Nie potrafił się odnaleźć w myśli, że jego własne życie mogło być dedykowane czemuś innemu niż próbie stania się lepszą wersją siebie. Nie tym rozpłakanym crybaby, nie tym słabym chłopaczkiem, którego można przeciągać po korytarzu za włosy, nie tym wiecznie zamyślonym marzycielem, którego ideologie były śmiechu warte, bo przecież nie trafiały w to realne i brudne życie. A gdyby mógł poświęcić się sztuce? Czy potrafiłby tworzyć, pisać, malować? Być jednym z tych, których dzieła podziwiali? Być podziwianym, kochanym. Błyszczeć na scenie, sprawiać, żeby każdy mógł się uśmiechać, albo wzdychał. Chciał lśnić. Błyszczeć. Wkładał w to całą swoją energię, wszystko, co tylko miał i co posiadał. Więc jak miał to robić bez starania się dla... kogoś? To tylko pozornie było zupełnie bezzwrotne, bo Laurent chciał chłonąć te dobre reakcje ze wszystkich bajek, jakie tworzył. Wypadałoby wydorośleć, przestać marzyć o bajkach, o księciu na białym koniu, zanurzyć się w szarej rzeczywistości i... tak żyć z dnia na dzień. Chyba tak nie potrafił. Nie - potrafił. Nie chciał.

- Czuję się brudny, kiedy zaczynam to robić. Jakby to był największy grzech, jaki mogę popełnić. - Myślenie o sobie, egoizm, pióro wyrwane z własnych pleców, żeby zapisać nimi własną historię. Samemu sobie być panem i władcą - tak, tego chciał. Mieć lekki los, żeby móc wsłuchiwać się w pieśni Morza, ale pozostać przy lądzie, z którym tak wiele go łączyło. Wiele miłości, sympatii, ciepła. Morskie tonie były mu znane, ale nie były tak gościnne jak próg domu Bulstrode. Chociażby ten próg. - Nienawidzę tego, że w ogóle ci o tym mówię. To poniżające, że jestem taki żałosny. - Tak samo jak poniżając było to, że nie potrafił być mężczyznom, jakim powinien być. Odważnym, silnym, dumnym. Że był taki słaby i rozmemłany, że te problemy w ogóle się tak w nim nawarstwiały - robienie z igieł wideł, doprawdy. Przecież nic się nie działo. Powinien otrzepać spodnie i iść dalej. Odetchnął z roztargnieniem, z irytacją - ale nie na Florence. Na samego siebie. Odwzajemniał dotyk jej dłoni, czerpiąc ulgę z tego kontaktu. Jak zawsze, jeśli przychodziło do niej to... była jak kotwica dla statku zagubionego w czasie sztormu na morzu. Zapewniała stabilność - nie ważne, jak mono uderzały fale w burtę.

Sięgnął drugą dłonią po sok, żeby upić z niego kilka łyków i nawet chciał pochwalić, że jest pyszny - i idealnie łączył się z zapachem tego obranego przez nią jabłka leżącego na talerzyku, ale jej pytanie spowodowało, że jego ruchy zwolniły, a twarz nabrała obcego wyrazu. Jakby został tu ciałem, ale myślami daleko, bardzo daleko stąd.

Co zrobić, kiedy możesz już wszystko? Kiedyś marzyło mu się serce z kamienia. Takie, które będzie odporne na wszystkie obrażenia, które nie pozwoli być mu studnią, w jakiej ludzie topili swe żale i smutki. To było parę lat temu, ale nadal pamiętał to niewypowiedziane życzenie. Niewypowiedziane - bo nie chciałby nie odczuwać tego piękna świata tylko po to, żeby pozbyć się bólu. Nie mówił więc o sercu z kamienia - o sercu ze szkła jednak nie chciał mówić również. Jeśli wypowie wszystkie te życzenia to czy nie będą tylko bardziej niemożliwe do spełnienia?

- Chciałbym śpiewać. - Może mógł od tego zacząć..? - Jeździć po świecie i błyszczeć w reflektorach. Miałbym pokój wysypany złotem i ubierałbym się w złoto, jadeit i serendibity. Nie martwiłbym się. Bo mógłbym pomóc wszystkim. Wyleczyłbym Zimnych. Pomógł znaleźć Atreusowi równowagę. I wielu innym osobom. Wygoniłbym widma. Doprowadził Lorda Voldemorta przed sąd ze wszystkimi złymi ludźmi... - Było w tym świecie tak wiele do zrobienia. Tak wiele rzeczy do osiągnięcia - tych małych i tych wielkich... Czy w ogóle wystarczyłoby mu dnia? - I gdybym już to wszystko naprawił to pojechałbym do Marsylii i... - to wcale nie powinno aż tak boleć. - ... wziąłbym ślub. - Zamknął oczy, czując już łzy tańczące na krańcach powiek, próbujące się wydostać. Zdawał sobie sprawę z tego, jaką to było sprzecznością do tego, co powiedział jeszcze przed chwilą, ale nie potrafił wykrztusić ostatnim słów. Może powinien dodać, że pomógłby sobie ze wszystkimi problemami, ale jakoś po tych torach nie przetoczyły się teraz jego myśli.

