Miała szczęście. Może nie do końca szczęście, bo nie dało się zaprzeczyć, że bardzo mocno pracowała nad tym, żeby być pewna tego, że jej ciało idealnie z nią współpracuje. Dbała o nie bardzo mocno, nadal dużo latała, jak widać przynosiło to zamierzone efekty. Udało jej się umknąć przed ścianą, która próbowała ją zabić. Wspaniale.

Nie był to jednak koniec, dźwięki, które im towarzyszyły sugerowały, że raczej dopiero się wszystko zaczynało. Było słychać kolejne elementy, który postanowiły zmienić swoje miejsce. Budynek zaczynał się walić na dobre.

Chłopiec zaczął szlochać, nie ułatwiało to sprawy, bo co właściwie mogła zrobić? Wiedziała, że nie mogą go tu zostawić. Musiała ponownie spróbować do niego dotrzeć, chociaż bała się reakcji, bo przed chwilą zaprezentował im już swoje umiejętności. Zawsze mogło być gorzej, miała jednak nadzieję, że tym razem tak nie będzie, najwyżej znajdą je tutaj pod tymi gruzami, zagrzebane żywcem - jakby to był pierwszy raz w ich życiu.

Jako, że znajdowała się bardzo blisko chłopca nie przestawała się do niego zbliżać. Wstała i szła przed siebie, a gdy dotarła do tego nieszczęśnika nie czekała specjalnie, nie zastanawiała się. Nachyliła się po raz kolejny i przytuliła go do siebie, w zasadzie to objęła, tak jak siedział - skulony. Chciała, żeby poczuł jej ciepło, uścisk zdaniem Wood wiązał się przynajmniej z pozornym bezpieczeństwem, zależało jej na tym, aby jej mu dać. Musiał poczuć się w jej ramionach pewnie.

Nie zdziwiło jej, że nie przestał płakać. Wood nie miała podjeścia do dzieci, nie znała się na nich wcale, definitywnie to wyczuł. Co wcale nie ułatwiało sprawy. Musiała sobie jednak z tym jakoś poradzić, nie miała innego wyjścia.

Kiedy złapała go w swoje ramiona poczuła, jaki drobny był. Pod palcami miała jego żebra. Czyżby go głodzili? Może to taki wiek? Nie był to odpowiedni moment, żeby stawiać jakiekolwiek oskarżenia.

Z rozmyślań wyrwały ją słowa Brenny, która krzyknęła, żeby go stąd wyniosła. - Się robi. - Odpowiedziała partnerce, żeby miała ona świadomość o postępach w sprawie. Wood wstała i wzięła chłopca na ręce. Była silna, a on nie należał do specjalnie dużych dzieci. Nie miała więc z tym większego problemu. - Uciekaj stamtąd. - Krzyknęła jeszcze do Longbottom, żeby nie zostawała dłużej w okolicy budynku, który zamierzał się chyba rozsypać doszczętnie. Nie chciała, żeby Brennie stała się krzywda.

Wood oddalała się jak najdalej od budynku, licząc na to, że jak przeniesie chłopca, to jego magia zacznie działać na coś innego, a nie na ten budynek w którym znajdowała się Longbottom. Dlatego też szła bardzo szybko przed siebie, bo zależało jej na czasie.

Jakoś udało jej się ruszyć z chłopcem do przodu. Zacisnęła zęby i szła przed siebie niczym taran z nadzieją, że uda im się stąd uciec. Nie miała pojęcia, co będzie dalej, jak wyjaśnią mu to wszystko, jednak nie była to pora na takie zmartwienia.

Malec bał się bardzo, trząsł się. Czuła to, gdy niosła go na rękach. Przykro jej było, że nie udało mu się wzbudzić w nim zaufania. Gdyby byli w bezpieczniejszym miejscu, zapewne dłużej by się starała go oswoić. Nie mieli jednak czasu, musieli iść stąd jak najszybciej bo budynek obok którego się znajdowali w każdej chwili mógł runąć.

Szła wolniej, teren nie był łatwy do takich manewrów. Zatrzymała się tuż przed dziurą, w którą omal nie wpadła. Nie dawała po sobie jednak znać, że coś jest nie tak. Nie chciała, żeby bał się jeszcze bardziej.

Brenna nie miała problemu z tym, żeby ich dogonić. Wood bowiem miała obiążenie i nawet jej sprawiało ono dyskomfort, przez co nie szła tak, jak normalnie.

- Czy ja wiem. - Odpowiedziała na pochwałę Brenny, miała wrażenie, że mogła to lepiej rozegrać, ale nie było sensu płakać nad rozlanym mlekiem. Grunt, że wszyscy byli bezpieczni.

