Jakież to górnolotnie, wielce pomyślane. Szanse. Co widziały szare oczy patrzące na tego wyuzdanego człowieka? Najgorszą rzecz, jaką można w kimś zobaczyć - bo wspomnienie. Wspomnienie tego, kim był, kim byli razem, ale brak perspektyw na coś oczywistego. Na dziś. Na jutro. Myśli przypełzały jak zdradliwe karaluchy, wierciły się i wpijały w skórę, wyżerały tkanki i rościły sobie prawo do tworzenia rozjazdów na skróty. Mógł udawać, że mu nie zależało i może nawet udałoby mu się okłamać Flynna, ale te myśli... one mówiły o tym, że to jutro może nadejść. Że perspektywicznie mógł mu pomóc i jeszcze z większą miłością można by podejść do poszukiwania wspólnego jutra. Poznając się na nowo. Badając. Migało to światełko jak oświetlenie dróg w mugolskich miastach, gdy żarówka się zepsuła, pomiędzy każdym uderzeniem serca. Więc... tak, zdecydowanie były tu szanse. Tylko że ta droga była obudowana całkiem wysokimi kamienicami o tym, że kiedy ktoś raz nie mógł zaufać tobie, skoro samemu sobie nie mógł, to jak wierzyć, że znów nie wydarzy się coś podobnego? Krąg braku zaufania nagle zaczynał się rozszerzać, a wiara zamierała. Pewnie gniła na poboczach tej autostrady karaluchów. Z drugiej strony wielu by powiedziało, że choć to brzydko ujęte, że mózg zniżany był do tak paskudnych zwierząt wraz ze swoimi procesami i emocjami, to też byliby ci, co powiedzieliby, że każdy proces dotyczący Wrony porównywalny był tylko do karaluchów. Albo do larw much, które wyżerały wszystko, nawet jeśli miały pożreć żywcem, byle dostać to, czego pragnął. Więc? Wierzył kiedyś w tego człowieka - jak naiwnie - i dostał bardzo, baaardzo bolesną nauczkę. Można by było powiedzieć, że sam to rozdrapał, że nie powinien, ale jak to już z takimi robalami i gnijącym mięsem - niestety same do niego ściągały. Nie był obłaskawiano darem zapomnienia. To był błąd. Elektryzujący dotyk człowieka, który chciał na nowo zaznać smaku miłości. Choć dla Flynna to chyba byłoby już tylko zaspokojenie pragnienia cudzego ciała. A przynajmniej taka wizja na to wszystko rozciągała się, tak właśnie perspektywicznie, przed oczami Caina.

O ten płomień chyba nie spalisz sobie piór, Wrono. W końcu były mocniejsze niż skrzydła ćmy.

- Niestety - nie rozumiem bardzo wielu rzeczy. - Czy się dziwił temu? Ani trochę. Zrozumieć Flynna - to wcale nie było takie trudne i nie trzeba było do tego bardzo znać jego historii i tego, co się działo z jego życiem, zanim go poznał. Owszem, to pozwoliłoby zrozumieć o wiele lepiej, dogłębniej, gruntowniej. Cain się napatrzył na ludzkie historie i miał ich zazwyczaj serdecznie dość. Potrafił stworzyć kilka scenariuszy tego, co Flynn robił, co się podziało w tym świecie, w którego ciemności zatonął, że było tragicznie, że w ogóle tam skończył - bo przede wszystkim... och, bogowie, jak to zabrzmi... Ten morderca nie miał złego serca. Cain lekko pokręcił głową do swoich myśli, do tego, co powiedział Flynn, do... chyba do wszystkiego i całego świata, ale uśmiech znów witał na jego wargach. Wyprostował się w końcu i spojrzał na swoje ramiona, strzepując je dłońmi, gdyby ostała się tam jakaś kora z drzewa, do którego Edge postanowił go przytulić. Jakże miło i czuło z jego strony.

Zogniskował spojrzenie na Flynnie - zaciekawiony pytaniem, jakie zostało zadane. Nie, nie sądził, że te dzieciaki były Edga, natomiast czy widział w nim ojca..? W zasadzie... chyba odpowiedź nie spodobałaby się czarnowłosemu. Bo brzmiałaby: tak. Uważał, że by się nadawał, a przynajmniej tak mu się wydawało. Każdy był mądry i mówił, że on się nie nadaje do rodzicielstwa, a potem ci, co uznawali inaczej nagle okazywało się, że warci nie są złamanego grosza. Pijacy, popierdoleńcy i zwyrodnialcy krzywdzący swoją rodzinę. Choć to prawda, że gdyby go nie znał to nie myślałby taką kategorią. Brakowało mu bardzo wiele obrazu i historii przed oczami, ale... tak. Tak brzmiałaby jego odpowiedź. Gdyby tylko odpowiedź wysunęła się z jego ust.