Najtrudniejszym procesem było teraz dla niego znalezienie punktu, który pozwoliłby mu wyjrzeć na powierzchnię. Bez strachu o to, jak samemu sobie będzie spoglądał w oczy w lustrze (bo już miał z tym problemy, coraz bardziej nie podobało mu się to, co widzi) i o to, jak spojrzą na niego inni. Ci "inni" byli bardzo zdefiniowani. Bo chociaż chciał uznania i pewnego konkretnego odbioru osób wokół, to przede wszystkim poszukiwał uznania w oczach osób, które były najbliżej. Jak właśnie Edward, którego odtrącenie było dla niego najcięższym przeżyciem ostatnich miesięcy. Jeśli nie licząc zabójcy, który odwiedził go w snach. Jednak wyjść na spotkanie jego potrzebom i zachować siebie - całkowicie go to łamało. Był kartką papieru, którą ojciec podarł w swoich rękach i sam teraz próbował się posklejać. Teraz z pomocą Florence. A wkrótce - z pomocą osoby, która miała jakiekolwiek pojęcie na ten temat od strony wykształcenia.

- Wiem... rozumiem. - Niby to wiedział, niby rozumiał, a jednak jakoś... sam nie wiedział. Tak jakby miał przestać być sobą tylko dlatego, że przestanie być tymi osobami, za jakie chciał się podawać. I czym było w końcu to "bycie sobą" jeśli nie udawanie lepszej wersji, jaką się jest? Miał zaakceptować i... no właśnie, to nie chodziło o to, żeby zaakceptować i zupełnie przestać o cokolwiek dbać czy przestać się starać, tak jak Florence powiedziała. Nie potrafił zrozumieć, jak miał pogodzić jedno z drugim. Gdzie miał się zatrzymać, żeby już nie wymiotować własnymi wnętrznościami, bo przecież tak bolał go brzuch.

- Zapytałaś o to, co chciałbym zrobić, gdybym mógł zrobić wszystko. Rzeczy "niemożliwe" byłyby pierwsze do realizacji. Jeśli tylko mógłbym je przekroczyć. - Ale teraz rozumiał, że to pytanie zawierało rzeczy możliwe do realizacji. Takie, które mógłby spełnić. Wiele osób musiało same sobie poradzić z problemami. Nie chciał nawet robić niczego na siłę, bo przecież nie o to chodziło w życiu. Tak jak on wcale nie chciał, żeby na siłę mu pomagali. Jeśli miał popełniać błędy to chciał je popełnić. Ale sam. I z jednej strony nie wahał się prosić o pomoc, kiedy jej naprawdę potrzebował, żeby zniwelować swoje słabe strony, z drugiej strony kiedy zawierucha działa się w jego sercu chował się jak małża w muszli. I nikogo nie chciał do siebie dopuścić. - Mam obowiązki. I chyba nie dałbym rady występować. To coś innego niż zaśpiewać komuś piosenkę. - Mógłby być gwiazdą sceny? Zupełnie nie wiedział. Nie miał zielonego pojęcia, czy by się do tego nadawał. - A gdybym mógł coś zrobić osiągalnego... to chyba chciałbym zostawić to wszystko za plecami, wyprowadzić się, kupić dom, może w Como, we Włoszech, drugi w Anglii. Tylko czy by mnie to uszczęśliwiło? Pewnie na parę chwil. - To było straszne, to co mówił, zdawał sobie z tego sprawę i znów - wcale nie chciał tak brzmieć, tak bardzo tragicznie, jakby nic go nie zadowalało. Naprawdę nie chciał wychodzić na takiego człowieka, ale już kiedyś to powiedział - nigdy nie czuł się naprawdę szczęśliwy. Owszem, miewał szczęśliwe chwile, ale nigdy nie był w swoim życiu po prostu szczęśliwy. - Będę sprzedawał dom w New Forest. Nie chcę już tam mieszkać. Może naprawdę kupię jakiś domek letniskowy w Italii. Zawsze mi się podobały Włochy. Może czas wydać coś z tego złota. - Zgromadzonego żarłocznie i po smoczemu. Selkie kochały błyskotki - Laurent nie był w tym wcale gorszy, a wręcz przeciwnie.

