Czy kogoś z nich w ogóle obchodził ten quidditch w tym momencie? Oczywiście to nie tak, że Laurentowi było wszystko jedno i że mogli rozmawiać o niebieskich migdałach, ale... w zasadzie to nie, jednak nie. Faktycznie mogli rozmawiać o czymkolwiek - mógł to być quidditch, a mogłoby być twierdzenie pitagorasa. Świat widziany oczami Olivii był zupełnie inny od tego, który widział on, a to wystarczyło, żeby chcieć go poznać. Nie w tym rzecz. Zastanawiał się, czy rudowłosa ma w zwyczaju tak się otwierać i uzewnętrzniać ze swoimi niedociągnięciami i problemami, czy może w jakiś sposób działał na nią stres? Albo napięcie? Może nie czuła się na wystarczająco rozluźnioną, a może... zupełnie coś innego chodziło jej po głowie? Tak czy inaczej blondyn zaczynał odbierać to wrażenie, że jakiekolwiek słowa by tutaj w danej chwili nie przeleciałyby, byłyby tylko tłem dla głównej scenerii. Hmm, wrażenie. Jak to słodko i zupełnie niewinnie brzmi wobec wszysktich gestów, spojrzeń i przyjmowanego tonu. Jej reakcji na przypadkowy dotyk (a może zrobiła to celowo?), na zaciszne biuro i powolne gubienie słów. Nie własnych - tych jego. Więc nasza mała bohaterka kiedyś grała w quidditcha, ale to żadna strata, że przestała, drużyna się rozpadła, żaden to żal i była trochę niezdarna, a przynajmniej nie miała koordynacji oko-ręka odpowiednio szybkiej, żeby coś złapać.

- Zapamiętam, żeby tej pięknej kobiecie podawać wszystko do rąk własnych. Jaką zbrodnią byłoby obicie tego czółka... - Zerknął na nią z aksamitnym uśmiechem, nim wzrok odwrócił. Powietrze wypełniło się kolejnym zapachem - teraz już nie perfum, a herbaty. Malin i dzikiej róży. Przeniósł filiżanki na stolik, układając jedną po swojej stronie, drugą po jej, rzecz jasna na spodku. Porcelana była pięknie zdobiona, malowana na wzór sztuki włoskiego renesansu z elementami tamtejszych krajobrazów nawiązujących do życia codziennego dawnej Italii. Laurent przyniósł również cukiernicę, miód - cała zastawa była, rzecz jasna, w komplecie.

- Mam nadzieję, że wybaczysz mi samodzielny dobór herbaty. Maliny, dzika róża i kwiat lipy są doskonałe na rozgrzanie. - I chociaż mogło się okazać, że kobieta nie przepadała za tym połączeniem to gotów był zaryzykować tą jakże "samolubną decyzję", żeby przekonać się, czy trafi. Bo strzelał w to, że przepadała za taką herbatą. Szczególnie, że nie była kupioną w sklepie gotową mieszanką, a prawdziwymi liśćmi kwiatów i suszonych owoców. - Olivio. - Wypowiedział jej imię, smakując je na krańcu języka. Kobieta sprawiała wrażenie dość rozkojarzonej, ale to nie był minus. Nie, skądże. Imiona były ważną częścią życia. Coś znaczyły. Określały nas, opisywały, kiedy o kimś mówiłeś i chciałeś czasem ująć jego charakter to nagle okazywało się, że taka Olivia... była po prostu Olivią. Albo AŻ Olivią. Cały szereg naszych cech, wszystkich wypadkowych, mieścił się w tym jednym, magicznym słowie, które nadano ci przy poczęciu. Laurent lubił je wypowiadać - te imiona. Zapamiętywać wraz ze wszystkimi emocjami, które były wnoszone wraz z tą osobą do jego historii. - Żaden problem. - Odpowiedział po krótkiej pauzie, jaką zastosował. - Jak już się trochę ogrzejesz pokaż mi proszę te eliksiry i rozliczymy się zawczasu, żeby potem mieć go tyle, ile zapragniesz. - Dla siebie samej. Ewentualnie mniej elegancko można by było powiedzieć: żebyś potem miała mnie samego na tyle, ile zapragniesz. Usiadł po przeciwnej stronie, zakładając nogę na nogę i odruchowo poprawiając koszulę, żeby dobrze się układała.