- A czy ja wyglądam na kogoś, kto mógłby zabić? - Zapytał tym lekkim, trochę żartobliwym tonem, jakim miał często w zwyczaju mówić, z typowym dla siebie uśmiechem, mało poważnym. Odpowiedź była odpowiedzią - i podobno to bardzo niegrzeczne i nie powinno się tak robić. Na szczęście Flynn był ostatnią osobą, która by go gnoiła za brak ogłady. Wygląd. Pozory były sztuką, którą opanowały nawet zwierzęta przystosowując się do tego perfekcyjnie, maskując wśród traw, udając martwe czy upodobniając do gałęzi drzew i kwiatów, albo udając większe czy jadowite drapieżniki. Więc... jeszcze raz, jak wyglądał Flynn? I jak wyglądał Cain?

Na szczęście (chyba na szczęście) w uszach Caina wypowiedź czarnowłosego nie zabrzmiała dwuznacznie, a nawet jeśli to uraza nie została przyjęta. Problem z poczuciem własnej wartości nie został tutaj nawet muśnięty czy zadrapany, bo może Cain nie miał rozbuchanego ego, to nie był też osobą, która chodziła z głową nisko. Czemu miał tego Flynn nie mówić..? Odpowiedzi mogło być nawet kilka - chociażby dlatego, że był bardzo zamkniętym człowiekiem, a też Bletchley nie uważał naciskania i wypytywania za coś, co dobrze mu zrobi w życiu prywatnym. To był pewien instynkt - detektywistyczny, związane z pracą spaczenie. Był jednak doskonale nauczony, że we własnym przypadku lepiej naprawdę unikać nadmiaru wiedzy.

Cain już rozchylił wargi, chcąc powiedzieć dokładnie te słowa: niczego mi nie jesteś winien, ale zatrzymał się przed pierwszym dźwiękiem. Zatrzymał też na krótko dech w płucach. Słowa Flynna były jak nóż. Ouch. Więc wargi zamknął i odetchnął głęboko, choć spokojnie, mierząc mężczyznę przed sobą nieodgadnionym spojrzeniem. Świdrował go oczami, jakby mógł zobaczyć wszystko w tych brązowych tęczówkach i jeszcze więcej - zanurzyć się w lśniącym brązie i zobaczyć prawdziwe lasy, podczas gdy w lustrach odbijał się tylko ich cień. Tak, rozumiał za mało, za mało wiedział i koniec końców - wiedział jedno wielkie nic o człowieku przed sobą. Nie dlatego, że nagle się dowiedział, że zawsze był cyrkowcem. To spojrzenie trwało i trwało, i trwało... Nieskończoność i jeden dzień dłużej.

- I co wtedy zrobisz? - Zapytał z zainteresowaniem, choć przybrał poważniejszy ton. Nie pogrywaj ze mną, Wrono. Ale grał, och grał! Choć czy mu to dobrze wychodziło?

Ten krupier był naprawdę kiepski w rozdawaniu kart. Ale gdy twarz była zasłonięta, mógł się okazać i samym Flynem.

Nie podobało mu się to, że ten człowiek ciągle w nim siedział. Że Crow siedział w nim. Nie podobało mu się to, że patrzył w te pieskie oczy sam czuł się jak pies. Opuszczony. Zostawiony w niby znajomym, bo własnym, mieszkaniu, które znowu zaczęło być całkowicie i żałośnie puste, którego nie było sensu już sprzątać, w które nie wkładał żadnego wysiłku. Bo po co i dla kogo? To, co wydawało się głupie i co go paraliżowało wstydem przed Flynnem stało się w jakiś sposób elementem przynoszącym ulgę i przede wszystkim... Cain się zaczął bardziej starać. Dla siebie, dla niego, mimo tego, że Crow chuja kładł na ten bajzel nieporządek, ważne, że było gdzie usiąść i gdzie odpalić fajka. Strzelał dobre miny do złej gry, no bo w sumie co miał zrobić? Otworzyć siebie, te emocje, swoje serce? Przed kim - przed tą Wroną, która podziobała i... odleciała spłoszona, a potem nie miała odwagi się nawet odezwać? Rozumiał, naprawdę rozumiał. Niestety jego zdolności do pojmowania pewnych decyzji ludzi i analizy ich zachowań nie pomagała wcale w tym, żeby był coraz bardziej szczęśliwy. Prawdę mówili ci, co powtarzali, że im niewiedza jest błogosławieństwem. Lat przybywało, a wraz z nimi robiło się Bletchleyowi coraz ciężej. Matka, ojciec, chory kuzyn, Śmierciożercy, Beltane, śmierć, ból, krzyki. Ułomny problem z zaufaniem człowiekowi. Strach przed tym, że ktoś znowu odejdzie tak, że już go nie zdołasz złapać. Ludzie upadali, ale dopóki mogłeś podnieść ich z kolan i te kolana otrzepać - było okej. Cain, koniec końców, był tylko pierdolonym człowiekiem. I mógł rozumieć - a kurwa bolało ciągle tak samo a może i bardziej. Nie było szczęku tłuczonego szkła, kiedy złamane zostało serce, bo nawet na to sobie nie pozwolił. Zmiętą kartkę można schować do kieszeni jak całą resztę papierków, a potem wszystko wyrzucić do tego samego kosza ze stosem biletów i opakowań po cukierkach.

