Wszystko to ładnie brzmiało - spadek krwi Prewettów. Owszem, był Prewettem, został przyjęty do tej rodziny jako Prewett, cieszył się względami, miał ułatwiony start i początek we wszystkim, co chciał osiągnąć, tylko dlatego, że miał to nazwisko. Tylko dlatego, że jego ojcem był właśnie Edward. To jednak, co było zadziwiające, to jego słowa. Nie była Prewettem. Aydaya nie była Prewettem. To brzmiało tak mocno, że wstrząsnęło nim. Podniósł na Edwarda spojrzenie, choć wystarczyło tylko obrócić głowę. Byli w zasadzie równego wzrostu, kiedy szli powoli, bo Laurentowi nie było łatwo iść prosto, z dumą, kiedy noga kuła przy nieostrożnych krokach. Osobą, o której nie powiedziałby, że jest Prewettem to on sam. Tymczasem Edward przedstawiał mu całkowicie inną narrację. Inną interpretację. Gryzła się z jego poglądem, z tym obrazkiem wymalowanym przed jego oczami i kującymi w oczodoły jak malutkie szpileczki.

- Rozumieć... ja ją rozumiem. - Jego głos znów lekko się napiął, tak jak i jego przeszedł ten dreszcz roztargnienia, duszonej frustracji. Na wszystko i na nic jednocześnie. Głównie na samego siebie, że nie potrafił tworzyć w sobie złości, która miałaby gładkie ujście do świata zewnętrznego. - To moja wina? Że nie jest w Trucji, że zrobiłeś... zrobiłeś... pomyłkę... i teraz ją przypominam? Nie, to nie moja wina. A ona traktuje mnie tak, jakby to moją winą było. - Miał o to żal. Bo przecież się starał, tak mocno, tak intensywnie... I cóż z tego. - Chciałem, żeby widziała we mnie syna. Starałem się. - A teraz się nie starał? Coś w nim pękło. Coś przekroczyło jego pole, w którym istniał absolutny ideał. Nie było ideałów. Ziemia dawno wołała o pomstę do Nieba, bo anioły o nią nie uderzały. Te ponoć stworzone na wzór boski istoty jeszcze przed człowiekiem. Więc czemu to anioł człowiekowi miał się kłaniać? - Również tęsknię za swoją matką i nie przenosiłem tej frustracji na nią. - Słychać było po jego głosie tą irytację. Tylko na cóż się tu denerwować, Aniołku, skoro ludzkie emocje były takie nieobliczalne? I znów - na innych, na siebie to samego? Przecież nie było winnych tam, gdzie każdy był stratny. Wiem, wiem, wiem... Ty to wszystko wiesz, ty to wszystko rozumiesz, więc wszystko możesz wybaczyć. A jednak boli. Irytuje, ponieważ boli. Ponieważ tyle już bólu zostało wybaczonego, że świat powinien okazać sprawiedliwość. Niech w końcu przestanie boleć. Sprawiedliwość jednak nie przychodziła.

- W to akurat uwierzę... - Uśmiechnął się nietęgo, kiedy Edward tak frywolnie użył słowa "skurwiel". Nie to, że go to dziwiło, ale za każdym razem Edward potrafił go przytłoczyć swoją... lekkością. To chyba jedno z wielu jego błogosławieństw, co? Powinien też sam się tak poczuć - lekko. Był przy ojcu. Więc powinien móc być sobą. Nie. Mógł być sobą w wersji akceptowanej przez Edwarda, prawda? Każda inna wersja była niedopuszczalna. Świat był stworzeniem boskim - więc podług ruchu dłoni Boga poruszały się w nim zjawiska. - Brak cierpliwości i energii to chyba nie jest to samo co stany lękowe... - I napady ataków paniki. Ale nie sądził, żeby dało się na tym polu z Edwardem spekulować i dyskutować.

- Może usiądziemy w letnim salonie? - W zimie dało się tam siedzieć tylko wtedy, kiedy zaczarowało się pomieszczenie - było za zimno, tak po prostu. Wina wielkich okien i otwartych przestrzeni wychodzących na piękne ogrody. I kiedy szli w tamtym kierunku zaczął opowiadać. O statku, o śpiących tam, o perłach od króla trytona i o przekleństwie sprowadzonym na to miejsce przez żal matki i rozpaczliwe pragnienie utrzymania córki przy życiu. O walce o to, by perły zniszczyć, by obskurus dziecka odzyskał swoją wolność, o żywych trupach i upiornej duszy, która to wszystko trzymała klątwą, wysysając życie z każdego, kto się tam pojawił. Ale klątwa została złamana. I dusze odeszły do Limbo. Wolne.