Laurent dotykał spojrzeniem skóry Olivii jak delikatny pędzel wrażliwe płótno malarskie.

Chciał uchodzić za idealnego. Nie, musiał uchodzić za ideał. Nie istnieli na tym świecie ludzie idealni, a on miał całą listę wad - jak każdy człowiek na tym świecie. Niektóre z nich były oczywiste, nie dało się ich ukryć, ale z odpowiednią wprawą można było je przedstawić w takim świetle, że zamiast ujmować uroku to go dodawały. Albo przynajmniej stawały się pewnym podkreśleniem dla tych mocnych stron. Z Laurenta nie był żaden samiec alfa, a pewność siebie i moc charakteru była ceniona, szczególnie wśród rodów czystej krwi. Wiedział, że musi w takim wypadku nadrabiać czymś innym, żeby nie być zajączkiem wśród hien na pożarcie. W końcu jednak docierałeś do punktu postępowań wobec ludzi, że większość była mydleniem oczu i staranną ekspozycją bardzo wielu dobranych elementów. Gesty, spojrzenia, słowa, ton głosu, nawet ubiór i dobrana do niego biżuteria. Cholera, nawet wypielęgnowane dłonie, przypiłowane paznokcie i sposób, w jaki siadałeś w fotelu, by prezentować sobą pełne otworzenie przed drugim człowiekiem. Ale to wszystko było ułuda. Nie, nie wszystko. Większość. Ponieważ jego zachowanie wobec Olivii czy słowa, jakie do niej kierował, były jak najbardziej szczere. Laurent nigdy nie zastanawiała się, co by chciał ubierać. Oczywiście patrzył na to, czy mu się coś "podoba", ale nie dumał, czy nie wolałby ciemniejszych ubrań, a ubierał się niemal zawsze w jasne poza specjalnymi okazjami czy momentami, gdzie wybierał się do lasu, gdzie wszystko, co jasne, stawało się zaraz zielono-brązowe. Nie zastanawiał się nad tym, kim chciałby być w przyszłości. Nie dumał, czy podoba mu się to, kim się miał stać. Albo raczej - zastanawiał się nad tym wszystkim, tylko odpowiedź była zawsze ta sama. To nie ma znaczenia. Prawda nie miała żadnego znaczenia w jego życiu. I to nie było życzenie, jak ktoś mu kiedyś powiedział. To była klątwa.

Nawet by mu przez głowę nie przeszło, że ktoś mógłby się go wystraszyć i pomyśleć, że zaraz zamieni się w potwora.

- Nie wiedziałem. - Mało interesował go świat mugoli. Był dziki, obcy, nieprzystępny. Przez to fascynujący, ale nie mający miejsca w jego życiu. Głównie sprawiali problemy, Ministerstwo potrafiło przez nich szaleć, a czarodziejom dziać się krzywda. Natomiast chętnie o nich słuchał, jeśli ktoś miał coś ciekawego do powiedzenia - tak jak w tym wypadku Olivia. - Niektóre rośliny są rzeczywiście łatwo dostępne, ale nie miałem pojęcia, że mugole znają ich właściwości, to dość... - poszukał przez sekundę odpowiedniego słowa - niepokojące i fascynujące jednocześnie, zważając na to, ile mugole potrafią sprawić problemów Ministerstwu. Interesuje cię mugoloznawstwo? - Podobało mu się to, jak Olivia chętnie dzieliła się swoją wiedzą, jak chętnie w ogóle - mówiła. Lubiła skupiać na sobie uwagę? Czy może nikt nie chciał jej zazwyczaj słuchać, kiedy miała coś do powiedzenia? Ewentualnie tak po prostu miała, jak niektórzy nieco nadpobudliwi ludzie, że lubili dużo mówić. Wręcz: musieli dużo mówić. Z tym, że kobieta nie mówiła dla samego mówienia, jakkolwiek by to nie brzmiało. Nie skakała po tematach jak szalona, nie mówiła trzy po trzy. Dość ciężko mu było znaleźć odpowiednie podejście do Olivii. Starał się wbić w jej rytm i sądził, że znał podstawę - że nie należała do kobiet, które łatwo wpadają w męskie ramiona. - Cieszę się, że ci smakuje. - Skinął głową, z małym plusikiem odnotowując brak lenistwa w jej pochwale, jaka została tutaj poczyniona. Nie "jest dobra". Podzieliła się tym doznaniem, jakże prostym i jednocześnie oszałamiająco trafnym.