Ten Crow, który siedział we Flynnie i ten Flynn, który mówił do niego ustami Edga zabił mu takiego ćwieka, że Cain nie wiedział, co odpowiedzieć. I nie było się do czego uśmiechać. Nie to, że nie mógł - bo mógł. Nie chciał sam się konfrontować z własną rzeczywistością, a spoglądanie na ten świat tak, jakby cofnąć się do cichych, ciemnych czterech ścian - komu to miało służyć? Zagubione spojrzenie. Nie spodziewał się takich słów, bo też niekoniecznie sam o sobie tak myślał. Wyrównywał wszystkie doznania do jednej linii, umykał wspomnieniom, patrzył prosto i starał nie splatać więzi z ludźmi wokół. Wydawało mu się, że jego życie jest bardzo skoncentrowane na jednym punkcie. Skupione - nie zagubione. Ale w sumie..? Na pewno..? Poziom nijakości i rozmazywania się rzeczywistości był gorszy od tego peta, który zgasił wcześniej Edge.

- Nie chciałeś rozmawiać o rodzinie - nie dopytywałem. To nie tworzyło bałaganu. Zadowalanie swojej ciekawości kosztem twojego samopoczucia nie było moją intencją. - Jego samopoczucia. Bo Cain nie był złotym, wspaniałomyślnym człowiekiem, oj nie. Było minęło. Sądził, że to była jego przyjaźń, jego miłość ponad śmierć i na sądzeniu się skończyło. Przegrał - trudno. Nie było się nad czym rozwodzić i nad czym płakać. Tak sobie wmawiał. - Jeśli mnie zostawisz w lesie to na pewno będę zagubiony. - Odparł, swoim zwyczajem, żartem. Jego możliwość odnalezienia się w lesie, gdyby go tam zostawiono, byłaby tragikomedią. Rozróżnianie drzew na podstawie tego, co zapamiętałeś, wcale nie było zabawne i mózg mu się gotował. Ha... chyba Flynn był po prostu ostatnią osobą, po tych latach, po której spodziewałby się takich słów. Nawet nie wiedział co miało znaczyć to "takich". Tak mało wiedział - dziwne, jak to ujął Flynn - o tym świecie, a najmniej o sobie samym. Bo gdyby zanurkował pod powierzchnię własnych uczuć i myśli to co by tam znalazł? Ten ocean bez dna chyba by go zatopił.

Ale teraz, mimo całej maskarady, spojrzał na Flynna z poczuciem zranienia. Pokazał mu to. Musnął tą powierzchnię uczuć i pozwolił im na chwilę wyciec spod powierzchni maski, jaką nosił.

- Już je zepsułeś. Nie wystarczy? - Ten żal i głęboki smutek, jaki go przenikał... ta tęsknota i jednocześnie poczucie bycia wzgardzonym, porzuconym, opuszczonym w potrzebie zaoferowania komuś lepszej i prawdziwej części siebie, potrzebie dbania o kogoś i tego, by ktoś zadbał o ciebie. Wiedział - nie był święty. Zdawał sobie sprawę z tego, że potrzeba uniesień była jak lek na te nieszczęścia, które na niego spadały. I chyba... chyba to było wszystko. Tylko nie rozumiał. Nie rozumiał, bo wydawało mu się, że przecież widział jakie to było prawdziwe, żarliwe i głębokie. Teraz widział tylko popiół dawnych ognisk. Tak, tutaj mogło się podziać o wiele więcej między nimi. O wiele więcej złego. Wrogowie. Nigdy tak nie pomyślał o tym mężczyźnie i chyba zabolało go tak bardzo to, że Flynn chyba uznał, że mógłby. I przede wszystkim, że mógłby się tutaj fatygować tylko po to, żeby nazbierać garść kolejnych tajemnic i potem... ach, ale przecież to byłoby w jego stylu, prawda? Dokładnie w jego stylu - tak grał. Przecież to Flynn. Czyli... kto aktualnie?

Nie odpowiedział. Nie skierował się jednak w kierunku przeciwnym, czy też 'wyjściowym'. Poszedł powoli we wskazanym kierunku. Towarzystwo świergotu ptaków nie brzmiało przy tym jak marsz żałobny, choć kierunek był iście wisielczy. Gdybym stanął nad dobrze wykopanym grobem to oszczędziłbym nawet kłopotów. Zatrzymał się przy ławce spoglądając w kierunku cmentarza. W tej myśli nie było nawet cienia żartu.

Ciepły, letni dzień zachęcił wręcz do tego, żeby się wyłożyć na trawie. Ciepło... Przyłożył dłonie do twarzy, żeby osłonić oczy od słońca. Pod powiekami trwało odtwarzanie slajdów - gładkich i płynnych jak filmy ze swoimi dźwiękami, zapachami i dotykiem. I one przyśpieszały i cofały się, przewijały i migotały, zmieniały się to płynęły z nurtem. Zaciskał przez chwilę dłonie na włosach do stopnia, w którym zaczęły drżeć przez krótki moment, nim puścił. Nie podobały mu się te rany, które Flynn w tych wspomnieniach nosił ani te zgolone włosy. Z tymi było mu do twarzy. Naprawdę z tym życiem było mu do twarzy... Tylko w zasadzie - jak żył?

Obrócił głowę, kiedy usłyszał kroki zmęczony jeszcze bardziej niż tych paręnaście minut wcześniej.

- Zostałeś kucharką? Noże masz do krojenia ogórków?

