Sam Leon bardzo lubił być doceniany na tle zawodowym, jak i prywatnym. Zwłaszcza, że posiadał w tak wielu aspektach ograniczone możliwości wykazania się i nie było w tym nic dziwnego, że szukał ku temu okazji w stosowny dla siebie sposób. Ta wróżba zdecydowanie się sprawdzi. Co do tego nie miał najmniejszych wątpliwości. Znał też Olivię, która zasługiwała na to aby zostać docenioną pod każdym z tych względów. — Moim zdaniem to bardzo dobrze. — Zapewnił swoją przyjaciółkę z delikatnym uśmiechem.

— Skoro to planujesz to moim zdaniem teraz wypada na to najlepszy moment. Nie wspominałaś mi o tym. Uważam, że to doskonały pomysł. — Podzielił się z nią swoim zdaniem na ten temat. Niektórzy ludzie nie byli w stanie opierać swoich planów o znaczenie symbolów z fusów na dnie swoich filiżanek, ale dla Leona one stanowiły wyraźny znak od losu. Sygnał do działania. Niektórzy ludzie potrafili w nieskończoność odkładać swoje plany. Otworzenia sklepu nie dało się zorganizować się od tak, gdyż trzeba znaleźć odpowiedni lokal i załatwić wszystkie formalności, jednak sama tak myśl to dobry początek. — Myślicie o Alei Horyzontalnej, Ulicy Pokątnej czy Carkitt Market? Moim zdaniem powinnaś postawić na szczerość, spokój i stanowczość. Zawsze będą mogli cię odwiedzać. — Zapytał z zainteresowaniem tym przedsięwzięciem. To, co powiedział odnośnie rozmowy Olivii z rodzicami, było uniwersalne. Nie istniał tak naprawdę jeden złoty sposób rozmowy z rodzicami.

— Chcesz jeszcze herbaty? — Zapytał. Może chciała jeszcze się napić albo chciał otrzymać kolejną wróżbę.

Leon pokręcił głową na słowa przyjaciółki. Nie było powodu, aby przepraszała go w ten właśnie sposób. Nie oczekiwał tego aby Olivia w jakimkolwiek stopniu opowiadała mu ze wszystkimi szczegółami co działo się w jej życiu. Nie zmieniało to faktu, że to było mile widziane. Przez to w jakimś stopniu stawał się częścią życia ważnych dla siebie ludzi. Olivia była jedną z tych osób i dla niej zrobiłby wszystko, na tyle na ile byłby w stanie i na ile byłoby to zgodne z jego kodeksem moralnym. Od tego właśnie byli przyjaciele. Bardzo cenił sobie przyjaźń.

— To, co zamierzasz, nie za bardzo da się ukryć. Nie powinnaś tego zrobić w tajemnicy przed nimi, jedynie powinnaś postawić odpowiednie granice. Bliskie nam osoby chcą jedynie nas wspierać i powinni dostać swoją szansę. — Starał się przekonać swoją przyjaciółkę, że tego rodzaju postępowanie nie jest rozsądne i może przynieść sporo nieoczekiwanych i niepożądanych skutków błędnie podjętych decyzji, przed którymi starał się ją przestrzec. Gdy on zdecydował się na przeprowadzkę do magicznego Londynu to rodzina wspierała go w tym i bardzo pomogli mu w tym od strony czysto technicznej.

— A jak stoicie z finansami? — Wynajmujący na Alei Horyzontalnej mieszkanie Leon dobrze orientował się co do tego, ile dokładnie kosztuje zakupienie albo wynajęcie jakiegokolwiek lokalu w tej części magicznego Londynu. Nie bez powodu zadał to pytanie, kalkulując swoje możliwości odnośnie udzielenia im niewielkiego wsparcia finansowego dla dobra interesu.

— Jeśli tego nie potrzebujesz przy następnym naszym spotkaniu mogę spróbować przepowiedzieć przyszłość waszego sklepu. W takim razie odprowadzę cię do drzwi. Dlatego tak ważne jest ustanowienie pewnych granic. Nadopiekuńczość... przynosi więcej szkód, niż pożytku... jednak odpuściłem swoim rodzicom. Mam tylko jedno życie i nie chcę czegoś żałować. — Zaproponował również inną formę pomocy swojej przyjaciółce. Z cichym westchnięciem, powoli podniósł się ze swojego miejsca. Nadopiekuńczość ze strony rodziców nie była mu obca i chociaż postawił na swoim to nie zamierzał się kłócić z rodzicami. Wszyscy mieli jedno życie - jego własne może być znacznie krótsze, niż wszystkich innych czarodziejów.