- Poczekaj proszę moment. - Odezwał się, kiedy zaczęła mówić dalej i machnął różdżką, żeby wprawić w ruch samopiszące pióro, które podleciało tu razem z pergaminem. - Mów proszę dalej. - Co prawda większość z tego doskonale wiedział, jak stosować, natomiast nie uważał się ani za człowieka nieomylnego, ani z doskonałą pamięcią, a tym bardziej - wielkiego znawcę eliksirów, nawet jeśli potrafiłby rozpoznać większość z nich. Eliksir eliksirowi był nierówny niekiedy, nawet jeśli nazwa się zgadzała. Bo ten alchemik lubił dodawać jeszcze to, tamten robił gęstszy wywar, a trzeci rozrzedzał ile się dało. Laurent nie miał jak na razie żadnego stałego dostawcy, a zapotrzebowanie w jego pracy czasem było znikome, a czasem, jak już przysłowiowo "jebło" to po całości. Pióro więc pisało, a on słuchał uważnie i tylko odruchowo co jakiś czas kiwał głową, albo celowo - kiedy pytała, czy to kojarzy na przykład. - Wspaniale, bardzo ci dziękuję. - Machnął różdżką, by odesłać pióro i złapał pergamin, żeby upewnić się, czy zostało zanotowane to, co Olivia powiedziała - błędy były tutaj nie ważne, ważne, żeby merytoryczność została zawarta. Wyciągnął okulary z kieszeni i założył je na nos. I tak, chyba wszystko się zgadzało. - Czy mam sporządzić przelew na skrytkę Gringotta, czy wolisz galeony na miejscu? - Spojrzał znad pergaminu na niewiastę badawczo. Małe zamówienie to nie było, więc złoto by się tutaj posypało, dlatego proponował bezpośrednią transakcję bankową.

Pasja, zainteresowania, hobby. Nudy. Wielu ludzi się nudziło. Wielu czarodziei - niezależnie od statusu krwi. Wielu też zapadało w chandrę, jakby żyli w wiecznym śnie zimowym. Ogarniała ich szarość i nijakość, dlatego próbowali szukać kolorów. Jak dotąd Laurent spełniał swój cel i... wyławiał te kolory dla nich. Raz lepiej, raz gorzej, raz bardziej trwale, innym razem będąc tylko kwiatem jednej nocy. Nie rozumiał jednak, jak w tym świecie, w którym było tyle interesujących rzeczy, można się nudzić. I jeśli czym się zajmujesz, bo się nudzisz, to nie interesuje cię to? Po twarzy Laurenta i jego oczach zza okrągłych okularów widać było skupienie i zainteresowanie kierowanymi do niego słowami. Trochą jakby wykonywał teraz obliczenia matematyczne przed tablicą i na szybko rozpisywał sobie wzory, żeby potem móc ułożyć odpowiednio liczby, jakie się pojawiały. To, z jakąś... nonszalancją to powiedziała, tak naturalnie, albo może właśnie - zaczepnie? Ludzie czasem kochali udawać, że coś jest im obojętne, podczas gdy rzeczywistość prezentowała się zgoła inaczej. Analizował to. Analizował ją. Jej nudę, którą przykrywała mugolami. To zaś, co powiedziała potem i co zaprezentowała tylko utwierdziło go w przekonaniu, że to nie była żadna obojętność. To było poszukiwanie uczuć. Zastrzyków emocji od tańczenia na krawędzi, od bawienia się cudzym kosztem. Co mu się już wcale nie podobało, szczególnie, że bawiła się na granicy bardzo niebezpiecznego świata. Mugole byli groźni. Stanowili zagrożenie dla świata czarodziei, a ich węszenie potrafiło prowadzić do bardzo przykrych tragedii. Prowokowała, żeby zobaczyć reakcję czy może mówiła całkowicie szczerze? Nie potrafił powiedzieć. Ten błysk był jak wyzwanie, które prosiło się o odpowiedzenie.

