Drgnął delikatnie. Tylko o milimetr. Kiedy poczuł to, czego doświadczył delikatny umysł kobiety. Mugolki - prawdopodobnie. A może nie? Może czarownicy, która została skrzywdzona? Bardzo skrzywdzona. Wahadełko kiwało się na boki. I prawie wypadło z rytmu, kiedy żarówka trzasnęła i obok niego poleciało szkło. Obejrzał się na to miejsce, żeby upewnić się, że to jeden z "naszych", a nie jakaś obca, trzecia czy czwarta siła, która postanowiła włączyć się do rozgrywki. To były dwie krótkie sekundy, zanim znowu skupił się na ofierze potyczki albo poszukiwań, jakie mogły mieć tu miejsce. Biorąc pod uwagę fakt, że to był dom naprzeciwko to widok był niezły na posiadłość, do której sami chcieli wejść... więc może kobieta widziała kogoś nieodpowiedniego. Albo była po prostu przypadkową ofiarą? Tylko jeśli była muglaczką - czemu przeżyła... czemu Śmierciożercy mieliby nie chcieć jej zabijać? Żeby... nie zwracać na siebie uwagi? Na to, że tutaj byli? Albo że są? A może to tylko jakaś spartaczona robota, jakiś przebłysk sumienia?

Jestem twoim przyjacielem. Zejdź do mnie i zaproś mnie do środka. Posunął się dalej z tą sugestią. Czy kobieta była przypadkową ofiarą? Jeśli tak, to cóż, krzywdy jej robić nie zamierzał. Wręcz sądził, że mógł jej pomóc, jeśli rzeczywiście dobrze mu się wydawało, że... ech. Mieli tutaj bardzo konkretną misję, ale może też niewiasta będzie w stanie powiedzieć mu parę słów o tym, co się stało i co się stało z panienką, którą wyczuwał bezcenny nos Mavelle?

- Mhm... idę poflirtować. Chyba mamy niewygodnego świadka, któremu ktoś grzebał w głowie. Uważajcie. - Mruknął i sam rzeczywiście skierował się do tego budynku, nie pozwalając wahadełku się zatrzymać. Biorąc pod uwagę, że był w pełni skupiony na kobiecie coś mogło mu umknąć, ale starał się stawiać nieśpieszne kroki, żeby jednak była większa szansa na zauważenie... czegokolwiek. Poszedł do kobiety i wszedł razem z nią do budynku, żeby nie zwracać na siebie uwagi na ulicy.

Nie przeszkadzało jej to, że niewiele widzą. Miała nadzieję, że jej towarzysze zrozumieją jej zamiar. Dzięki temu inni również, gdyby się tu znaleźli będą mieli problem z dostrzeżeniem ich. Coś za coś. Zrobiła to po to, aby byli bardziej bezpieczni. Nie czuła jednak strachu, nie kiedy miała w dłoni różdżkę. Zresztą towarzystwo, z którym się tutaj znalazła powodowało, że nie bała się wcale. Byli doświadczeni, na pewno dużo bardziej od niej, a ona ufała i swoim umiejętnością. Ewentualni przeciwnicy musieliby się mocno postarać, aby zrobić im krzywdę. Może to nieco brawurowe podejście, ale tak już miała.

- Dym może zwiastować również czarnoksiężników, czy potrafisz rozróżnić ich zapach od fajek? - Zapytała jeszcze Mavelle, bo nie miała pojęcia, jak bardzo jest w stanie przypisać zapach do tego, co go pozostawiało. Jej słowa sugerowały, że chyba nie do końca, ale Wood wolała się upewnić, jak to jest z tym jej wyczulonym węchem.

Okolica była pozornie spokojna. Jeśli coś właśnie działo się w domu, to nie mieli szansy tego dostrzec. Heather nie chciała wchodzić w drogę Erikowi, który stał przed furtką, ale nie chciała też dłużej czekać. Może nie było to szczególnie rozsądne, ale postanowiła po prostu najzwyczajniej w świecie, niczym mugol przeskoczyć przez płot.

Jak pomyślała tak też zrobiła. Wskoczyła na teren ogródka. Otrzepała się z ziemi i rozejrzała wokół siebie. Nie było może światła, jednak byłaby w stanie usłyszeć ruch, gdyby się pojawił. Także skupiła się na tym, żeby zauważyć, czy faktycznie jest tu bezpiecznie.

To się właśnie nazywało Drużyna-Marzenie! Zgranie ruchów i decyzji było dopracowane i dopięte na ostatni guzik! Każdy każdego słuchał i podejmował dojrzałe, odpowiednie decyzje! Cain był gotowy, owszem, ale zgodnie z tym co powiedział - na "flirt". Niekoniecznie poważne ujęcie poważnego zmartwienia, które złapał, kiedy tylko poczuł, że coś jest nie tak z umysłem kobiety, do której głowy wlazł. Dlatego kiedy ich rudowłosa piękność (zwana dalej Gówniarą z Miotełką tylko że bez miotły) przeskoczyła przez płot to on już był po drugiej stronie ulicy. Chyba nie spodziewał się, że zanim wróci, to tamci już poradzą sobie z całym budynkiem, który mógł być jedną wielką pułapką. Mógł być. Ale nie musiał.