Rozumienie kobiety, ach tak... Laurent potrafił je zrozumieć tak samo dobrze jak mężczyzn. To, co nimi prowadziło, czego potrzebowało, to, co powodowało, że wszystko się tak dziwnie łączyło w ich głowach i... te emocje, które drążyły Aydaye. Jej rzucanie się z boku na bok, obijanie o ściany. Głównie dotykała tej, w której niechęć do niego przezwyciężała, ale to nie tylko ta prowadziła jej zachowanie. Czasami się od niej odpychała i stawała się łagodna. Sympatyczna. Miała takie pojedyncze momenty, kiedy sądził, że to już, że to czas na zmianę, że teraz będzie inaczej. Nie, nie będzie. Z Edwardem też nie miało być inaczej. Teraz miło i sympatycznie, a coś się wydarzy nie po jego myśli i znowu pojawi się ciśnienie. Na samą myśl zrobiło mu się niedobrze. Był tym naprawdę zmęczony. Ganianiem za czymś prawdziwym, bardziej realnym niż powierzchowne odczucia, kiedy Edward i Aydaya mieli akurat dobre nastroje. Przecież nie na tym powinny wyglądać ich relacje. Pragnąć możesz wielu rzeczy, a ile z nich miało prawo się ziścić?

- Jak to: nie chciałbyś wchodzić w odczucia Aydayi? - Nie zdziwiło go to, że akurat Edward powiedział coś takiego. Z jednej strony naciskał, że chciał zrozumieć, a z drugiej strony był taki jak teraz - że te skomplikowane odczucia i emocje były nieważkie. Że można na nie machnąć rękoma. Oczywiście, że można, skoro wszystko ograniczało się do tego, że zarówno on jak i Aydaya do niego wracali. Kochali go. Laurent starał się zaakceptować te wady, które tworzyły jego ojca i to, że nigdy nie dostanie od niego tego rodzaju uwagi, której potrzebował. Że musi się zadowolić tym, co ma i co jest w stanie mu Edward dać. Bo dawał miłość - w to nigdy nie wątpił.

- Sądzę, że była okrutna. - Czy można mówić o usprawiedliwianiu czynów przez emocje? Przez pryzmat tego, że to twoja rodzina, że chcesz ją chronić? Laurent uważał, że tak. Ale były pewne granice, których się nie przekraczało. Tak jak to, czego dokonano na statku. - Nie da się przywrócić zmarłych z drugiej strony. Nie ważne, jak bardzo się chce. Przez nią cierpiała jej córka i wiele innych ludzi.

Nie chciał tego zamieniać w pułapkę, nie chciał tworzyć tutaj manipulacji, to nie o to chodziło. Ale wyciągał ze słów Edwarda rzeczy, które trochę mu się nie podobały, w które wątpił i jednocześnie wiedział, że nie ma potrzeby pytać. Że nie powinien. Zanim to "nie powinieneś" docierało w pełni do jego głowy, to filtrował pewne słowa i oto powstawało zdanie, które opuszczało jego usta. Edward miał swój sposób na przelewanie myśli i przekonywanie drugiej strony do swojej racji. Talent do wychodzenia z niezręcznych formalnie sytuacji do takich, w których pokazywał, jaki to nie był wspaniały. Ta sytuacja dokładnie taka była - wyszedł z nią z twarzą. Ostatnią rzeczą, o jakiej jednak myślał było wsadzanie kija niezgody między Edwarda i Aydayę. Cieszyło go to, że byli razem szczęśliwi, chociaż nie wiedział, czy sam potrafiłby kochać kogoś, kto ma potrzebę ciągłego oglądania się za kimś innym. Może by mógł..?

- Ach... rozumiem. - Tak, człowiek miał problem zrozumieć drugiego człowieka, a przepaść między kobietą a mężczyzną była kolosalna w mentalności. Myśli kobiet były połączone jak setki dróg - przecinały się, tworzyły chaos, ale niektóre potrafiły się w tym odnaleźć i poukładać. Umysł mężczyzny był bardziej jak... magazyn. Poukładany. Przynajmniej w takiej banalnej prostocie mógłby powiedzieć o tym, co mu się wydawało, albo co zaobserwował przez ten czas. Bo można się było nad tematem rozwodzić. - Podziwiam waszą więź. Mam nadzieję, że moja również się tak rozwinie. - Wspominał mu o tym - że się zakochał. Ale nie mówił teraz tego z takim samym entuzjazmem z prostego powodu - ta osoba już się do niego nie odzywała. Bóg może wiedział, dlaczego, a może sekret znał tylko Diabeł. Przerażająca pustka dzwoniła w ciszy.