- Lubisz bawić się uczuciami i zostawać niedopowiedzianą tajemnicą, która zostawia tylko posmak róż i malin na krańcu języka? - Powoli się wyprostował - bo siedział nieco pochylony w jej kierunku, kiedy też spoglądał na fiolki, ich ilość, porównywał naklejki z tym, co miał tutaj napisane. Teraz zgiął kartkę i odłożył ją na stolik. Tak, to prawda - w biznesie trzeba wypaść jak najlepiej. Ponieważ reputacja była czymś, co było ciężko kupić, a jedno złe słowo wystarczy, żeby stracić bardzo lukratywnego klienta. Wystarczy, że coś mu się nie spodoba. Że masz złe opinie polityczne, że krzywo na niego spojrzysz, albo będziesz popierać charłaków. To nie był łatwy świat.

- Dziękuję za komplement. - Poważny nastrój został przecięty tą gładką - jego zdaniem - wstawką. Podniósł się z fotela, zostawiając chwilowo kobietę samą, żeby podejść kilka kroków do biurka i poszukać tam kwitów do Gringotta, które akurat na wierzchu nie leżały. Więc nawet nie zauważył, że to było jej nie wiem, jak się zachować. W zasadzie Olivia zdawała się tańczyć bardzo gładko na tym spotkaniu, utrzymując zainteresowanie i jednocześnie je przyciągając - a o to w zasadzie chodziło. A przynajmniej w jego pojęciu tego spotkania. - Przyzwyczaiłem się już do mroźnych wiatrów, ale nawet one nie byłyby mnie w stanie wygnać w głąb lądu, a tym bardziej do Londynu czy innego miasta. - Cuchnących, śmierdzących miejsc, gdzie więdły kwiaty. On tam wiądł. Jego matka też tam... zwiędła. Podpisał kwitek i z uśmiechem zadowolenia wrócił do stolika, kładąc go na stoliku i przesuwając w kierunku rudowłosej damy. - Proszę bardzo w takim razie. Puszczę sowę jeszcze do banku, by nie było wątpliwości. Skoro więc formalności mamy za sobą... to jeśli dopiłaś herbatę i się rozgrzałaś możemy podejść do abraksanów. - Zgodnie z tym, co jej obiecał. Nie miał fenomenalnej pamięci i jak każdemu człowiekowi zdarzało mu się zapomnieć. Tego jednak nie zapomniał. - Zostań. - Zwrócił się tutaj do Dumy, który już uniósł łeb, kiedy jego pan ewidentnie zamierzał wyjść.