Ucieczka była łatwa, prosta i przyjemna. Układałeś sobie wszystko w głowie tak, żeby to wymieść miotełką i potem siup! Prosto do kosza. Z kosza zbierasz worek, wynosisz do śmieci, śmieci zbierano i wywożono... Jak łatwo było pozbyć się problemów! Szczególnie, kiedy te problemy same zabierały się z daleka od ciebie. Wystarczyło już tylko "nie wracać na stare śmieci", jak to lubiano czasem mówić. Był hipokretynem ten, który krytykował uciekanie, bo jak odważnym trzeba być, albo jak pewnym siebie, żeby powiedzieć sobie przed lustrem: ja nigdy nie uciekłem. Łatwo pomylić odwagę z głupotą.

Nie przepadał za papierosami, choć czasem też palił. W zasadzie to mógłby powiedzieć, że nie lubił tego zapachu, którzy tłumił wszystkie inne, jakie można było chłonąć zmysłami, a potem powiedziałby, że w zasadzie to to lubi - ten dym. Zapach dymu prawie zawsze był taki sam i nie trzeba było go w pamięci dzielić na wszystkie odczuwalne wonie. Chciał jednak poczuć zapach Flynna inaczej. Jak po kąpieli, czystego, kiedy skóra była rozgrzana nie od emocji i rozmów toczonych, a od ukojenia gorącą wodą po długim dniu. Przy rozluźnionych mięśniach, ponieważ było bezpiecznie, nikt nie musiał się pilnować, nikt nie musiał uciekać i oglądać się za plecy. Jego zapach na świeżym swetrze wyciągniętym z jego szafy. Wsunąć nos między te niepokorne kłaki pałętające się wokół jego twarzy, musnąć nim policzek, potem na szczękę. Odetchnąć nim - jak kiedyś. Więzień przeszłości. Najlepsze więzienie było tym, gdy więziony nie widział kajdan ani krat. Takie, w którym jeszcze sam najchętniej zostawał, choć otwierałeś mu drzwi i mówiłeś, że ma cały świat. Nie. I tak, potem byli jeszcze ci, którzy nie tylko chcieli w więzieniu zostawać, ale też chcieli być w nim zniszczeni. Chęci, niechęci... przecież Cain wcale nie chciał w tym miejscu tkwić, dlatego poruszył się dalej w swoim życiu. Po co więc do niego wrócił? Na pewno nie po tą fajkę, którą chciał go poczęstować Edge, ale do szczęścia mu nie była potrzebna. Flynn już i tak palił za nich dwóch.

Prześledził jego krok i uniósł głowę, kiedy położył mu na brzuchu talerz. Z ciastem. Gotująca Wrona..? Potraifł sobie wyobrazić go jako ojca - alee jako piekarza? To już trochę wyższa szkoła jazdy. Jeden, drugi trybik... Potrafił sobie go wyobrazić w kuchni, ale niekoniecznie gotującego. Co najwyżej żonglującego nożami.

- To chyba zależy czego oczekujesz od restauracji? - Właściwie to nie zależało, ale zwiedzili za duży kawałek Nokturnu, żeby nie wiedzieć, o co w tym żarcie chodzi. Jest knajpa, wchodzisz do niej, prosisz o kartę dań a wszyscy patrzą na ciebie w szoku. Bo jedyne rzeczy, jakie się tu gotuje, to ludzkie marzenia. Jeśli nawet ci podadzą jedzenie to po to, żebyś jak najszybciej stąd wypierdolił. O ile nie wypierdolą cię przed podaniem obiadku. Ponieważ czarnowłosy mówił dalej, a spoglądanie na niego z tak wykrzywioną głową było niewygodne przełożył talerzyk na trawę, pomiędzy nich, również przekręcając się na bok. Wtedy chyba byli o przynajmniej dwa odcienie bardziej szczeniaccy niż dziś. A ciasto i tak zawsze cieszyło tak samo. Opuścił to miejsce, trafił na Nokturn, uciekł z Nokturnu i wrócił z powrotem, do rodziny, która nie była rodziną, nie podobało mu się, jak... ach. A może nie podobał mu się dodatek "namiastka". Tak, to było skomplikowane, a tym bardziej mieszało się, kiedy brakowało danych. Uniósł wzrok ku niebu razem z tymi brązowymi jak angielskie dęby oczami. Leniwe popołudnie, które zupełnie niepotrzebnie wprowadziło kroplę chaosu do ich życia. I to przez ciebie, kolego Cainie. Flynn Bell - 10% romantyka i 90% chuja. I te 10% wystarczyło, żeby posłać mu kilka serduszek z własnych ust. - Musi być miło mieć taką siostrę. - Piekącą ciasta, która pozdrawia kolegów... w zasadzie to się nawet nie dziwił, że go to rozbawiło. Gdyby miał powiedzieć, kim jest dla niego Flynn to powiedziałby, że dawnym znajomym. Przecież to byłaby prawda. Tak samo prawdziwa jak to, że to przyjemne ciepło zapraszało do snucia marzeń i bezkarnego popołudnia pomiędzy puchem chmur. Cain przymknął oczy, ciesząc się dotykiem promieni słońca na powiekach i widokiem leżącego obok Flynna pod powiekami. Takiego... teraz spokojnego, w tym stroju, który krzyczał "dotknij mnie" chyba do każdej kobiety, którą kręciły charakterni, źli chłopcy. Zdaniem Caina mężczyzna zawsze wiedział, jak się ubrać, żeby podkreślić swoje walory i przybrać rolę Węża Edenu.

