Gdyby Elaine wiedziała, co chłopak do niej czuł może by odrobin spasowała ze swoim zachowaniem, ale nie wiedziała, że mogła w ten sposób na kogoś oddziaływać, a zwłaszcza na Felixa, który był obok niej od zawsze. Był jej [i]przyjacielem[i]. Nie potrafiła myśleć o nim inaczej, nie potrafiła wyzbyć się wrażenia, że jest odpowiednią osobą na odpowiednim miejscu zapominając czasami o tym, że był po prostu też mężczyzną. Elaine zawsze unikała stosunków stricte damsko męskich, nie wiedziała jak jej zachowanie, jak jej ciało oraz uroda może oddziaływać na płeć przeciwną. Bycie obok Felixa sprawiło, że zapomniała o takich rzeczach i dopiero uczyła się uwodzenia, kokietowania, flirtowania. Dopiero zaczynała ten etap znajomości z innymi mężczyznami.

Na jego słowa zachichotała, zaśmiała się i po prostu pokręciła głową. Doskonale zdawał sobie sprawę, że mianem przyjaciela mógł być nazywany tylko on. W głębi serca Felix bardzo jej się podobał, lubiła patrzeć w jego oczy, na jego uśmiech, na jego skupienie, gdy robił swoje cuda z eliksirami, ale nigdy nie przypisywała temu większej wartości – starała się nie zniszczyć tej przyjaźni, aby nigdy go nie stracić, bo nie wyobrażała sobie życia bez niego. Gdy słyszała jego stłumiony głos spod wody, słysząc jego nawoływania i strach w końcu wypłynęła tuż przed nim łapiąc go za ramiona i patrząc mu w twarz.

– Boi dudek – wyszczerzyła się wesoło i odpłynęła na plecach w kierunku brzegu. Na jej skórze pojawiła się gęsia skórka, a usta zrobiły się sine, zdecydowanie nie była to pora na pływanie. Wyszła z wody, która zaczęła z niej skapywać, podeszła do swojego kocyka i sięgnęła po sporej wielkości ręczniki; jeden przyszykowała od razu dla Felixa, a drugim się okryła ocierając się z wody. Usiadła na kocyku i wyłożyła się na słońcu niczym mała foczka.

Na jego pierwsze słowa jedynie się do niego uśmiechnęła. Wiedziała, że tego nie zrobi, był dla niej wszystkim, więc na pewno nie posunąłby się do tego, żeby ją skrzywdzić. Wzruszyła jeszcze przy tym ramieniem. Zbagatelizowała jego groźby, bo były bez pokrycia. W tym momencie idealnie nadawał się cytat: nie strasz, nie strasz, bo się zesrasz.

Udowodnił swoją troskę w momencie, gdy zaproponował, że ją rozgrzeje. Pokiwała energicznie głową i wyciągnęła do niego ręce. Wtuliła się w jego ramiona zamykając oczy. Oh, jak przyjemnie. Wręcz przypominało jej się jedno zdanie chodź nad wodę, na twoich kolanach zasnę. Mogłaby zasnąć przy Felixie w każdym miejscu, nawet leżąc na jakimś niewygodnym kamieniu, ale wywoływał u niej przyjemne poczucie bezpieczeństwa. Jak rodzina, prawdziwa, taka sprawiająca, że nic jej nie groziło. Dłonie miała skulone pod swoją piersią, a nogi wcisnęła gdzieś w jego własne, aby dać też mu swoje ciepełko. Oboje mogli rozgrzać siebie nawzajem.

– Oh! Tak koszyk! Pewnie jesteś głodny – spokój został zachwiany, a Elaine wyswobodziła się z jego mocnego uścisku i przyciągnęła do siebie koszyk. – Mam ciepłą herbatę, nalej nam – podała mu termos i dwa kubki, które wygrzebała z koszyka, prawie do niego wchodząc. Potem wyszła i wyciągnęła dwie kanapki oraz pojemnik z ciastem. – Wczoraj byłam na pikniku z Laurentem, dostałam od niego aniołka, nie zdążyłam go jeszcze zostawić w domu, zobacz. Śliczny nie? – zapytała z szerokim uśmiechem podając mu aniołka wyglądał jak plecionka, mocno pościągany łodygami i z plączącymi się płatkami oraz całymi kloszami kwiatów tańczących na jego ciele.

Elaine nigdy nie myślała o związkach, o tym, aby z kimś łączyć się na poważnie, na dłużej. Raczej miała swoje miłostki pod postacią chłopców, którzy przyszli do cyrku i chcieli ją poznać. Czasami się z nimi całowała, czasami z nimi chodziła za rękę, ale nigdy nic więcej i zwykle szybko zbywała takie osoby, aby nie myśleli, że ona na poważnie się z nimi zwiąże. Z Felixem było tak, że on zawsze przy niej był i po prostu nie czuła potrzeby myślenia o nim jak o kimś z kim mogłaby się pocałować. Był częścią jej życia i nawet już nie pamiętała momentu, w którym do niej dołączył. Był prawdziwą stałą osobą w jej życiu, nie wyobrażała sobie nikogo innego teraz obok niej. Jego ramiona były przyjemne, jego głos usypiający, a serce przy nim zwalniało na taki bezpieczny, przyjemny rytm. Potrafił ją uspokoić i sprawić, że czuła się kochana. Usiadła w siadzie skrzyżnym nie zrzucając z siebie koca, napiła się ciepłej herbaty z pomrukiem przyjemności.

