Życie Alexandra musiało być naprawdę ciekawe. Mieszkać w cyrku, żyć w nim i poznawać ogrom dziwacznych ludzi nie pasujących do normalnego otoczenia. Sama Paxton czasami myślała, że jest z innej rzeczywistości. Na szczęście miała przy sobie Olivie, która skutecznie odciągała od niej te myśli powodując, że czuła się na miejscu. Raczej nie potrafiłaby porzucić tego życia, które teraz prowadziła na rzecz szalonych występów w cyrku.

– I ciekawe. Moi rodzice są więcej czasu w podróży niż tutaj. Czasami wpadali w niedziele na obiady i opowiadali o przeżytych historiach, ale niestety od pewnego czasu jest ich tutaj coraz mniej – zauważyła. – Więcej czasu spędzam więc w pracy i często pomagam Norze, ale teraz też próbuję otworzyć swoją własna aptekę, więc będę mieć dla niej mniej czasu – wyjaśniła.

Chciałaby, aby Nora miała kogoś tutaj do pomocy, żeby nie została sama. Avelina też nie chciała rezygnować ze swoich marzeń chociaż czasami myślała o tym, aby rzucić wszystko i po prostu pracować u Nory, aby tej było lżej.

– W Hogwarcie było dla mnie łatwo. Nie musiałam myśleć o tym, co robić, gdzie iść, bo miałam wszystko z góry zaplanowane. Nie czułam strachu i czułam się tam bezpiecznie, a gdy skończyłam szkołę świat trochę przytłoczył tym sowim chaosem. Jeszcze ta cała sytuacja… – nie chciała mówić o atakach Śmierciożerców, więc zatkała buzie ciastkiem. Ten temat zdecydowanie nie był zbyt przyjemny.

– Porozmawiaj i myślę, że śmiało będziesz mógł z nią tutaj przyjść. Możesz się nawet umówić na spotkanie z pracownicą, pewnie powie ci kiedy Nora jest dostępna w tym miejscu – odpowiedziała popijając kawą ciastko.

Avelina uśmiechnęła się na słowa Alexa. Był tak ciepło przyjemny w swoich słowach, opanowaniu i wydawał się być wręcz lekki. Otwierał furtki, dbał o swoich ludzi. Ojciec zawsze mówił, że cyrk to wyzysk, gdzie wprowadza się ludzi w kompleksy, aby nie widziały swojego miejsca w społeczeństwie, że ludzie, którzy rządzą cyrkiem specjalnie dołują wszystkich artystów, aby ci siedzieli cicho w tym miejscu. Alex jednak nie wydawał się być taką osobą. W głowie rozmierzwiły wywody jej ojca na temat cyrku, ale nic nie pokrywało się z osobą Alexandra. Może on tak naprawdę grał takiego ciepłego i dobrego, a w rzeczywistości nie przyśle tu tej dziewczyny. Wręcz zatrze ślady do tej furtki? Nie miała tej pewności, musiała poczekać, aż czas pokaże.

– Oh, przykro mi – odpowiedziała na słowa o śmierci Tullyego. – Musiało być ci ciężko, a jak reszta twojej rodziny sobie poradziła z tym? Pewnie musiałeś udawać, że jesteś silny, co? – zapytała, a na jej twarzy malowało się autentyczne zmartwienie, wręcz w sumie migotało w jej ciemnych oczach. Nie znała myśli Alexa, więc nie wiedziała, czy chciał o tym pogadać, ale czuła wewnętrzną potrzebę okazania mu wsparcia. Sama nie wyobrażała sobie tego, aby stracić ojca. Nie tak dawno jej przyjaciółka straciła swojego podczas ataku na Beltane, więc wiedziała, że takie sytuacje były naprawdę ciężkie.

– O to bardzo miłe. Na pewno się przyda. Mam już trochę wprawy w dokumentacjach związanych z prowadzeniem takiego miejsca, bo szef często zostawia mnie z tym na głowie. Nie mam za bardzo życia poza pracą, więc z przyjemnością siedzę w tych dokumentach. On ma żonę, więc po prostu wolę, aby spędzał ten czas z nią – uśmiechnęła się delikatnie dopijając już powoli kawę. – Będę się powoli zbierać. – zapisała na serwetce adres apteki, w której pracowała i podsunęła mu ją – Jak będziesz potrzebować jakichś eliksirów to tam mnie znajdziesz – odparła.