Cisza.

Nie przeszkadzała mu wcale. Wyłączył się. Jego świat był wyspą, małą i maleńką, gdzie budował swój zamek z piasku. Nie przypływały tam codzienne troski i znoje, ale też nie witało wielkie szczęście. Znalazł tam jednak coś osobliwego, bo przecież dawno nie widzianego. Mógł więc się zatrzymać na tym czymś, a raczej - kimś. Poodłączać po kolei wszystkie bodźcie, które nie były potrzebne w odbiorze, wspomnienia, zatapiał myśli jedna za drugą - były muszelkami rzucanymi w fale. Te przyjemnie obmywające stopy znużone wędrówką. A wszystko to dlatego, że na tej plaży leżał mężczyzna, który poruszył go swoim nieszczęściem. Takim głębokim, że sądził, że mógł go z niego wyleczyć. Okazało się, że tylko się nim zaraził. Choroba przeniknęła i do jego głowy. Lecz leżał tu - tak samo zjawiskowy jak pierwszego dnia, choć wtedy wszystko było pierwsze i wszystko o wiele bardziej intensywne. Te kolory. Te kolory sprawiły, że kompletnie stracił swój rozum. Teraz ich nie było, albo po prostu nie były takie same. Nie zmieniało to jego smutnego spojrzenia, mimo braku ran nie zniknęły blizny, mimo czasu nie przeskoczył nad tym, jak pewne rzeczy trudno było mu powiedzieć. Odezwał się, a Cain wyrwał się z tego stanu i powoli obrócił spojrzenie na zakazanego bożka z obrazu opisanego, że nic w życiu nie dzieje się dwa razy tak samo. Ale możesz spotkać dwa razy tę samą osobę.

- Chcesz mi pokazać? - Nie wiedział, czy do kogokolwiek innego skierowałby takie słowa. To było dla niego trudne, jak wiele rzeczy. A potem przekrzywił głowę i uniósł jedną brew z miną typu "huh?" na facjacie. - Jakie karty z pytaniami?

Gdybyś się przyjrzał to patrząc na Flynna dojrzałbyś powoli zaciskające się palce szkieletu na jego barku. Nie naciskały i nie zaciskały się jak kajdany. Nie. One się rozluźniały, czasami puszczały, niekiedy przesuwały się czule po jego żuchwie jak dłoń kochanka, któremu nie było dość jego smukłego ciała. Bywały też chwile, w których puszczały całkowicie. Kostuchna, która chodziła z Wroną jak stara przyjaciółka, potrafiła rozmyć się w promieniach słońca tak jak zły sen. Tylko czy to jeszcze dla niego był w ogóle zły sen? Brązowe oczy nie zaklinały rachunku sumienia, nie mięły go i nie wyrzucały razem z tymi niepotrzebnymi miłostkami lat przeszłych. Za to każda plamka w jego oku była tą miłością, której oddał okruszynę siebie i zaklął ich na wieki, żeby na pewno zapamiętali. Niech tęsknią - bo on tęsknić przecież nie będzie. Lubił to ten kościotrup z kosą w wolnej dłoni, którego czarna szata rozkładała się za plecami Flynna jak prawdziwe, krucze skrzydła. Śmierć nie widziała granic. Nie było dla niej rzeczy niemożliwych. Nie ważne dla niej było, czy w czarnowłosym były jeszcze wyrzuty sumienia, czy już wyzbył się ich całkowicie - ważne było to, co zostawił za sobą i jaką ścieżkę zaznaczył przechodząc przez wszystkie etapy swojego życia. Palenie papierosów było jak zwieńczenie długoletniej współpracy i jednocześnie ostatnim z problemów z Flynna wedle głoszonych ostrzeżeń o tym, jakie to niezdrowe. Niezdrowe - ale modne. Nawet jeśli nie modne - kojące. Zajmowałeś czymś dłonie, na moment skupiałeś myśli, mogłeś mieć pretekst, żeby nie patrzeć w jednym kierunku, kiedy próbowali to na tobie wymóc. Papieros - poezja, liryka i dramat tego małego świata Flynna Bella. Człowieka o wielu imionach i o jeszcze większej ilości ucieczek na koncie. Koniec końców nie miało znaczenia, co to uzależnienie z nim uczyni, ani to, czy przeżyje do następnego dnia, w którym paskudna mgła i chmury ustąpią miejsca bajecznemu słońcu. Nie miało to znaczenia, bo na drugi dzień Flynn Bell będzie martwy. I to wszystko, co zostawi za plecami, nie będzie już jego problemem. Swoim parszywym nawykiem ucieczki zrobi dokładnie to, co wychodziło mu przez te lata najlepiej.

