Patrzył na nią. Analizował jej twarz, sylwetkę. Peppa nie wyróżniała się z tłumu uczniów Hogwartu na pierwszy rzut oka. Dopiero po chwili można było dostrzec, że jej włosy są zawsze nienagannie ułożone, a cera pozbawiona wad. Czujny błysk w oku, dłonie często w białych rękawiczkach z materiału dostosowanego do pory roku. Ale takich detali nie zauważył nikt, kto tylko mijał ją na korytarzu.

Zachichotała delikatnie, gdy próbował odgadnąć skąd się znają. Jakże pochlebiało jej, że próbuje zagłębić się w tę sprawę. Podejrzenie Puchoństwa dało jasny sygnał lekkiej zmiany taktyki. Widocznie za bardzo wczuła się w damę w opresji. Tylko po spektaklu bezradnej niewiasty, który do tej pory odegrała, jak ma się ukazać jako inteligentna i sprytna Ślizgonka?

— Bynajmniej. Jestem z niższego rocznika — odpowiedziała z lekkim uśmiechem, a jej twarz zdawała się nabrać nieco życia. Zdecydowanie musiała zerwać z pozą delikatnej niczym dmuchawiec. A przynajmniej nie w takim stopniu. Przez cały okres intensywnej fascynacji Rabastanem nie udało jej się wybadać jednego istotnego aspektu — nie miała pojęcia, w jakim typie dziewcząt gustuje.

Przymknęła oczy na sekundę dłużej, gdy plugawe słowo obiło się o ściany windy.

"Kuzynostwem!"

Widziała jego uśmiech. Zapewne rozluźnił się nieco, skoro przyszło mu obcować z członkiem rodziny. Nawet jeśli nie dane im było spotkać się wcześniej, więzy krwi samoistnie złączyły ich braterską więzią.

Która była niesamowicie przebrzydła dla Peppy w tym momencie.

— Cóż za przypadek! — Odpowiedziała nieco mechanicznie, skupiając się nad kontrolą głosu, by brzmiał rzeczywiście radośnie. Następnie skupiła się nad Rosalie. Dość niedawno przestudiowała wszystkie dane genealogiczne Potterów, jakie udało się jej znaleźć. Wiele z nich nie doczekało się aktualizacji, więc wiele mariaży umknęło podczas owych badań. Ale Rosalie pamiętała. Była to jedna z kuzynek jego ojca. Dalsza kuzynka. Peppa z szybkością światła odliczyła dzielące ją i Rabastana gałęzie genealogiczne.

Jej serce znów zapłonęło. Potrafiła przyznać przed sobą, że lokalizacja Rosalie na drzewie genealogicznym w jej pamięci nie miała stałego miejsca. Dzieliła z ojcem Peppy prababcię... albo praprababcię... A może jeszcze inaczej? Ale najprawdopodobniej odległość pokrewieństwa między Peppą a Rabastanem była odpowiednia.

— Oh, przyznam, że nie kojarzę nikogo o takim imieniu — skłamała. — Zapewne więc jesteśmy dalszym kuzynostwem... być może tak dalekim jak wszyscy prawdziwi czarodzieje...

Nie chciała mówić o tym więcej. Machnęła dłonią, by odegnać wątek.

— A z resztą... Powinniśmy teraz skupić się na naszym problemie. Ten medalion... Chyba nie chciałeś go poświęcić by nas uratować, prawda?

Spojrzała na wizerunek kruka, a następnie na Rabastana. Troska odbiła się z jej twarzy.

— Takie przedmioty raczej nie są warte poświęcenia... — Położyła delikatnie palce na dłoni chłopaka, w której trzymał zawieszkę, by powstrzymać go przed kontynowaniem swych zamiarów. — Gmach ministerstwa to bardzo zatłoczone miejsce. Brak jednej z wind zostanie prędko zauważony.

Pewność siebie wybijała się z głosu Peppy. Z sekundy na sekundę jej maska niewiasty w potrzebie zmieniała się kompletnie. A czarownica obserwowała. Obserwowała, które z działań uzyskują najprzychylniejszą jej zdaniem reakcję Rabastana.

Posłała Rabastanowi najsłodszy uśmiech, jaki potrafiła wyczarować. Taki, który ukazywał dołeczki w policzkach. Jakże się cieszyła, że doszło do sytuacji bezpośredniego kontaktu. Cóż za szczęście! W końcu może użyć wszystkich technik uwodzenia, jakie ćwiczyła latami przed lustrem.

Rabastan cofnął rękę, ale nie przejęła się tym bardzo. Starała się myśleć pozytywnie. Na pewno nie chodziło o nią. Może był nieśmiały w tak bezpośrednich kontaktach? Jakże by to było urocze! Wtedy miałaby całą sytuację w swoich rękach... Ale czy to nie o jego wychodzeniu z inicjatywą zawsze marzyła? Cóż, świat snów to świat snów. Tutaj była rzeczywistość. Musiała gotować z tego, co miała.