To się wydawało takie nieodpowiednie i abstrakcyjne - porzucanie tego, na co tyle lat pracowałeś, z czym związana była twoja rodzina, żeby co? Zacząć sobie śpiewać. Poruszył lekko dłonią w geście mówiącym, że zbytek problemu, chyba szkoda sobie tym zawracać głowy. A może..? Odetchnął i uśmiechnął się poprzez to zmęczenie i wyjałowienie emocjami. Uśmiech kierowany tak do Florence, do własnych myśli jak i do wszystkiego, co się działo w jego życiu i wszystkich ludzi, którzy w tym uczestniczyli i mieli okazję przyłożyć do tego swoją dłoń. Wtrącić swoje pięć groszy w tę zaplątaną, szaloną historię, gdzie niewiele trzeba było kroków, żeby przechodzić z białych, atłasowych salonów prosto do uliczek czerwonych latarni. Niewinność malowano tutaj co najwyżej uśmiechem Laurenta i jego dobrym sercem, które traciło na swoim cieple i blasku, jak przygasał on sam. Jak tracił swoje zasady, swoją stabilność. Powrót na deskę, która była jego tratwą płynącą przez Amazonkę stanowił walkę z piraniami i aligatorami. Najtrudniejszą z tych potyczek było wygrać z własnymi mięśniami, żeby go nie zawiodły i doniosły do celu podróży.

- Może kiedyś. - Był wdzięczny za jej słowa, za zachętę, bo w zasadzie to ona go ośmieliła, to ona sprawiła, że się uśmiechnął, że pomyślał, że rzeczywiście - może kiedyś będzie to możliwe, że się zastanowi, pomyśli, zbierze w sobie odwagę, chęci i przeliczy możliwości na zamiary, kiedy stanie na tych pięknych deskach, na których stało wielu śpiewaków, aktorów i recytatorów, żeby zaśpiewać. Nawet jeśli miałby śpiewać dla siebie samego, albo dla najbliższych przyjaciół czy rodziny. Wiedział, że jego głos miał moc przynoszenia radości ludziom, jeśli tylko wystarczająco się postarał. Lubił to uczucie. Kiedy wpatrywali się w niego tak, jakby sam był obrazem van Gogha czy rzeźbą Michała Anioła. Tak, jakby sam był sztuką.

- Nie będę się śpieszył ze sprzedażą, o to się nie martw. - Szczególnie, że to było dla niego wygodne przenosić się do domu, gdzie miał niedaleko do samej stajni i zarządu New Forest. Mógł korzystać z publicznej sieci, ale po co? Nie zwykły, mimo wszystko, podejmować takich decyzji pod wpływem impulsu. Jedynym mankamentem była ta niechęć, żeby przetapiać pieniądze za nic. Może ktoś chciałby tam zamieszkać tymczasowo, żeby się zaopiekować tym domem..? Może Alexander..? - Jeszcze nie jestem pewien. Gdzieś nad morzem, rzecz jasna. - Tak jakby wymagało to dopowiadania... a chyba nie wymagało? - A może bym kupił mieszkanie gdzieś w Londynie, żeby mieć szybki i bezpośredni dostęp na Pokątną, jeśli naprawdę kupię dom w klimatach śródziemnomorskich. Chętnie skorzystałbym z tego domku, żeby pooglądać okolice i zorientować się w cenach i tak dalej. - Nawiązał do tego domku w Toskanii, które zaproponowała Florence. Lepiej i łatwiej było się skupić na rzeczach przyjemnych i na nie ukierunkować, niż myśleć o dramacie, jaki mogli zgotować Śmierciożercy. Chociaż Laurent w to nie bardzo wierzył. Przecież nie zadzieraliby z Prewettami... prawda? Chyba nie do końca taka prawda. Raczej pobożne życzenia i naiwne myślenie.

Powoli dopił ten truskawkowy sok, jaki został mu sprezentowany. Czy też - koktajl. Smakował go, bo dopiero teraz, z trzecim czy czwartym łykiem dotarł do niego prawdziwy smak tych truskawek. Nie zmienił smaku, nie stał się bardziej truskawkowy. To jego umysł został trochę odblokowany po wypłynięciu chociaż minimum tego syfu. Przez moment pociągnął temat Włoch, mieszkania w innym miejscu, przez moment zapytał o tą Francję, w której mogła żyć, ale delikatnie - nie chciał rozdrapywać ran. Słowa przepływały między nimi - niekoniecznie łatwe i proste. Ale to była Florence - jeśli istniał ktoś, komu mógł powiedzieć dwa słowa więcej, do kogo mógł pójść z prośbą o pomoc... to do kogo, jeśli nie do niej? Nie było takich słów ani gestów, które potrafiłyby wyrazić jego wdzięczność względem niej. W pewnym momencie wstał i przesunął krzesło koło niej, żeby się do niej przytulić. Jej zapach, jej spokojne bicie serca, dotyk delikatny, ale jednocześnie taki pewny. Pewny siebie samej - bo Florence Bulstrode nie potrzebowała ani korony, ani berła, ani tronu ze złota, żeby być królową. Potrzebował tej prostej, matczynej bliskości, czując się jak małe, zagubione dziecko w tym świecie bez marzeń i snów, które niszczyły różane łąki i rozpraszały deszcze płatków stokrotek. Tu jedyne, co można było znaleźć to duszący dym i ogień. Nie w tym domu i nie w objęciach Florence. Ona miała moc, żeby trzymać to za swoimi ścianami, chociaż chyba dopiero teraz naprawdę poczuła, jak blisko była ta wojna i jak mocno skrobała i ocierała się o progi jej domu.