Avelina za to cierpiała na niedowagę, mało jadła, czasami zapominała o śniadaniu, poiła się kawą i czasami ciastkami od Nory. Nigdy nie była sprawna fizycznie, a wyglądała często na osobę chorowitą. Nie chorowała zbyt często, ale na jesień zawsze miała jakieś problemy z przeziębieniem. Zdecydowanie nie przodowała w pojedynkach, ani bójkach, ale stawała czasami w obronie młodszych kolegów, czy też widząc jak ktoś atakował niewinne osoby również pomagała, aby mieć czyste sumienie. Była w stanie rzucić zaklęcie, które mogłoby kogoś skrzywdzić, ale tylko jeśli byłoby to w obronie siebie bądź jej przyjaciół. To nie czyniło jej złej, prawda? Raz czy dwa zdarzyło jej się uwarzyć truciznę, ale tego również nikomu nie mówiła, bo nie było to nic czym chciała się szczycić wśród swoich przyjaciół.

– Zaczniesz śpiewać? Z rymami mogłoby wyjść zabawnie – zaczęła się z nią droczyć.

Życie Aveliny w ostatnim czasie też było niekoniecznie stabilne, a czas miał jeszcze pokazać, że będzie jeszcze bardziej zakręcone i niekoniecznie przyjemne. Miała jednak nadzieję, że jedna stabilna jaką teraz chciała tworzyć to będzie biznes, który otworzy z Olivią i jej się to uda. Gdy w okno zastukała sowa Avelina podeszła do niego i otworzyła je odbierając list. Był od Brenny otworzyła go szybko i zaczęła czytać. Odetchnęła z niewielką ulgą widząc, że nie było to nic aż tak poważnego.

– Całe szczęście, chyba nie będziesz musiała zostawać kolejnym wieszczem Londynu – zachichotała i podała jej ten list, aby sama mogła przeczytać jego treść i upewnić się, że wszystko to prawda. Avelina poczuła jak ulga wkradła jej się w serce.

– Skoro obie dzisiaj mamy wolne, a ty rymujesz może napiszemy tomik wierszy? – uniosła jedna brew ku górze patrząc na nią z zadziornym błyskiem w oku.

Uniosła jedną brew ku górze i obserwowała jak jej przyjaciółka szykuje się do czegoś, czego dziewczyna nie mogła nawet przewidzieć, gdyby była jasnowidzem. Zasłoniła usta patrząc na nią błyszczącymi oczami. Była szczęśliwa, a piosenka Olivii była mocarna. Paxton przyglądała się przyjaciółce z ogromnym rozbawieniem, gdy dziewczyna rymowała tekst czegoś, co brzmiało jak mówiona piosenka, gdy skończyła Avelina zaczęła bić jej brawo i udawać, że mdleje.

– Rzuciłabym ci stanik, ale za dużo roboty przy zdejmowaniu go – zaśmiała się w głos i oparła się o blat ledwo utrzymując się na nogach. – Dziewczyno normalnie cię kocham – powiedziała podchodząc do niej i dźgając ją w ramię. – Chodź do salonu na kanapę. Chcesz u mnie nocować? – zapytała zerkając na nią z błyskiem w oku. – Możemy się czegoś napić i rozluźnić się. – dodała z zadziornym uśmiechem. Avelina miała ochotę jej opowiedzieć o tym, że Rookwood znowu pojawił się w jej życiu, ale nie wiedziała jak się za to zabrać. Nie wiedziała, czy będzie miała na tyle odwagi powiedzieć jej, że się w nim zakochała.

Avelina w rozbawieniu wywróciła oczami i podeszła do barku z alkoholem. Wyszukała jakieś dobre wino od wujka, które ostatnio dostała na dzień dziecka. Uwielbiała wujka Otto za to jak o nią zawsze dbał. Wiedziała, że jak zabraknie jej rodziców, bo będą zbyt daleko, aby im głowę zawracać będzie mogła do niego bez problemu przybyć i pogadać. Wzięła dwie lampki i postawiła na stole zaraz również siadając obok przyjaciółki na kanapie.

– Może i za wcześnie – wzruszyła ramieniem, ale kto im zabroni? Były dorosłe, rodziców w domu nie było, w pracy zwolnienie zostało napisane, a niedługo mają własny biznes otwierać, a wtedy czasu nie będzie na takie frywolne dni. – Niedługo na to czasu nie będziemy miały – zauważyła i otworzyła butelkę machnięciem różdżki. Nalała im trochę wina. – To wino od mojego wujka Otto, dostałam je kilka dni temu. – objaśniła podając jej lampkę.

– Wiesz co… Augutsus się do mnie odezwał na początku maja – wyrzuciła w końcu z siebie. Jakiś czas temu rozmawiała o tym z Danielle, ale chciała też w końcu poznać opinię Olivii.

