.

Kiedy wypowiadał tamte słowa, to zupełnie nie zwizualizował sobie świata, w której jest więcej... po prostu Brenny. Roześmiał się wesoło, szczerze na to wyobrażenie. Dla większości ludzi było to zupełnie normalne, ale dla Esmé tak... naturalne wypowiadanie się o rodzinie było urocze i ciepłe. Zazdrościł tej swobody, bo on nie mógł powiedzieć nic. Nie mógł dzielić się specyficznymi wspomnieniami matki, ale też nie miał teraz takiej rodziny, w której czułby się jej częścią. Właściwie... on mógł być jeden, a i tak rodzina ledwo to wytrzymywała. Ta myśl dodatkowo go rozbawiła, przedłużając salwę śmiechu.

I jeżeli Brenna nie zdecydowała się wracać, to Esmé pożegnał ją zwykłym "do następnego!" i pomachał jeszcze, gdy odchodził. A jeżeli Brenna się zgodziła, to... pewnie rozmawiali, aż gdzieś w Hogsmeade musieli się rozejść. I tam wtedy zakończył w ten sposób spotkanie.