Przechylił lekko głowę i skinął nią. Jego spojrzenie wyrażało zainteresowanie i tym skinięciem pokazał pewnego rodzaju aprobatę - dla zaprzeczenia. To były dobre słowa. Bo rzeczywiście zabawa czyimiś uczuciami była... była okrutna. Laurent lubił klarowne, jasne sytuacje, w których nie było wielkiego napięcia w oczekiwanie na kocham czy nie kocham. Nie lubił ich, bo nie potrafił dać żadnej pozytywnej odpowiedzi drugiej stronie. W końcu ideały nie istniały, tak jak nie istniały książęta na białych rumakach. Nawet jeśli Laurent mógł ubrać się na biało i, cholera, przylecieć na pegazie niby Grecki heros. Sposób, w jaki przedstawiła to potem... widać było, że się nad tym zastanawia, waży, ale może nie ocenia? Albo ocena nie była tak ciężka, by położenie wagi jakkolwiek zmieniać. Bo to nie było coś, za co można przekreślić człowieka, czy wskazać jego wartość. Było za to ciekawym podejściem - w takim ujęciu. I potwierdzało małą teorię, że jednak było w tym zainteresowanie, a nie tylko próba zabijania nudy. A może właśnie to oznaczało dla niej zabicie nudy - zainteresowanie się czymś?

- Zainteresowanie, zaintrygowanie, pragnienie - wiedzy - ciekawość... to także są uczucia. - Można powiedzieć, że zaprzeczenie od strony Olivii poszło dlatego, że myślała o tych, jak to niektórzy ładnie nazywają, uczuciach wyższych... - Więc ta wymiana, w której tańczysz na granicy, niebezpiecznej swoją drogą - czy to też nie jest zabawa ich błogosławioną nieświadomością? - Laurent nie miał pro czystokrwistych przekonań, ale świat czarodziei już nie raz i nie dwa widział, jak się kończyło mieszanie mugoli i pokazywanie im świata, którego widzieć nie powinni. Mogła stać się komuś krzywda, albo i bardzo wielu osobom. - Choć, oczywiście, poszukiwanie wiedzy bardzo się chwali. - Dodał tutaj z uśmiechem na ustach, żeby nie pozostawić wątpliwości co do tego, co sądził o tym ciekawym zagadnieniu. Że to nie była z jego strony krytyka, medal miał przecież dwie strony.

- Nie mógłbym nie dotrzymać obietnicy... proszę, zostaw na razie. Zmarzniesz znów. - Dotknął jej dłoni, kiedy chciała odwiesić płaszcz i zachęcająco przesunął go nieco z powrotem w jej kierunku. Przecież jaki to miałoby sens, żeby znów jej pozwolił marznąć? - Zwrócisz mi po przechadzce. - Wyszli razem na zewnątrz. - Z eliksirami? - Zapytał odruchowo, ale nie. Chyba nie o to chodziło. Spoglądając na niepokój na jej twarzy zdecydowanie nie to. - Jeden z abraksanów nadwrężył ścięgna, ale poza tym skończyły mi się po prostu zapasy. Natomiast zachorował jeden hipogryf w rezerwacie, dlatego musimy się nim zająć. - Ścięgna u koni czy abraksanów były rzeczą, która czasem decydowała o ich życiu lub śmierci. Konie, które nie mogły już biegać, często, stety czy niestety, oddawane były do rzeźni - bo nie było już z nimi pożytku. Laurent by czegoś takiego nie zrobił, nawet przez myśl by mu to nie przeszło, prędzej serce by mu wyskoczyło przez żebra. Tym nie mniej oznaczało to tyle, że jeśli problemu szybko się nie rozwiąże to koń już nie pobiegnie. Nie uniesienie nikogo na grzbiecie. W skrajnych przypadkach nawet poruszanie się bywało trudne.

- Będziesz musiała wybaczyć mojemu przyjacielowi, Michaelowi. Ma bardzo trudny charakter i z natury nie lubi obcych. - Choć powiedział to tonem jak najbardziej ciepły, który nawet mógłby wskazywać na żart, to akurat mówił całkiem poważnie. Skierowali się nie do stajni, a na wybieg, gdzie nieskrępowane niczym i nikim biegały te wspaniałe, majestatyczne zwierzęta podziwiane przez wielu.