— Na pewno nie będziemy siedzieć tu długo — uśmiechnęła się uspokajając go. — A twój medalion... Gdyby coś mu się stało po transformacji, mogłoby być trudno przywrócić mu jego uprzednią formę.

Co jak co, ale na transmutacji trochę się znała. Zarówno rodzina jej matki, jak i ojca, siedzieli w tej dziedzinie po uszy, chociaż z innych perspektyw. Peppa była bardziej po tatusiu. Zaklęcia zmieniające kolor pudru, czy od razu całych ust, zmiana struktury włosa, by lepiej trzymał się w fantazyjnym upięciu... Była mistrzynią takich zaklęć. Nie wspominając już o umiejętności metamorfomagii. Niestety jej zwierzęca forma w niczym im nie pomoże. A wręcz przeciwnie - może tylko zniechęcić Rabastana. Tutaj trzeba było być kreatywnym.

— Ah! — krzyknęła nagle, przypominając sobie coś istotnego. Sięgnęła do swojego niewielkiego kapelusika i wyciągnęła długą szpilkę zakończoną perłową ozdóbką. — To się nada idealnie.

Poza końcówką, szpilka wykonana była ze stali, a więc nie przedstawiała sobą większej wartości. Nie chciała teraz zmieniać jego właściwości. To mogło skończyć się niepowodzeniem, a nawet jednego nie pozwoliłaby sobie zaprezentować przed Rabastanem. Po prostu przemieni szpilkę w niewielką latającą konstrukcję przypominającą Złoty Znicz.

Peppa nie chciała trzymać Rabastana w windzie cały dzień. Skoro już udało im się złapać kontakt i porozmawiać trochę... może da się zaprosić na wspólne wyjście na herbatę? Dziewczyna starała się teraz nawet o tym nie myśleć, bo od razu odleciałaby do krainy marzeń zamiast skupić się na rozwiązaniu sytuacji.

Cieszyła się uratowaniem medalionu. Sprawiał wrażenie istotnego obiektu dla Rabastana. Może był bardzo wartościowy? Nie, ktoś z Lestrange'ów nie przejmowałby się finansami. Może więc biżuteria nosiła znamiona wspomnień? Jak romantycznie! Rabastan na pewno był bardzo uduchowionym czarodziejem. Peppa chętnie spędziłaby kolejne minuty na wyobrażaniu sobie chłopaka siedzącego na tarasie podczas deszczu, obracającego w palcach medalion i wspominającego minione dni... Ale teraz nie było na to czasu.

Jej zdolności umożliwiły wyrzeźbienie delikatnego znicza. Ażurowa kulka machała skrzydełkami unosząc się w powietrzu. Urocza robota jak na szybkie zaklęcie w awaryjnej sytuacji. Rabastan wykonał test jakości. Znicz zdał go pomyślnie. A wtedy Peppa otrzymała przecudowną nagrodę — pochwałę. Sam Rabastan Lestrange skierował w jej stronę słowa "Dobra robota". Jakże cudowny był ten dzień! Dziewczę rozpłynęło się w uśmiechu, którego na szczęście czarodziej nie zobaczył, zajęty analizą oświetlenia. Tym samym dał Peppie do podziwiania swoją absolutnie męską szyję. Ile by dała, żeby przesunąć po niej chociaż opuszkami swych palców! Nawet nie zwróciła uwagi na część jego wypowiedzi. Ale w końcu skupiła się na rzeczywistości.

— To prawda, ale z drugiej strony, takie utknięcie w windzie nie jest szczególnie niebezpieczne. Jak dla mnie, jest to interesująca przygoda, o której można później opowiadać znajomym — odpowiedziała radośnie.

Złapała ostrożnie znicz w obie ręce i skierowała go do szczeliny. Podleciał do góry, zawirował, po czym opuścił windę. Teraz i Peppa była z siebie dumna.

Ale tylko przez chwilę.

— Musisz mnie podnieść, chcę zobaczyć, jak mu idzie i czy ktokolwiek jest w pobliżu — oznajmiła przyjmując swój typowy, dominujący ton. Na moment zapomniała, do kogo mówiła, gdyż nawet się nie zastanowiła nad tym. Zrobiło się jej nawet troszkę głupio, więc odwróciła się do Rabastana speszona. — To znaczy... Potrafiłbyś to zrobić, prawda? Byłabym bardzo wdzięczna...

Jej głos zmiękł w ułamku sekundy. Może Rabastan nie zwróci uwagi na jej pierwsze podejście do prośby. Rozkazu. Polecenia?

Peppa nie nosiła w sobie wiele sentymentalizmu. Miała ulubione sukienki, czy biżuterię, ale grono faworytów zmieniało się co sezon. Była tą osobą, która mogła się przeprowadzić zabierając ze sobą teczkę najważniejszych dokumentów i szatułkę najdroższej biżuterii. Istotność reszty nie istniała. Albumy? Uwielbiała, gdy robiono jej zdjęcia, ale nigdy ich później nie przeglądała.