- O bardzo wiele rzeczy, panie Bell. - Uśmiech zatańczył na jego twarzy i znalazł odbicie w oczach. Tych, które były naprawdę fatalną informacją o nim samym. Jedno zdanie, jedno pytanie i już umysł potrafił być pobudzony, wręcz zachęcając do tego, żeby wyciągnąć kajdanki i zrobić z nich prawidłowy użytek. Zupełnie nie myślał o swoich poprzednich słowach takimi kategoriami, ale gotowość na to, że kto jak kto, ale Flynn podoła odpowiedniemu wysupłaniu [nieświadomych] podtekstów musiała być wpisana w moment obcowania z nim. Lub wieczne zaskoczenie. Czarnowłosy miał w sobie coś, co sprawiało, że nie dało się przy nim nudzić. Tak samo jak nie można było się na niego napatrzeć. Marząc o jakimś lepszym dniu, lepszym tygodniu... lepszym życiu. Z myślą, że warto przejść przez Piekło dla chociażby jednego dnia spokoju, by potem był wspomnieniem, do którego warto wracać w najtrudniejszych chwilach. Ciekawe, czy Flynn zdawał sobie sprawę z tego, jak bolą palce, kiedy toniesz i chwytasz się brzytwy..? Tak, na pewno wiedział. Jego dłonie przeszły tyle złego. Jego serce i umysł przeszły też zbyt wiele w tym parszywym życiu.

Powinien pytać, czy to jego rodzina siostra? O tą rodzinę Bellów? O ich cyrk? Nie chodziło o to, czy mógł - bo przecież nikt mu tego nie bronił. Flynn zresztą sam ewidentnie chciał zacząć opowieść, a pytania pomocnicze były... och, no wiesz. Pomocne. Tylko co dokładnie chciał z siebie wykrzutsić i o czym opowiedzieć? Co znaczyło, że imię Flynn nie było prawdziwym? Nie było nerwów, napięcia w Cainie, na jego twarzy nie pojawił się grymas zagubienia czy niezrozumienia. Był tam spokój i cierpliwość. Zrozumienie dla zagubienia i brak ponaglenia. Wiedział przecież - ten typ tak miał. Potrzebował swojego czasu i swojej przestrzeni, żeby to ułożyć, żeby to, co w nim dygotało się uspokoiło. I tak, z braku laku papierosa można zamienić na pyszne ciasto. To przynajmniej oddalało palce Kostuchy o przynajmniej pięć milimetrów.

To wszystko nie powinno być tak przyjemno-smutne. Z kim teraz Flynn spędzał swój czas, kogo całował, komu powierzał swoje kruche poczucie bezpieczeństwa i spokój ducha? O kim myślał i z kim spędzał czas? Cain sam nie wiedział, czy bardziej było to egoistyczne z jego strony, czy może ze strony Flynna. Czy mogli mówić o ułożeniu sobie żyć... Bletchley nie mógł o tym powiedzieć. Trzymanie się krańca przepaści było męczące. Nie miał na to siły ani ochoty. Wolał puścić. Spaść. Może Pan Bóg będzie litościwy i da mu skrzydła. Lecz krzyk, chaos... nie. Otchłań była pełna i pusta jednocześnie. Opadanie w nią, bezwładne, brak walki i poddanie się było wolnością. Czystą, niczym nieskrępowaną wolnością. Przecież gdyby nimi pojawiła się przepaść to musiałby ją zapamiętać, right?

- Shhh... - Wyciągnął dłoń. To znów było trochę zbyt odruchowe i naturalne. Nakrył swoją ciepłą dłonią jego dłoń. - Spokojnie, Flynn. Nie musisz mówić ładnie, składnie, ani szybko. Daj sobie czas. - Czy naprawdę ten czas mieli? To był jakiś jego odruch opiekuńczy, który był tak podskórny wobec tego mężczyzny, że Cain w zasadzie dopiero po tych słowach się zorientował, że to wcale nie musiało być na miejscu, że to przecież w ogóle było pokręcone i popieprzone. Znajomy. Były. Nie potrzebował wielce dojrzałego wypowiadania się z jego strony ani elokwencji. Nawet nie potrzebował, żeby mówił składnie ani po kolei. Bo rozumiał. Albo przynajmniej był taki full of himself, że mówił sobie, że akurat to rozumiał - że nie każdemu łatwo było mówić o rzeczach, które były skomplikowane i bolesne. To, że miał traumę... to było widoczne z pojedynczych elementów, do którego dopełnienia brakowało mu bardzo istotnych elementów opowieści z książki opisanej jako "Biografia Wrony lub Flynna Bella." Moglibyśmy ją też zatytuować "Opowieść o Upadku". - Cokolwiek chcesz mi pokazać. - Lekko wzruszył ramionami, ale nie w takim geście, że wszystko mu jedno, tylko w takim delikatnym drgnięciu pokazującym, że to proste, a on jest otwarty na wszystko. - Mogę je zobaczyć tutaj. - Dotknął lekko palcem jego czoła. Niesforny... chłopak. Flynn był już mężczyznom, ale naprawdę poziom jego dojrzałości sprawiał, że chciało się o nim czasem myśleć per "chłopak". Prychnąłby nawet z rozbawienia na zakończenie opowieści o kartach, bo to było całkiem prawdziwe, ale tego nie zrobił. Poniekąd. Cain by śmiał się wtedy z innymi i powiedział, że ma znakomitą relację. Bo jaką inną mógłby mieć. W końcu Cain za swoimi uśmiechami i spojrzeniem krył cały wielki świat. To ich różniło, prawda? Flynn uciekał z podkulonym ogonem, a Cain zostawał w tym samym miejscu jakby nic się nie stało. - Ach, to... - Ale czy to było tutaj najważniejsze w tej opowieści? Na pewno nie. Gdyby Flynn miał kochającą mamusię i tatusia to czy by tak skończył? Może... bo czasami głupota dzieci sprawiała, że znikali rodzicom sprzed oczu. - Rozczaruję cię - nie grałem w to. Kto by mi potem zapłacił za kurację w Lecznicy Dusz po usłyszeniu tych wszystkich odpowiedzi? - Których potem nie mógłby wymazać z życiorysu - zażartował sobie. - Mam zostać twoimi kartami? - Zapytał, jeśli Wrona nie życzył sobie grzebania w jego głowie, co go wcale by nie zdziwiło. Albo raczej: mógł zostać jego pytaniami. To, co cenił w relacji z Flynnem... to była ta intymność, w której miał poczucie, że nawet najbrzydsze sekrety mogą stać się lekkie. I zrozumiałe. Cain nie potrzebował tak bardzo fizyczności. Potrzebował emocji i myśli.