- Michaelu! - Zawołał Laurent, kiedy się zbliżyli i jeden z abraksanów wyrwał się galopem ze stada - biały jak śnieg, wielki, umięśniony rumak, który zarzucił łbem i długą grzywą w biegu. Gdyby się nie zatrzymał zgniótłby ich, staranował. Ale zatrzymał. Zwolnił parę metrów przed nimi, aż w końcu całkowicie wyhamował. - Dzień dobry, Michaelu. Poznaj proszę moją znajomą z czasów szkolnych, Olivię. Nie będziemy was niepokoić, chciałem jej jedynie pokazać stado. - Powiedzenie, że robił to rzadko było niedopowiedzeniem. Prowadzał tutaj zarówno osoby, które były zainteresowane pieniężnie, jak i te, które chciały mieć możliwość spojrzenia na te istoty przez wzgląd na... znajomość. Na różne znajomości, jakie Laurent tworzył.

- Dzień dobry, Olivio. - Odezwał się rumak, unosząc dumnie łeb i błyskając na nią, nawet nie ukrywając, że nieprzychylnie, czerwonymi ślepiami. - Nie będę przeszkadzał. Nie zbliżaj się do źrebiąt. - Ostrzegł tutaj kobietę. Bo rzeczywiście młode ganiały obok swoich matek, choć o wiele dalej na łące i kręciły się obok nich jeszcze dwa abraksany. Michael odsunął się i zawrócił, by skierować się do reszty stada. Laurent ruszył za nim i zachęcająco skinął na Olivię.

Laurent miał definitywnie złe wyobrażenie tych konwersacji, jakie zachodziły między kobietą a jej mugolskimi ofiarami. To wyobrażenie zostało zweryfikowane przez wyjaśnienia. Skąd w ogóle taka wizja? Lisicy, która wpełza między kury i uśmiecha się do nich ślicznie udając jedną z nich, a za uśmiechem chowa rząd ostrych zębów? Nie pił jednak do krzywdy, jaka mogła wywrócić życie człowieka do góry nogami - zrozumiał, że to były znajomości przypadkowe i nie robiące żadnych nadziei. A przynajmniej z jej strony miały nie robić, bo wyobrażał sobie, że kiedy tak piękna kobieta zagadywała mężczyznę, to ten jednak nadzieję sobie robić mógł. Kiedy ona prezentowała zainteresowanie nim, jego hobby, jego wiedzą, kiedy okręcała sobie go wokół paluszka. Tak, taką miał wizję, kiedy o tym powiedziała po raz pierwszy. Głównie przez ten uśmiech - jej uśmiech. Ten błysk w oku. Było w tym coś niebezpiecznego, co zapewne wielu pociągało - ludzie w końcu lubili osobistości z charakterkiem. Na pewno podziałało na blondyna, który teraz przed nią siedział, bo pokazało zupełnie inne kolorki kobiety, która wpatrywała się w otaczające go istoty i szczebiotała na ich temat. Powiedzieć, że mu się nie podobała ta iskra w niej byłoby kłamstwem. Nie podobała mu się jednak wizja kogoś, kto rzeczywiście czerpie przyjemność z igraniem na emocjach głębszych. Bo faktycznie - do tego pił wcześniej. Dalsza część już była w zasadzie jego wybrnięciem z sytuacji i gładką próbą przejścia z tematem na obszar prywatny, ale jednocześnie zmywający tamto chwilowe, nieprzyjemne wrażenie, jakie mogło zostać na nich obojga. Uniósł brwi w zdziwieniu, słysząc takie brzydkie słowo z ust tak pięknej kobiety. To było coraz częściej spotykane. Pewne zasady, normy zachowań rozluźniały się i przekleństwa potrafiły latać na lewo i prawo nawet wśród tych, którzy tak szumnie uznawali się za inteligencję tego świata. Nie skomentował tego jednak, bo to nie tak, że mu to wielce przeszkadzało. To słowo w zasadzie idealnie pasowało do zdania, jakie powiedziała. Przeszkadzało mu dopiero wtedy, kiedy co drugie słowo to była rzucana kurwa.

