Starał się nie martwić na zapas. Wierzył w to, że gdyby faktycznie przygotowano na nich jakąś zasadzkę, to wykryliby, zanim daliby się w nią złapać. Bądź co bądź, byli przeszkoleni do takiej roboty. Może z wyjątkiem Menodory, ta jednak miała nieco inne talenty. Jednej rzeczy nie można było jednak odmówić nikomu z ich grupy; każde z nich miało świetny instynkt, który na pewno w porę by ich ostrzegł, gdyby faktycznie miało się przydarzyć coś złego.

Scenka miała odwrócić uwagę potencjalnych szpiegów, toteż Erik nie miał niczego za złe kuzynce. Taka rola im przypadła, taką rolę musieli odegrać. Aż do powrotu Crawley, stał w miejscu, oparty o murek, rozglądając się niespiesznie po ulicy, nie dzieląc się specjalnie swoimi przemyśleniami. To byłoby poniekąd jak kuszenie złego losu.

— A więc ktoś nas ubiegł — mruknął z niezadowoleniem. Nie podobało mu się to, co się z tym wiązało. Bądź co bądź, wyśledzenie miejsca zamieszkania Catherine nie powinno być aż takie łatwe dla Śmierciożerców. Nie mówiąc już o opracowaniu planu, dostaniu się tutaj na czas... — King's Cross. Jest jeszcze wcześnie, może akurat był mniejszy ruch i ktoś z pracowników, jaką zapamiętał?

Pozwolił, aby to Mavelle przejęła stery w tym śledztwie. Miał najlepszego (hehe) nosa do tego typu spraw, więc wolał zawierzyć jej przeczuciu. King's Cross wprawdzie mogło być też obecnie pełne ludzi, ale... Może akurat dopisze im szczęście i znajdą tam coś, co pozwoli im popchnąć sprawę naprzód?

Bywają takie chwile, gdy marzenia i przypuszczenia rozbiegają się z rzeczywistością. To najwidoczniej był jeden z tych dni, gdy los postanowił udowodnić Longbottomowi, że jego intuicja nie jest wbrew pozorom nieomylna. Gdy tylko zjawili się na dworcu, ich oczom ukazał się tłum ludzi, przesuwający się z peronu na peron.

Kobiety i mężczyźni w różnym wieku dyskutowali ze sobą żywo, wyginali szyje na prawo i lewo, sprawdzając, czy aby na pewno wsiadają do dobrego pociągu, a cały ten gwar zdawał się tonąć pośród pogwizdywań pociągów i okrzyków konduktorów. To by było tyle, jeśli chodziło o „mniejszy ruch”, który wywróżył wcześniej Erik. Przepowiadanie przyszłości lepiej było zostawić Vakelowi i innym miejskim wróżkom.

— Czasami nie rozumiem, czemu zaadaptowaliśmy podróże koleją od... zwykłych ludzi — mruknął pod nosem, starając się utorować im drogę na przód. Jego postura i wysoka sylwetka znacznie ułatwiała to zadanie. Ludzie traktowali go po prostu, jak kolejną przeszkodzę do pokonania na dworcu i skrzętnie wymijali. — Jak oni funkcjonują w takim kotle na co dzień?

Nagle bardzo docenił to, że dorastał w rodzinie złożonej stricte z czarodziejów. Dzięki temu podróżowanie między Doliną Godryka, a innymi osadami czy miastami było dużo prostsze. Teleportacja, świstokliki, zaklęte karoce, sieć Fiuu... Mugole tracili nieproporcjonalną wręcz ilość czasu, próbując dostać się z miejsca A do miejsca B przy pomocy pojazdów. I jeszcze musieli się dostosowywać do rozkładów jazdy! To musiało być okropne doświadczenie, zwłaszcza jeśli pociągi czy autobusy nie kursowały regularnie co dziesięć, czy dwadzieścia minut.

