Głos kobiety powodował u Aveliny szybsze bicie serca, ale starała się zachować zimną krew. Nie była jednak przyzwyczajona do takich sytuacji. Nie była pracownikiem Ministerstwa, który dzień w dzień zmagał się z tak stresującymi i w pewnym sensie niebezpiecznymi rzeczami. Była zwykłą alchemiczką zamykającą się na milion godzin małym, ciasnym pomieszczeniu z parującym kociołkiem pełnym bulgoczących substancji. Wychodziła ze swojej strefy komfortu i o dziwo naprawdę dobrze się z tym czuła.

I wtedy serce zamarło jej na kilka dobrych chwil, ciemne oczy zrobiły się jeszcze bardziej czarne przez rozszerzone źrenice. Stopień pod jej stopami zaskrzypiał, jej wzrok padł najpierw na mężczyznę, potem na starą kobietę, a potem na duszka, który chyba próbował odciągnąć uwagę Fawley od nich. Nie skomentowała macania jej tyłka przez Augustusa, ale nie miała nawet na to czasu, ani głowy tylko zaczęła wspinać się do góry czując ból w klatce od stresu. Czuła jak robi się jej ciepło. Przez jej niezdarność naraziła życie Rookwooda. Skinęła mu głową i w ciszy zaczęła szybciej się wspinać po schodach. Błagała w głowie, aby tym razem nic im nie przeszkodziło. Mocniej zacisnęła dłoń na różdżce i nie patrzyła już dookoła tylko pod nogi, aby nic nie zepsuć.

Wiedziała, że jak zacznie się walka z Fawley może być kiepsko. Nawet Brenna poległa w tym spotkaniu, a przecież była potężną Brygadzistką. Póki co Rookwood dawał sobie dobrze radę, zachował zimną krew, dobrze wspinał się po schodach, a ona wszystko psuła. Próbowała ochłonąć, sprawić, aby jej umysł znowu stał się tak cholernie spokojny jak zawsze.

Starała się jednak za wszelką cenę opanować strach i nerwy związane z obecną sytuacją. To jak z źle oddanym składnikiem do aktualnie warzonego eliksiru, prawda? Zacznie nieprzyjemnie bulgotać, wchodzi panika, kocioł chce wykipieć, sprawić, że zaraz wszystko pokryje się nieudaną cieczą, ale wystarczy wyłączyć palnik, opanować emocje i po chwili sytuacja będzie pod kontrolą? Tak samo było teraz, opanować emocje, zdusić strach, skupić się na otoczeniu i na tym, aby przeżyć, prawda?

Gdy udało im się bezpiecznie dostać na piętro poczuła delikatną ulgę. Obserwowała otoczenie, zaglądała nawet ostrożnie i powoli do pomieszczeń, które znajdowały się w tym korytarzu. Zerkała tylko, czy nie ma tam jakiegoś ducha, czy innej osoby. Może ktoś z ich towarzyszy chował się tutaj przed Fawley. Nie była pewna. Zwróciła po chwili uwagę na dziwne drzwi, które znajdowały się na wprost. Nietknięte przez wodę i czas, piękne i zachęcające wręcz do tego, aby tam podejść. Ścisnęła dłoń Augustusa mocniej jakby chciała potwierdzić, że tu jest i że też to widzi, a nie był to naturalny widok. Był wręcz niemożliwy.

Ba dum! Ba dum! Serce nie przestawało dawać o sobie znać, a biło inaczej niż zwykle. Czuła to, że było coś nie tak. Gdy Rookwood zaglądał do środka Avelina rozglądała się po korytarzu szukając zagrożenia, gdy Augustus stwierdził, że w środku jest bezpiecznie weszła tuż za nim. Wstrzymała na chwilę oddech, gdy zobaczyła dziewczynę na łóżku.

– O matko – szepnęła cicho i podeszła do śpiącej, martwej? Nie wiedziała jaki był jej status. Rany mówiły, że drugie, a oddech, że pierwsze. Spojrzała na ducha i poczuła żal, że tu utknął. Zaczynała też czuć wściekłość, że ta kobieta niszczyła innym życie. Zacisnęła dłoń na różdżce i spojrzała na Augustusa. – Powstrzymajmy tę… – suke, dodała w myślach, bo nie chciała wyrażać się tak brzydko przy Rookwoodzie. W końcu zawsze mówił, że nie lubi przekleństw z jej ust. – Co z perłami? Gdzie one mogą być?