Niektóre widoki chwytały za serce. Łapały palcami ten mięsień i ściskały z całych sił dopóki nie brakowało ci tchu. Potem potrafiły na moment ostać się w tym punkcie imadła, nim cisnęły dalej. Mocniej. Intensywniej. Wyciskało z ciebie cała krew i doprowadzało do kolizji uczuć i myśli. Cain widział nieco za wiele żywych obrazów zniszczenia i utrapienia, żeby to powaliło go na kolana, ale jednocześnie widział ich wystarczająco wiele, żeby dopisać sobie smutną opowieść o możliwie smutnym zakończeniu. O tym jak zniszczony umysł matki nie był w stanie więcej odpowiednio zająć się domem, aż w końcu - ktoś umierał. Te opowieści kończyły się zawsze śmiercią, jeśli nie cielesną to umysłową. Albo sercową. Ile lat mógł mieć ten dzieciak? Miał chociaż z dziesięć? Do niego też będzie musiał zajrzeć, czy wszystko z nim w porządku, czy chociaż on ocalał z tego... z tego, co się tutaj wydarzyło. Cokolwiek to było.

- Rick, twój przyjaciel ze szkolnych lat... przecież mieliśmy się dzisiaj spotkać, nie pamiętasz? - Zapytał ze szczerym (nieprawda) zdziwieniem i uśmiechem na ustach. - Nie zostawiaj otworzonych drzwi, strasznie mnie nastraszyłaś... porozmawiajmy w kuchni, chodź, jak za dawnych lat przy herbacie. - Powspominamy twoje niedawne czasy. Podszedł do niej i oparł jej dłoń na plecach, pozwalając jej zrobić pierwsze kroki w kierunku kuchni, bo sam nawet nie wiedział, gdzie ta jest. Tylko sam zerknął na drzwi upewniając się, że je zamknął i jeszcze przesunął wzrokiem po pomieszczeniu, gdzie było dziecko. Nakazał jej usiąść przy stole i zamknął również kuchenne drzwi. Zostawił ją na razie w tym stanie hipnozy, wszczepiając w nią myśl, żeby mu zaufała, rozluźniła się i dopuściła do siebie. Wyciągnął różdżkę i przyłożył jej do skroni, żeby wkraść się do jej umysłu legilimencją. Chciał zobaczyć wspomnienia z ostatniego czasu i zbadać to, co było tak zniszczone, rozbite. Niestety spodziewał się najgorszego.

Syknęła cicho, kiedy poczuła, że jej skóra się rozcięła. Było to niewielkie zadrapanie, ale zabolało. Mimo wszystko skok przez płot się udał. Na marne nie poszły jej wszystkie treningi po Beltane i praca nad ciałem. Uśmiechnęła się do siebie zadowolona, kiedy wylądowała w ogródku. Płot nie zdołał jej zatrzymać. Wstała na proste nogi i zaczęła się rozglądać.

Przez moment poczuła coś dziwnego. Jakby otoczenie sugerowało jej, że ma się stąd zmyć, że nie jest to odpowiednie miejsce dla niej. To uczucie minęło równie szybko, jak się pojawiło, jednak spowodowało, że Wood zaczęła być bardziej czujna. Ktoś musiał zaczarować to miejsce, może były to jakieś zaklęcia zabezpieczające? Zapewne za chwilę się dowiedzą.

Wtedy dotarł do niej podniesiony głos Longbottoma. Odwróciła się w jego stronę, wpatrywała się w mężczyznę nie do końca wiedząc, co się właśnie wydarzyło. Stwierdził, że sobie stąd pójdzie i ma ważniejsze rzeczy do zrobienia. Rychło w czas. Połączyła fakty z tym dziwnym czarem, który i ona poczuła, miała zamiar się wrócić i go zatrzymać, jednak chyba nie była potrzebna.

Erik został zatrzymany przez Mavelle, przynajmniej tak to wyglądało ze strony Wood. Miała nadzieję, że uda się jej wybić mu z głowy ten dziwny pomysł, który pojawił się zupełnie nagle. Byli rodziną, znali się dobrze, powinna sobie z nim poradzić bez większego problemu.

To wszystko mogło pokrzyżować im plany, bo delikatności mieli tyle, co słoń w składzie porcelany. Te ich pogaduszki mógł usłyszeć ktoś, kto znajdował się wewnątrz, o ile w ogóle ktoś tu był. Jak widać wszyscy musieli dowiedzieć się o ich wizycie.

Odwróciła się w stronę domu, aby jeszcze raz mu się przyjrzeć. Miała wrażenie, że jedna z zasłon w oknie drgnęła. Tyle, że gdy spojrzała tam drugi raz niczego nie zauważyła. Czyżby jej się przywidziało? Na pewno nie, wierzyła swoim zmysłom. Musieli się spieszyć. - Tam ktoś jest. - Powiedziała pewnym tonem, bo uważała, że nie mogła się pomylić.