– Hej, powoli pij, ciepła jest – skarciła go widząc, że pochłonął herbatę jednym łykiem. Pokręciła głową z dezaprobatą. – Tak, Laurent. Prewett. Poznałam go na początku miesiąca, zajmuje się zwierzętami z New Forest – wyjaśniła uznając, ze Felix był ciekawy kim był jej nowy kolega. – Jest miły – dodała, a na jej usta wypłynął delikatny uśmiech na wspomnienie poprzedniego dnia. Nie wspomniała o tym, że się z nim całowała, bo odrobinę się wstydziła. Czuła, że Felix może powiedzieć jej, że była głupia ufając obcemu mężczyźnie, dlatego też nie wspomniała o tym, że wpakowała mu się do domu tego samego dnia jak tylko go poznała. Brzmiało to absurdalnie w jej głowie, więc co dopiero na głos. W prawdzie nie oszuka Felixa jeśli ten faktycznie zechce ją wypytać bardziej o tę znajomość, ale póki nie musiała nie mówiła za dużo.

Ugryzła kanapkę, a widząc jak Felix zjada swoją zmarszczyła brwi. Nie rozumiała o co chodziło chłopakowi, więc wyciągnęła do niego dłoń i położyła ją na jego kolano, aby zwrócił na nią uwagę.

– Jesteś zły? – zapytała przyglądając się mu uważnie. Nie wyglądał na szczęśliwego Felixa, raczej był teraz złym Felixem, a ona nie wiedziała o co chodziło.

Może żyła na tym świecie długo, może i wychowała się wśród szumowin, złodziei i morderców, ale nie straciła swojej naiwności, takiej dziecinnej, a może po prostu świetnie udawała głupiutką dziewczynkę bez wykształcenia? W końcu nienormalna była czasami jej naiwność, ale zawsze dostawała to czego chciała, nigdy nie przegrywała, a ludzie często polegali na jej uroku. Gdyby zabrać jej tę naiwność względem relacji damsko męskich byłaby dobrą kokietką. Niestety, Elaine nie podrywała mężczyzn świadomie, lubiła z nimi przebywać, lubiła ich obecność, ale robiła to wszystko na wielkiej nieświadomości, że różni mężczyźni mogliby ją skrzywdzić. Ostatnio spodobało jej się to jak Laurent na nią patrzył, jak do niej mówił, jak ją komplementował. To powodowało, że czuła się wyjątkowo przyjemnie, a jego pocałunki sprawiały, że czuła przyjemne mrowienie na skórze.

– Nie martw się o mnie, będę ostrożna. Laurent nie jest zły, jest bardzo miły – dodała nie zdając sobie sprawy jak bardzo rani swojego przyjaciela, jak bardzo sprawia mu zawód swoimi słowami. Na jej twarzy był spokój i przyjemna radość z powodu obecności Felixa i tego, że mogła z nim o tym porozmawiać.

Gdy zaczął mówić o jej wypiekach uśmiechnęła się radośnie. Doceniała jego słowa i mogłaby dla niego gotować wieczność. Uwielbiała słyszeć dobre słowa na temat tego, co tworzyła w piekarniku czy też na kuchence. Sama kończyła powoli kanapkę.

– Dziękuję – wyszczerzyła się szeroko i położyła się tak, aby ułożyć swoją głowę na jego kolanach – A z ciebie przyjemna podusia – zaśmiała się przełykając powoli kanapkę. – Woda strasznie wyciąga głód – dodała jeszcze – A ty? Poznałeś kogoś ostatnio?

Poczuła coś dziwngo w brzuchu, coś mrocznego, coś nieprzyjemnego, ale nie pokazała tego światu. Odwiedził przyjaciół ze szkoły. Wgryzła się w ostatni kęs kanapki i analizowała jego słowa. Przyjaciele ze szkoły. Czyżby chciał wrócić do życia w mieście? Poznawanie obcych ludzi w jej oczach było mało zobowiązujące, mało prawdopodobne, aby poszła sobie z cyrku za jakimś tam Laurentem. Ta znajomość miała być krótka, ale przyjemna. Na pewno jednak nie będzie do niego przecież chodzić codziennie. On miał swoje życie, a ona swoje. Lecz przyjaciele ze szkoły bywali na wieki, prawda? Takie miała przeświadczenie o szkole, bo to było jedną z tych zalet w takich miejscach: nowa wiedza, nowi przyjaciele na wieki. Co jeśli Felix już jej nie będzie potrzebować? Zostawi ją dla swoich przyjaciół ze szkoły? Na pewno byli od niej mądrzejsi i potrafili czytać. Chrząknęła cicho i zerknęła na niego tajemniczo, zagadkowo.

– Kim są ci przyjaciele ze szkoły? Poznałam ich? – zagadnęła, ot tak, bez zobowiązań, nie?

Ciekawiło ją to jacy byli, prawda? Wcale się nie martwiła, że Felix ją zostawi, nie? Zniknie dla swoich przyjaciół ze szkoły. Co to w ogóle za sformułowanie? Te dwa słowa grzęzły w jej ustach jak stara, czerstwa kanapka ze starym, mokrym pomidorem. Fuj.