Nadal trzymała chłopca na rękach, trochę jej ulżyło, gdy Longbottom odezwała się do dzieciaka, bo wydawało jej się, że Brenna ma zdecydowanie większe doświadczenie w podobnych sprawach. Tyle, że młody jakby trząsł się jeszcze bardziej. Może bał się konsekwencji jakie go spotkają?

- Nikt cię nie zbije. - Powiedziała bardzo pewnym tonem, nigdy w życiu by na to nie pozwoliła. Nie zostawi go na pewno w miejscu, w którym nie będzie bezpieczny.

Heather zamarła, gdy zobaczyła twarz. Teraz połączyła fakty, dlatego się bał, że go zbiją. Musiało się to już zdarzać w przeszłości. Nie mogła uwierzyć, że dorośli są w stanie skrzywdzić takiego malca, to powodowało, że traciła nadzieję. Co mógl takiego zrobić, że ktoś był w stanie uderzyć go w twarz? Tym bardziej, że to było ich dziecko. Powinni na niego chuchać i dmuchać, zapewnić mu bezpieczeństwo i godne warunki. Gotowało się w niej. Najchętniej sama by zrobiła porządek z jego rodziną. Niech zmierzą się z kimś, kto był w stanie się bronić. Brenna mogła zauważyć, że Wood zaczęła drżeć. Próbowała z tym walczyć, żeby chłopiec nie czuł jej zmiany nastroju.

- Jesteś taki jak my, też dostaniesz różdżkę i będziesz czarował. - Postanowiła dołączyć się do tłumaczenia, kiedy chłopiec zobaczył, że Brenna korzysta z różdżki. To pewnie było dla niego wiele, ale prędzej, czy później by się tego dowiedział. Na pewno dostanie list do Hogwartu, tyle, że co czeka go przed tym? Wood zaczęła się martwić, co spotka tego biednego chłopca, gdy wróci do domu.

Kiedy Longbottom zapytała go o te siniaki, Heather ścisnęła go mocniej, przytuliła do siebie, żeby poczuł się pewniej. Zależało jej na tym, aby czuł się bezpiecznie. - Już nigdy nikt cię nie skrzywdzi, masz moje słowo. - Nie zamierzała do tego dopuścić, nie wiedziała jeszcze jak, ale chciała go pilnować. Może powinny go zabrać od tych ludzi i umieścić w bezpiecznym miejscu?

Nie, nie było w porządku. Nie powiedziała tego jednak na głos tylko opuściła głowę. Nie mogły zrobić więcej w tej chwili. Nie oznaczało to jednak, że zamierzała to tak zostawić. Nie przywykła do tego, że pozostawiała sprawy niedokończone. Nie było takiej możliwości. Był to pierwszy raz w jej karierze brygadzistki, gdy spotkała się z przemocą w stosunku do dzieci. Strasznie ją to zabolało.

- Opowiem ci o szkole. Tam jest cudownie. - Dodała jeszcze, kiedy zmierzali w kierunku domu tego chłopca. Ruda była zła, kurewsko zła, że musiały go tam zostawić. Najchętniej zabrałaby go w tym momencie ze sobą do domu, zaopiekowała się nim i zapewniła wszystko co najlepsze. Nie chciała się jednak dzielić tym pomysłem z Brenną, bo bała się jej reakcji. Nie mogła ukraść dziecka, wyrzuciliby ją z pracy. Nie mogła do tego dopuścić. Był to jednak dopiero początek, bo obiecała chłopcu, że nikt go więcej nie skrzywdzi, musiała dotrzymać słowa. Będzie się tu pojawiać od czasu do czasu, żeby sprawdzić, czy wszystko u niego w porządku. Porozmawia z matką, może ona znajdzie jakieś rozwiązanie. Miała znajomości wszędzie. Powinna mieć możliwość jakoś zareagować.

Dotarły do miejsca, w którym zaczęły poszukiwania. Wood nadal niosła chłopca na rękach. Weszły do środka. Udała się do jego pokoju, nie chciała angażować się w rozmowę z jego rodzicami, bo mogła zareagować dosyć impulsywnie. Wierzyła w to, że jej partnerka załatwi to lepiej sama.

Heather pokazała chłopcu kilka sztuczek. Wyczarowała drobne ptaszki, motylki które fruwały po jego pokoju. Zapewniła go jeszcze, że wszystko będzie dobrze, że nie poniesie konsekwencji za ten drobny incydent. Później musiały go zostawić, przynajmniej jak na razie i wrócić do ministerstwa.