- Masz rację. To złożona sprawa. Świat nie zawsze jest taki prosty i hojny, żeby pozwalać nam zawsze na szczerość. - Kłamstwa i niedopowiedzenia chodziły po tym świecie parami i przybierały ludzkie twarze. Można się co najwyżej oszukiwać, że tak nie było, a naiwność Laurenta czasami pozwalała mu w błogosławiony niemal sposób zapominać o tym, jacy ludzie potrafili być źli i podstępni. Nie zmieniało to tego, że sam przecież częstokroć wolał kłamstwo niż prawdy. Nie uważał, że prawda powinna być wyższą wartością wyznawaną przez ludzi, że to do niej powinno się dążyć. To było zbyt niebezpieczne. Zbyt niepewne - a ci, co mniej wiedzieli, zazwyczaj lepiej spali.

- Dziękuję, mam magizoologa, który zajmuje się stworzeniami w rezerwacie. - To było naprawdę miłe z jej strony, bo w końcu mogła przynieść eliksiry, zabrać kwitek i odejść stąd tak o. Kiedy na nią spoglądał widział autentyczną miłość do magicznych stworzeń, zapewne gdyby mogła to wytuliłaby je wszystkie po kolei... ale by tego nie zrobiła z uwagi na szacunek do tych stworzeń. Nie, dopóki ta istota sama nie chciałaby zostać przytulona. Znał to uczucie z autopsji, w końcu sam chciał otoczyć opieką każde z żywych stworzeń. Wobec ludzi również się to zaliczało. Może brzmiało to abstrakcyjnie, ale Laurent kochał ludzi. I wierzył w nich, wierzył w czarodziei. Uważał, że w tych czasach, w jakich żyli, było to tym istotniejsze, żeby taką wiarę zachowywać i nie wątpić w każdą osobę, którą spotyka się na drodze.

Michael mierzył przez moment Olivię spojrzeniem. Tak, duma zdawała się opisywać wręcz jednym słowem tego rumaka bardziej niż niejednego czarodzieja. To stworzenie wydawało się gotowe umrzeć za swoją dumę, jak i zaciekle o nią walczyć. Nie ważne, z kim. Ale Michael był też próżny, chociaż udawał, że tak nie jest. Paroma komplementami czy okazaniem mu szacunku łatwo było go do siebie przekonać. Dlatego ten uśmiech i uprzejme powitanie sprawiło, że spojrzenie czerwonych oczu na tle śnieżnej sierści zelżało i przestało być aż tak intensywne. W akceptacji.

- Hahaha... powinnaś mu to powiedzieć, Uwielbia komplementy. - Odpowiedział jej cicho. - Też tak uważam. - Szepnął i objął ją ramieniem, kiedy tak do niego... hm, przylgnęła? Dotknęła jego ramienia? Tak czy siak objął ją od tyłu, by zachęcająco poprowadzić ją w przód, do pięknych abraksanów, ale zaraz cofnął swoją rękę. Zainteresowane wierzchowce podeszły, inne się cofnęły bardziej niechętne do nowej osoby, a jeszcze inne ignorowały zupełnie. Nie wszystkie z nich jednak mówiły ludzkim głosem. Spędzili tutaj chwilę czasu.

- Będę musiał wracać do obowiązków, tym nie mniej dziękuję za przemiły czas. - Naprawdę bardzo miło było spotkać Olivię, zobaczyć, jak dojrzała, jak, jego zdaniem, nabrała skrzydeł i animuszu prawdziwej kobiety. Choć chciałby ją zobaczyć w bardziej eleganckim wydaniu, to na pewno. - Jeśli miałabyś kiedyś ochotę odetchnąć od miejskiego zgiełku - zapraszam. W czerwcu już będzie o wiele przyjemniej. - Zapewnił ją, bo i słońce już świeciło cieplej i mniej było takich wiatrów, jak dzisiaj. Odprowadził ją prosto pod kominek, odbierając od niej swoją szatę.