Komentarz Rabastana o przygodach, zdziwił ją. Roześmiała się szczerze. Pochlebiała jej taka opinia, ale z tych dwóch opcji zdecydowanie wolała, gdy coś się działo, niż siedzenie z książką. Jedyne, co mogła czytać, to najlżejsze powieści obyczajowe. Co i tak często kończyło się samym śledzeniem dialogów. Gdyby nie jej snobistyczne podejście do mugolstwa, z pewnością byłaby kinomaniaczką.

— Oh, byłam tam. Kilka razy. — Machnęła ręką. — To prawda, bardzo tam nieciekawie, ale z bardzo nieekscytujących powodów. Brudno, żebracy, sklepy z rzeczami o podejrzanej autentyczności... Zdecydowanie nie w takich przygodach gustuję.

Jej stopa stanęła na Nokturnie dwa, trzy razy. Z czystej ciekawości. Bardzo szybkim spacerkiem obeszła okolicę i uciekła szybciej, niż jej ojciec wsuwał bekon na śniadanie.

Tak. Peppa chciała, żeby ją wziął na ręce. Pragnęła tego i oczekiwała. Niestety Rabastan był zbyt mądry.

Odłożyła kapelusik na swoją teczkę i skinęła głową w gotowości. A wtedy spotkał ją zawód. I nie chodzi tu o nieudane zaklęcie Lestrange'a, a brak kontaktu fizycznego.

Zaczarowany wiatr uniósł ją do góry. Wsunęła dłonie w szczelinę, by się podciągnąć i przechyloną głową zerknąć jednym okiem na zewnątrz... Ale gdy tylko dotknęła chłodnego metalu, zdała sobie sprawę z innego faktu.

Była w spódnicy.

Chociaż krój nie pozwalał na rekonstrukcję słynnej sceny z Marylin Monroe, materiał podniósł się wystarczająco, by Rabastan mógł poza trzewikami i kolanówkami dziewczyny ujrzeć koronki jej halki oraz rąbek pantalonów. Wszystko w śnieżnej bieli, ale wciąż nie przeznaczone do oglądania.

Peppa panicznie zaczęła przygładzać spódnicę w dół, wydając przy tym kwik najprawdziwszej świnki, którą w rzeczy samej była.

— Eksplorowałam.

Tą krótką odpowiedzią Rabastan musiał się zadowolić. Przecież Peppa nie przyzna się, że fragment ulicy pokonała niemal biegiem, dobrze świadoma istniejącego tam zagrożenia. Aż tak głupia nie była. Co innego, gdyby miała na sobie płaszcz lejący się po podłodze, z kołnierzem z kruczych piór, a jej lico okryte było czarną woalką... Wtedy mogła paradować w takich rejonach i nikt nie śmiałby nawet na nią spojrzeć. Wyglądałaby jak potężna pani z dobrego rodu... a przynajmniej tak jej się wydawało, że tak by było.

Peppa wolała nie mieć na pieńku z prawem, bo to było po prostu niewygodne. Aczkolwiek gdyby nie wizja przyłapania, nie miałaby przeciwko złamaniu paru reguł. Daleko jej do buntowniczki, ale wyznawała zasadę "po trupach do celu". Prawdziwa Ślizgonka. Czy pewnego dnia będzie sprzedawać pod ladą nietestowane kosmetyki z rodzinnej fabryki? Być może. O ile miałaby wystarczająco wysoką pewność, że nikt jej nie wsypie. Znając życie wpadłaby z własnej głupoty i zawyżonej pewności siebie.

Ale do rzeczy.

Wszystko szło już tak dobrze. Aż za dobrze. Los wytoczył ciężkie działa. Peppa i tak była zabieliźniona bardziej niż jej rówieśniczki (nie wspominając miłujących naturę wiedźm, które pod szatą nie miały nic więcej), ale nie sprawiało to, że którekolwiek z nich czuło się lepiej z tego powodu. Majtki to majtki - nie ważne, czy to ledwo zakrywające coś stringi, czy pantalony do kolan.

Rabastan próbował załagodzić sytuację, ale nie wyszło mu to najlepiej. Co prawda falbany spódnicy wygięły się w niegorszącą stronę, niestety ich właścicielkę miotało teraz po całej windzie. Hamowała rękoma bezlitosne spotkania ze ścianami. Cóż za tragedia! Za taką przygodę to ona podziękuje! Teraz nie chciała niczego innego, niż opuszczenia paskudnej windy.

Po chwili, gdy przyzwyczaiła się do trajektorii lotu, wyjęła szybko różdżkę, rzucając Finite na paskudny wiatr. Jeśli jej wyszło, upadła wprost na Rabastana. Jeśli nie - spróbowała ponownie.