- Ja... - Jak się czujesz. Nie, nie rozmawiał o tym z kimkolwiek. O tym, że przeciął sobie żyły, żeby się stamtąd wydostać, że nigdy wcześniej morze nie buzowało tak mocno w jego żyłach i jakie to wszystko było tragiczne. Powinien się z tym wszystkim czuć jakoś. W ogromie tego stresu i problemu jednak miał wrażenie, że niczego nie czuł. - Mam wrażenie, że to był sen. - Ale nie był. Miał perłę, jedną z tych, które do niego przemawiały i ranę na nodze, która trochę utrudniała funkcjonowanie na ten moment. Edward zaskoczył go jednak tym pytaniem. Czy to znowu był jakiś podstęp? Ha! Tak! Już zaraz temat wyszedł - ze stałą ochroną. Paradoksalnie odpowiedź wcale nie była jednoznaczna. Bo chciał. Chciałby, żeby ktoś nad nim czuwał, ale przy tym wszystkim, co wyprawiał to byłyby oczy Edwarda ciągle na jego karku. - Zastanowię się nad tym. - Odwlókł to w czasie, ale zastosował trochę grę Edwarda w jego własnych podchodach. - Nadal jesteś na mnie zły o Pandorę?

Zupełnie nie wiedział, czego się spodziewać po ojcu, gdyby mu oświadczył, że woli mężczyzn. I że nie chce za żadną kobietę wychodzić. Nie potrafił sobie wyobrazić jego reakcji, za to potrafił sobie wyobrazić reakcję macochy. Była zbyt dystyngowana, żeby rzucić talerzem, ale jedno, drugie, trzecie odmówienie... czy ona w ogóle przyjmowała taką możliwość, żeby Laurent powiedział "nie", którego nie odwoła? A wyjawienie tej śliskiej i niewygodnej prawdy pewnie tak długo by ją nie obchodziło, dopóki rzecz pozostawała w sekrecie i nie wpływała na reputację rodziny. Jak w ogóle miałby podejść do rozmów na tematy sercowe? Wcześniej chciał mu opowiedzieć o Kaydenie tak, jakby była śliczną szatynką, która pojawiła się w jego życiu. Dziwne, że tak reagował na jego maskarady w życiu codziennym, a kiedy pojawiło się hasło, że Pandora kogoś ma to oszalał. Gdyby Aydaya zrobiła krok w bok też by się popisał hipokryzją? Potem by nawet powiedział, że to żadna hipokryzja, bo... może postawny na szowinizm: bo mężczyźnie to wolno. Tak, coś takiego mógłby usłyszeć z jego ust.

- Ciężko mi za tym nadążyć. Dużo się dzieje i wiele chciałbym przy tym osiągnąć. - Rozwinąć skrzydła, a nie pozwolić na ich połamanie czy powyrywanie lotek. Powiedział to dość ostrożnie, choć zgadzał się z tym, co Edward powiedział. Wiedza była cenniejszą walutą niż pieniądz, bo nie każdą można było kupić za galeony. Dlatego i mądrość była takim cennym przymiotem człowieka, która pozwalała zajrzeć do czyjegoś wnętrza i przewidzieć czyjeś ruchy. Nieco się spiął na wzmiankę o tych torturach wiedząc, że ojciec nie żartuje. Nie był jednak na tyle naiwny, żeby nie być świadomym tego, gdzie Prewett przemielali pieniądze. Starał się jednak nad tym przeskakiwać. Tak, wyparcie. Pomińmy temat - byle nie wrócił za parę lat, bo tak jak Edward powiedział - wtedy uderzy ze zdwojoną siłą. To, co cię boli, należało przepracować. Należało opatrzeć rany.

- Nie radzę sobie najgorzej w trudnych sytuacjach tego typu. Jestem całkiem dobry z zaklęć transmutacji, jeśli zapomniałeś. A to bardzo uniwersalna sztuka magii. - Która pozwalała sprawnie się bronić jak i atakować. Laurent nigdy nie chciał jednak kogoś skrzywdzić... dobrze, może nie NIGDY. W samoobronie czasami potrafiły się dziać rzeczy odruchowe. Nikomu nie życzył jednak śmierci. - I mam Dumę. Jak dotąd mnie nie zawiódł. - Przynajmniej kiedy przy nim był. Dobrze wytresowany jarczuk zawsze był gotów do stanięcia w obronie swojego pana. - Nigdy nie miałem ambicji do zostania wojownikiem. - Ani do pracowania w brygadzie czy wśród aurorów. Miał dużo zajęcia i nauki związanej z jego zawodem. Co dopiero mówić o uczeniu się teraz samoobrony. Nie był na bakier - bo to była potrzebna wiedza. Miał jednak takie wrażenie, że brakowało mu na to czasu w kalendarzu i sił przerobowych.