Avelina przyglądała się dziewczynie leżącej na łóżku z uwagą. Chciała dostrzec sposób, w który mogliby wszystkim pomóc. Może jak ją obudzą to wszyscy też się obudzą? Może uda się to wszystko powstrzymać? Zachwiała się gwałtownie, gdy zadziało się to coś dziwnego, a potem dostrzegła, że w tym samym czasie Marianne odetchnęła. Avelina nie czuła się za dobrze przez to, że jej własny oddech nie chciał się jej słuchać, oddychał wolno. Bała się, że im dłużej tu zostaną to już nigdy tego miejsca nie opuszczą. Nie chciała tu utknąć.

Gdy usłyszała wrzask odwróciła się w stronę drzwi, a potem spojrzała na Rookwooda i ducha. Patrzyła na nich z lekkim przestrachem, ale milczała. Póki co. Gdy duch powiedział, że mają dobić Marianne dla Aveliny nagle czas się zatrzymał. Jak miała zabić dziewczynę, która nie miała nawet jak się bronić. Ona już była w pewnym sensie martwa, ale Ave tego nigdy nie zrobi. Pokręciła głową, chciała powiedzieć, że może jest jakiś inny sposób, ale jej wzrok padł na Augustusa.

– Ty to serio rozważasz? – zapytała ostro łapiąc go za przedramię. – Nigdzie nie idę, nie możesz tego zrobić. Pokonajmy najpierw Fawley, może nie musisz… – zmarszczyła brwi patrząc na niego uważnie. Wiedziała, że Rookwood miał mocno zachwiany kompas moralny. Avelina też nie była święta, ale nie potrafiłaby zabić kogoś kto się nie może bronić. W prawdzie chciała się już stąd wydostać, chciała uratować swoich przyjaciół, ale nie chciała odbierać nikomu życia. Czuła się winna tej sytuacji, w końcu Augustus jej mówił, że ma się tu nie wybierać. Cofnęła się od niego czując się podle, bo wiedziała, że to jej wina.

Patrzyła na niego z wyczekiwaniem. Widziała jak coś w jego oczach się zmienia, a to powodowało, że w Avelinie zaczynała narastać obawa. Nie chciała, aby zabijał, nie chciała, aby wchodził na tą złą ścieżkę. Nie wiedziała jednak, że on już dawno na niej był. Gdyby wiedziała… no właśnie, co by to zmieniło? Ona nic nie mogła w tej kwestii poradzić. Był od niej silniejszy, potężniejszy, odrobinę straszniejszy. Odepchnął ją, a to cholernie zabolało. Nie miała zamiaru jednak płakać.

– Kurwa! Rookwood! – krzyknęła na niego nie zważając na to, czy Fawley ich usłyszy. Chciała mu się wyrwać, chciała mu nie pozwolić wyrzucić jej stąd. Chciała przy nim być. Wesprzeć go i przekonać, że na pewno jest inny sposób. Nie musi używać przemocy, ale on jej nie słuchał. Wyrzucił ją za drzwi i je zamknął. Jego oczy były czymś, co zapamięta do końca życia. Mogła je otworzyć, mogła tam wejść, ale się bała. Pierwszy raz chyba bała się tak tego człowieka. Pokręciła z niedowierzaniem głową. Nie była na niego zła, ani wściekła, nie nienawidziła go. Było jej go żal. Dotknęła drzwi, a potem odwróciła się do nich plecami. Bała się. Okropnie się bała i czuła się źle, że chciał to zrobić, że nie chciał znaleźć innego sposobu.

Nie miała zamiaru tu na niego czekać. Zacisnęła dłonie na swojej różdżce, knykcie jej aż zbielały i ruszyła z powrotem korytarzem do atrium. Nie chciała czekać, aż on wyjdzie oznajmiając jej, że pacjentka zmarła. Została dobita. Wiedziała, że nie miała szans z Fawley, ale może uda jej się ją uspokoić, przekonać, że nie ma szans na to, aby Marianna przeżyła.