Avelina również się wystraszyła tym jak Augustus pojawił się niespodziewanie w tym miejscu, ale można powiedzieć, że już się przyzwyczaiła do jego głosu, który pojawiał się znikąd. Jej ciało było już przyzwyczajone do tego, że się potrafił niepostrzeżenie zakraść w jakieś miejsca. Wiele razy umawiała się z nim w klasach po godzinie policyjnej, przychodziła od niego szybciej, a on jakby chcąc jej zrobić na złość straszył wchodząc do pomieszczenia po cichu, jak myszka, jak robak, który wił się w ciemnościach, wyłaniał się z nich z tym swoim szelmowskim uśmiechem, który sprawiał, że dwa razy zabiło jej serce zdecydowanie mocniej. Dobrze, że miała rozsądek, kochała logikę i nie pozwalała sobie na to, aby jakiś Ślizgon zadomowił się w jej sercu nazbyt dobrze. Nie było tam miejsca dla takich jak on, prawda? Nie mogła pozwolić sobie na miłość w takim wieku, miała niespełna piętnaście lat, a on był podłym Ślizgonem, który nie potrafił opanować swojej złości. Nie miała szansy na szczęśliwe zakończenie, nie chciała mieć. Wolała chować się, chronić przed przyjemnością, którą jej dawał na tych nocnych schadzkach, dlatego też tak bardzo ostatnio ograniczała ich spotkania. Nadal wywiązywała się z umowy, ale nie miała zamiaru wchodzić w te spotkania głębiej. Za parę miesięcy go już nie będzie, zacznie życie dorosłego czarodzieja, a ona utknie tu znowu na kilka miesięcy, przyjaźń się skończy, nie będzie miała racji bytu.

Avelina nie potwierdziła, ani nie zaprzeczyła na słowa Lorraine. Po pierwsze nie potrafiła kłamać, a po drugie nie chciała pakować w ich większe kłopoty, więc wolała to przemilczeć. Lorraine kłamała, ale robiła to lepiej niż Paxton, więc na jakiś czas musiały zawrzeć sojusz. Krukonka zajmie się pociskami wobec Rookwooda, a Ślizgonka może pisać bajki na temat ich tutejszego spotkania.

– Oh, Rookwood ty też uważaj – spojrzała mu w oczy mając nadzieję, że zrozumie iż ona ma na niego również haka. Była od niego młodsza, nie potrafiła kłamać o czym doskonale wiedział, więc mogła w każdym momencie wyśpiewać nauczycielom, że to on zmusił ją do tego, aby kradła zapasy szkolne, do tego, aby po nocach robiła dla niego eliksiry, bo nie nauczył się panować nad emocjami. Zadarła głowę nie odrywając od niego wzroku. Miała nadzieję, że da im szlaban, ale jedynie leciutki, po znajomości, że nie odejmie im punktów zbyt wielu, albo żadnych. Chciała do niego podejść i wcisnąć mu palec w oko, ale wtedy Lorraine wybuchła i rzuciła w niego doniczką. Ave skuliła się, aby przypadkiem nie dostać czując w środku, że naprawdę trafiła do jakiegoś przedszkola. Dlaczego ci ludzie nad sobą nie panowali??

– Tak, przyjaciółkę, tak, równą wariatkę, więc odpuść Rookwood, bo naprawdę pożałujesz – warknęła czując ulgę jak doniczka odbiła się od ściany wyczarowanej przez Augustusa. Musiała przyśpieszyć naukę animagii, bo inaczej by to spotkanie wyglądałoby, gdyby mogła zamienić się teraz w jakieś zwierzę. – Daj już ten szlaban i idziemy, bo muszę zrobić eliksir dla jednego ćwoka bez ogłady – gardło się jej zacisnęło ze złości i nerwów, a dłonie złożyły się w pięść. Oh, jak bardzo miała ochotę go piznąć w ten głupi ryj.

Uważny wzrok Paxton był wbity w Rookwooda. Próbowała go prześwietlić, sprawić, aby poczuł się niepewnie, ale tę pewność traciła tylko ona. Nie wiedziała, czy Malfoy pójdzie za jej śladem i zagra, że są przyjaciółkami. Nie były i miała szczere wątpliwości, aby kiedykolwiek udało im się dogadać, ale świat bywał przewrotny i sama Ave nie mogła mieć pewności, że znajomość z Lorraine się kiedyś rozwinie w innym kierunku.

– Rookwood! – syknęła na niego czując jak gniew w niej narasta. Jak mógł w ogóle takie rzeczy mówić. Wiedziała, że był już na tyle dorosły, aby myśleć kategoriami dewiacji seksualnych, ale Lorraine była tylko trzecioklasistką, a sama Ave kończyła w tym roku czwarty rok. Nie powinien nawet poniżać się w rozmowach aż w taki sposób. – Miejże trochę godności człowieku! – warknęła i podeszła do niego wbijając mu palec w klatkę piersiową. – Zamknij się już, daj ten szlaban i stąd wypierdalamy – rzadko używała przekleństw, rzadko tez ponosiła się emocjom, a dzisiaj była już kompletnie zmęczona. – Odpuść już. Przyłapałeś nas na tym, że jesteśmy poza dormitorium po ciszy nocnej, nie przyłapałeś nas na kradzieży i nie wolno ci sprawdzać naszych rzeczy, a chyba nie chcesz w to angażować niepotrzebnie nauczycieli, prawda? – jej ciemne oczy wbiły się w niego niczym szpilki, a dłonie zaciskała tak mocno w pięści, że czuła ból od wbitych paznokci w skórę. Miała nadzieję, że sugestia była odpowiednio nasączona przestrogą. Mogła go pogrążyć, a chyba tego nie chciał na sam koniec roku, prawda?

Miękki głos Lorraine sprawił, że jej spięte ramiona delikatnie się rozluźniły, a ona sama odsunęła się od prefekta i zerknęła na blondynkę. Może i mogła ją polubić? Nie, Avelina nie działała na czarnym rynku, nie dostawała nawet wynagrodzenia za eliksiry dla Rookwooda. Robiła to bardziej dla swojej satysfakcji ucierając mu nosa z powodu tego, że była od niego w czymś lepsza, że mylił się co do niej te dwa lata temu. Machnęła ręką do Lorraine, aby ta poszła z nią i minęła Rookwooda szerokim łukiem.

– Odezwiemy się do ciebie jutro jak przemyślisz sprawę z karą dla nas, a teraz idziemy grzecznie spać panie wielki Prefekt – mruknęła i jeśli Malfoy do niej dołączyła ujęła ją niepewnie pod ramie jakby chciała jeszcze bardziej dopiec Augustusowi. Działał na nią niemożliwie dziwnie. Nigdy nie była aż tak pewna siebie, zwykle nie mówiła aż tak dużo, a tu taka niespodzianka. Kłóciła się z nim, groziła mu i czuła nieodpowiednie podniecenie, gdy widziała w jego oczach obawę przed jej słowami. Oboje byli od siebie zależni w takich sytuacjach.