Prowokacja. Zaraz, kto ją zaczął? Flynn, oczywiście, że Flynn. Jeśli ktoś miałby być czemuś winny to przecież tylko ten człowiek o kruczych skrzydłach i równie kruczych oczach. A niby pieskie oczy. A niby Wrona. Posłaniec Śmierci, który zakręcił się wokół tego hedonizmu od niechcenia i już tak pozostał. Kiedy, gdzie? Może nawet to pamiętał, gdy pierwszy raz oddał swoje ciało w ręce innego, albo sam przygarnął w swoje ramiona ciało innej. W jedną czy drugą stronę malował swój rachunek sumienia. Zwykła karteluszka, więc na koniec zberezieństw wyrywał ja z licznika i rzucał na ziemię, żeby splunąć i zadeptać. Nie było niczego trudnego w gaszeniu niedopałków, skoro twoje życie już i tak płonęło. Jedna czy dwie osoby w tę czy tamtą... dobre usprawiedliwienie rozgrzeszało. Nie musisz klepać pacierzy przy relikwiarzu, kolana by tylko bolały od zimnego kamienia. Po co, no po co, skoro zamiast tego można przytulić się do pleców kogoś, kto otacza cię opieką. Czyli... czyje teraz? Nie chciał pytać i nie chciał wiedzieć. Nie chciał uczestniczyć w życiu, które nie było jego i myśleć o tym, że choć przez moment do niego należało. Może i Fynn budował świetne pułapki, równie świetnie radził sobie z burzeniem mostów i spalaniem ludzkich uczuć, ale tylko głupiec dwa razy nabiera się na tę samą sztuczkę.

Dlatego właśnie Cain leżał tutaj i wyciągał do niego dłoń i dawał się złapać w tę grę myśląc o tym, żeby rzeczywiście pochylić się do słodkich teraz od ciasta ust Wrony. Wyciągnąć te kajdanki, wbić go w nie i sprawdzić, jak bardzo łaskocze trawa nagą skórę. Dlatego, ponieważ mógł mieć świetną pamięć, a był jednocześnie jebanym debilem.

- Pominąłbym Ministerstwo. Niektóre sprawy trzeba załatwiać na własną rękę. - Bo prawo nie chroniło w odpowiedni sposób. Bo czasem lepiej dokonać samosądu niż zabrać skurwiela przed Wizengamot, który niczego nie zrobi z oskarżonym poza pomachaniem palcem. Ale TO wcale nie było tu i teraz istotne. Ważne były ręce, kajdanki, hmm... kilka innych istotnych punktów znalazłoby się na tej liście. - Zapobiegawcze skucie podejrzanego jest bardziej niż wskazane. Albo już od razu winnego. Nie będę się bawił w półśrodki, to byłby samosąd. - Podłożył jedną rękę pod głowę, zastanawiając się, jakie myśli krążyły pod tymi zwichrowanymi włosami. Czerwień była dominantą. Zawsze nią była. Tutaj pulsowała swoimi odcieniami, wplatając się w pojedyncze, inne paski. Dla Caina to było zawsze jak płomienie. ]On był płomieniem. Tak silnie i intensywnie pobudzającym do życia, że byłby jak większość tych idiotów czekających przy telefonie, aż zadzwoni po tym jak wyszedł po paczkę fajek. Ale nigdy nie wrócił. Nigdy też nie zadzwonił.

Brzydkość języka Flynna może przeszkadzała ludziom pruderyjnym, ale Cainowi daleko do takiego było. Nawet jeśli sam nie rzucał szczególnie często kurwami. Kurwy były za to wystarczająco często rzucane w jego domu. Leciały zaraz za tłuczonymi o ścianę talerzami. Lingwistycy mogli sobie więc pisać listy i zażalenia (albo rzucać kurwami zaraz za tłuczącym się z kimś Flynnem), ale Cain skorzystałby co najwyżej z możliwości przyciśnięcia go do ściany i wyszeptania zachęcająco, że może zachować swoje prawo do milczenia, tym nie mniej jest to niewskazane. Niech krzyczy i wkurwia lingwistów dalej. Tylko niech krzyczy z rozkoszy.