Chciał właściwie pytać dalej, ale uznał, że to zły pomysł. Nie chciał tego tematu rozbabrać. Nie chciał usłyszeć znowu czegoś niemiłego i to z przeświadczeniem Edwarda, że niczego złego nie powiedział i niczego złego nie zrobił. Milczał.

Czy z jego strony to naprawdę była niewdzięczność, jak mu mówił Edward? Był niewdzięczny, bo nie doceniał tego, co dostał? Niewdzięczny, jak to mówiła Aydaya, bo powinien całować ich po stopach za samo to, że dostał nazwisko? To był największy przywilej? Słuchał ojca, myśląc, że ten się o niego troszczy, chce go chronić, chce o niego dbać. Chce, żeby był silny, niezależny i samodzielny. Żeby jednocześnie był blisko niego i słuchał swojego ojca tak, jak on to robił. Jedno z drugim wcale ze sobą nie kolidowało. Kogo chciał z niego zrobić? Drugiego siebie nie - mówił, że ta wrażliwość nie jest czymś złym. Jednak ganił i gnoił, kiedy czymś złym się stawała. Nie potrafił zrozumieć, jak powinien się czuć wobec swojego ojca. Jak powinien to wszystko traktować. Jak powinien się wobec tego ustosunkowywać. Wiedział, że Edward nie chce dla niego źle, że się o niego troszczy, a jednocześnie potem wszystko działo się tak szybko i on musiał to łapać w swoje słabe dłonie i starać się cokolwiek z tego ułożyć. Cokolwiek zrozumieć.

- Dobrze. Postaram się zadbać o siebie i zacząć ćwiczyć. - Bez względu na to, jakie Edward miał życzenia to miał całkowitą rację, że w obliczu tego, co się wokół działo, powinien się bardziej za siebie wziąć. A jednak nie potrafił tego obiecać. Wszystko wokół niego tak szybko ewoluowało, migało i przemijało, że... że działo się aż nader szybko. Chciał mieć nad tym większą kontrolę - czy treningi to zapewnią? Żeby trenować musiałby zadbać o swoje ciało. Żeby zadbać o ciało, musiałby zadbać o swoją głowę. To wszystko łączyło się ze sobą, a kiedy wypadała chociaż jedna rzecz z tego łańcucha to tragedia pisana była czerwonym atramentem. A jednak - Edward się martwił. Laurent uśmiechnął się z wdzięcznością, spoglądając na przystojnego mężczyznę, który przed nim siedział i marząc o tym, żeby naprawdę stać się kiedyś jak on. Taki silny, taki pewny siebie, taki twardy. Żeby jego przyszły partner życiowy taki był, ale żeby nie brakowało mu zrozumienia i czułości, albo chociaż akceptacji, która nie nakazywałaby mu cisnąć, jak robił to Edward.

- Nigdy bym nie pomyślał, że może być inaczej. Michael jest moim najlepszym przyjacielem. - Cokolwiek by się nie działo, Michael był zawsze dla niego, tak jak on był dla Michaela. Czy ta więź nie była dla ludzi dziwaczna? Czasem się nad tym zastanawiał. Może? Chyba? Nawet jeśli to nie dzielono się z nim tym spostrzeżeniem. Może każdy uznawał, że Prewett mieli po prostu jobla na punkcie swoich abraksanów. - Tak, wszystko dobrze. Chociaż w tym roku nie posyłam go na żadne zawody. Nie ma mi tego za złe, jak twierdzi, ale nie wiem... - Michael był dumny, ambitny. Przyjął jednak propozycję, żeby w tym roku nie podejmować zawodów niemalże ochoczo. Laurent wiedział, dlaczego. Martwił się. Michael dobrze widział, co się działo z Laurentem i wolał być obok niego. - A co chciałbyś o Dumie usłyszeć? - Dał się tutaj zaskoczyć, jakoś nie spodziewał się takiego pytania. Choć może powinien, skoro jakoś naturalnie temat zszedł im na kwestie stworzeń magicznych. - Owszem, rzadki, bo nie ma wielu hodowców. W Anglii jestem aktualnie jedynym. - I był z tego dumny i zadowolony. - Jarczuki hodowane są głównie na Ukrainie. Aurorzy używają ich tam do ścigania niebezpiecznych magicznych stworzeń. Albo czarodziei zajmujących się czarną magią. - Już mówił ojcu, że podejmuje się walki z przesądem dotyczącym nekromancji. Myślał też o tym, że przecież takie Ministerstwo również powinno mieć jarczuki na usługach. - Są bardzo niebezpiecznymi, silnymi stworzeniami.