Skuliła się odrobinę na reakcję przyjaciółki i zamknęła przy tym jedno oko, aby jednak patrzeć na nią. Reakcja była słuszna, bo sama Avelina by tak zareagowała, gdyby ktoś jej powiedział, że Rookwood chce się do niej odezwać. Podciągneła nogi pod brodę wciskając się w kanapę, spojrzała na trzymaną lampkę z winem w dłoniach i ciężko westchnęła. Upiła drobny łyk i znowu westchnęła.

– Przyszedł do mojej pracy, bo chciał znowu eliksiry. Pamiętasz, w szkole robiłam je dla niego, a potem kazałam mu o sobie zapomnieć. To nie jego wina, że byłam wtedy dzieckiem – Augustus był od niej starszy o dwa lata, a ona jeszcze rok później poszła do szkoły, więc przepaść w nauce była u nich większa, ale zawsze była lepsza w eliksirach. Gdy w szkole robiła dla niego mikstury nie sądziła, że się z nim zaprzyjaźni. Augustus zawsze napędzał w niej rywalizacje i dążenie do tego, aby być lepszą. Wszystko było okraszone pozorną nienawiścią. Olivia jednak wiedziała o jej schadzkach w nocy, gdy chodziła do niego przynosząc mu eliksiry, gdy pełnił dyżury prefekta. Gdy ona była na czwartym roku, a on na siódmym na koniec roku szkolnego powiedziała mu, że ma ją zostawić i o niej zapomnieć. On nie chciał, pocałował ją nawet, ale ona uciekła porzucając go i czując się przy tym podle. Jak ona skończyła szkołę on miał żonę, a ona nie miała odwagi do niego napisać. Teraz poczucie winy wzrosło, beznadzieja ich uczuć nasiliła się, a ona nie wiedziała, co miała ze sobą zrobić. Jak odrzucić kogoś kogo kochała. – Pomógł Danielle ściągnąć ze mnie tą klątwę, którą złapałam na Beltane. I za dwa dni mam iść z nim na kolacje do mugolskiej restauracji w ramach podziękowań. Wygląda to dziwnie, ale chyba nie będzie w tym żadnego podtekstu, nie? – zapytała nie patrząc na nią i wypijając zawartość lampki na raz. Od razu nalała sobie więcej.

Nie patrzyła na nią tylko powoli sączyła wino ze swojej lampki. Wolała nie patrzeć na to jak jej przyjaciółka jest z jej powodu zawiedziona. Zerkała gdzieś w bok jakby kwiatek na parapecie był zdecydowanie bardziej ciekawy niż oburzona Olivia. Powinna go chyba podlać, bo niedługo uschnie jak jej nadzieje na przyjemny związek. Nie chciała być nigdy tą drugą, nie chciała być nigdy tą, którą opuszcza się w nocy tylko po to, aby mężczyzna mógł wrócić do swojej żony. Augustus był jej przyjacielem, prawda? Nie wyjdzie z tego nic poza to, co sobie przyrzekła, tak?

– Imogen się nazywa, jest felietonistką – tak, sprawdzała to z kim jest w związku Augustus jak jeszcze opuściła szkołę. Już wtedy wiedziała, że bierze ślub, a potem katowała swoje serce czytając o życiu matki i żony jakie opisywała Imogen w swojej gazetce od siedmiu boleści. Ta kobieta była naprawdę ładna. Cudowna. Na samą myśl opróżniła kolejną lampkę wina krzywiąc się przy tym. Nigdy nie wypiła tak szybko dwóch lampek wina, więc od razu czuła już delikatnie błądzący błędnik w jej głowie. Sama odstawiła swoją pustą lampkę na stoliczek obok kanapy i wtuliła się w rudowłosą kobietę z kolejnym ciężkim westchnięciem. – Ja wiem, że ma żone, wiem, że ma dzieci, wiem, że nic z tego nie będzie. On chce przyjaźni. Chce zobaczyć jak będzie. Tęskniłam trochę za nim. Zawsze wyciągał ze mnie dobre rzeczy o dziwo. – gdy Olivia w końcu się odsunęła, Ave nalała im kolejną porcję alkoholi. – Faceci są beznadziejni, a ja mam talent do spotykania tych nieodpowiednich, więc jestem świadoma, że z nim nic nie będzie. Chce zerwać plaster.

Uśmiechnęła się na jej porównania. Nie potrafiła ich przyjąć z ponurą miną, bo zabawnie brzmiało psioczenie na Augustusa, gdy jej przyjaciółka mówiła rymami. Zachichotała nawet i usiadła z powrotem na kanapie upijając łyka wina i zagryzając potem wargę.

– Chce byś po prostu o tym wiedziała, abyś mi te głupoty z głowy powywalała. – odpowiedziała jej patrząc na nią z uniesioną brwią. – Nie umiem teraz brać tego na poważnie. Nie wystawił mojej miłości, bo to ja mu kazałam o sobie zapomnieć, ale nawet jeśli bym powiedziała, że ma ze mną zostać to ojciec by go pewnie wydziedziczył. Znasz tych Rookwoodów. Są mega dziwni – wzdrygnęła się na samą myśl o ojcu Augustusa, którego widziała może raz w życiu, gdy była odwiedzić Brenne w jej pracy.