Kiedy Mavelle przystąpiła do tropienia, począł zgodnie z jej sugestiami rozglądać się za planem odjazdów i przyjazdów, jednak zanim się obejrzał, Menodora już stała przy tablicy. Erik więc po prostu... czekał. Nie było sensu się rozdzielać, biorąc pod uwagę tłumek, jaki przewijał się przez stację. W mugolskiej dzielnicy mieli ograniczone pole do popisu względem magii, toteż lepiej było trzymać się w jednym miejscu. A przez swój wzrost Erik mógł przynajmniej służyć jako punkt orientacyjny. Tyle lat pracy dla Ministerstwa Magii, tylko po to, aby koniec końców pełnić rolę wyróżniającego się w tłumie słupa...

— Myślisz, że próbowała dostać się na drugą stronę? — spytał Mavelle, gdy ta zwróciła uwagę na przejście na peron 9 i 3/4.

Zmarszczył brwi. W gruncie rzeczy byłoby to jakieś schronienia dla uciekającej kobiety. Tylko czy bezpieczne? Do przyjazdu uczniów został niecały tydzień, więc peron na co dzień nie był zbytnio zaludniony. Może chciała się gdzieś dostać bez użycia teleportacji? Lub, o ile ktoś ją śledził, liczyła, że nie będzie szukał na peronie czarodziejów? Chciała ich wyminąć?

Podszedł do magicznej bariery. Miał pewne wątpliwości co do logiki poczynań Catherine, jednak czy mógł ją za to winić? Pewnie działała w panice, toteż nie sposób było przewidzieć każdego jej ruchu. Czekając na kolejny ruch Mave, rozglądał się po peronie w poszukiwaniu... Cóż, czegokolwiek, co mogłoby przykuć jego uwagę swoim odstępstwem od normy.

— To co innego! — odparł, dostrzegając znaczące różnice w tym, jak podróżowali w czasach szkolnych, a na jakie... ustępstwa... musieli chodzić mugole, aby korzystać z komunikacji tego typu. — Podróże dwa razy w roku, to tyle co nic, można się przemęczyć. A oni mogą tak dojeżdżać codziennie. To męka! I marnotrawstwo dobrego snu.

Pośród pasażerów kręcących się jeszcze po peronie nikt nie zwrócił uwagi Erika. Może była to kwestia tego, że większość z nich wyglądała całkiem podobnie? Te same zaspane, jeszcze nie do końca świadome miny, jakby na chwilę obecną ich jedynym celem w życiu było dopchanie się do miejsca siedzącego w wagonie. Koniec końców jego wzrok powędrował ku kasom biletowym. Wprawdzie szanse na to, że zapamiętały akurat Catherine były nikłe, jednak i tak zamierzał spróbować. Może jednak któraś z kobiet uniosła wzrok znad biurka akurat, gdy Barlowe przemykała przez peron?

— Dzień dobry. Mogę zająć chwilę? — Uśmiechnął się czarująco do starszej szatynki. — Nie widziała Pani może młodej kobiety, która mogła hmmm przebiegać tędy w koszuli nocnej?

Uniósł brwi, zdając sobie sprawę z tego, jak irracjonalnie brzmi to pytanie. Kto wie, może uznają go za wariata? O ile Longbottom uzyskał jakieś nowe informacje od pracowniczki kolei, wrócił do Menodory i Mavelle, aby podzielić się wieściami.

— Więc cofamy się po jej śladach? — Upewnił się Erik, gdy ze strony Mavelle padła propozycja sprawdzenia terenu jednego z londyńskich parków. — Jeśli myślisz, że coś tam wywęszysz... To samej cię nie puszczę.

Miał wątpliwości co do tego, czy trafią tam na jakiś pomocny trop. Odwiedzili opuszczone mieszkanie, sprawdzili peron... Punkt startowy podróży Catherine, jak i końcowy, przynajmniej na terenie Londynu. Teoretycznie park faktycznie mógł ich naprowadzić na jakąś poszlakę, jednak czy nie stracą w ten sposób cennego czasu? Cóż, nie zamierzał się spierać z kuzynką. Jeśli chciała pójść do Regent's Park, to będzie jej towarzyszył.