- Mnie to porusza. - Wyszedł z takim... wielkim słowem. Bo Cain niekoniecznie chętnie się otwierał. Niekoniecznie chętnie pokazywał głębię swoich uczuć i niekoniecznie chętnie nadawał im imiona i wypowiadał je na głos. - Znasz tą zależność. Im bardziej ci zależy, tym łatwiej się człowiek sypie. - Spojrzał na ich dłonie. Tak i bardziej sypały się słowa w ustach Flynna. - Zawsze mogłem czekać. - Zawsze czekałem. Na wszystko. Na Ciebie. Co dokładnie było wkurwiające? To, że się zaciął? To, że sugerował, że potrzebował więcej czasu? Czy to, że w ogóle powiedział, że nie musi być wspaniałym mówcą, heraldem ludów? Może wszystko. A może wkurwiało go jeszcze coś innego, co niekoniecznie widział gołym okiem. Nie lubił tego, że nie potrafił się wypowiadać - to pamiętał. Jakby można to było wyprowadzić (i spłycić) do prostego zdania: nie lubił wychodzić na kretyna. To było niesamowite, że Flynn miał tyle do zaoferowania swoim umysłem, a jednocześnie miał problem z mówieniem. Czerwień zabuzowała od pętających go emocji zdenerwowania. I dusił je w sobie. I mimo wszystko nawiązał kontakt, od którego Bletchley drgnął, niekoniecznie się tego spodziewając. Czy Flynn potrzebował zapewnień, że jest dobrze i że dobrze będzie? Czy potrzebował... więcej słów kierowanych do niego czy może właśnie mniej?

- Nie mówię o hipnozie. Mówię o legilimencji. - Hipnoza... to była ciężka sztuka. Dla obu stron. Tak, hipnoza potrafiła przeszurać człowieka przez najgorsze piekło, najgorsze gówno. Potrafiła niszczyć system obronny i całkowicie go pozbawiać. Ale potrafiła również sztuczny system ochrony wymusić. Sprawić, że zapomnisz. To potrafiło strasznie zakręcić w głowie i wpłynąć boleśnie na życie. - Hipnoza... - Nie kontynuował od razu czując mocniejsze zaciśnięcie palców mężczyzny na jego własnych. Na moment pozwolił temu słowu zawisnąć w powietrzu, w zamyśleniu. - Nie. Jeśli chcesz mi coś pokazać albo o czymś opowiedzieć - poczekam. Nie chciałbym do tego narzędzia, które jest bezwzględne. - A przynajmniej było dość bezwzględne w jego rękach. Bo był cholernie dobrym hipnotyzerem. A zaufanie, Cain? Co z zaufaniem. Gdyby jemu ktoś zaproponował hipnozę, niechby i taki Patrick Steward, również by się nie zgodził. Więc to zaufanie... czym w ogóle było? Czy w ogóle warto było sobie nim zawracać głowę?

A potem spojrzał na Flynna jak na skarb. Po chwili zamyślenia, kiedy przesuwał pytania przez swoją głowę i chciał powiedzieć, że to nie jest zobowiązujące. Powtórzyć, że jego historia nie dyktuje jego spojrzenia na człowieka, którego widzi - ona ledwo wyjaśnia niepewności. Że nie musi się zmuszać. Mogliby sobie to na nowo przerobić, lecz nie. Nawet uśmiechnął się na to stwierdzenie o nie byciu duszą towarzystwa, a raczej - nie byciu zbyt wylewnym. Otworzył oczy nieco szerzej, mając ten odruch - przyciągnąłby go do siebie. Ale nie poruszył się. Przynajmniej nie zrobił żadnego ruchu poza podparciem się łokciem o trawę.

- Fleamont. - Powtórzył, smakując brzmienie tego imienia i uśmiechnął szeroko. Dla każdego innego człowieka byłby większym chujkiem. Ale Flynn był jego słabością. Był wtedy - i jak widać - pozostawał nadal. Każdego innego skwitowałby, że nie musiał być taki wylewny, albo że spoko - ale zostanie przy poprzednim imieniu. Ewentualnie wzruszyłby ramionami. - Jakie piękne imię. - Można było polemizować, czy to było szczere z jego ust, bo brzmiał niemal na podekscytowanego. Te zmęczone oczy wręcz rozbłysły. Ale to trwało chwilę, bo zaraz Bletchley zważył swoje emocje i wycofał się z ich wylewnością, schował je w sobie i potem dalej - w Puszcze Pandory. Było się tu z czego cieszyć? Czuł się tak, jakby dostał od Flynna bardzo drogi prezent... ale w zasadzie z jakiej okazji? Mieli tu naprawdę udawać, jakby nic się nie stało, skoro wydarzyło się tak wiele i... co dalej? - Chujowy ze mnie onomastyk, ale brzmi idealnie. - Ale na pewno zamierzał sprawdzić, co znaczyło to imię. Na chwilę zawiesił swój głos. - Co się stało, że zniknąłeś. - Wybaczyć to jedno. Ale w pełni się pogodzić z samym sobą - drugie.