Dwie rzeczy dało się przypisać Richardowi już po kilku minutach rozmowy z nim. Pierwsza - był dobrym rozmówcą ale to już Stanley zdążył stwierdzić. Druga - szybko łączył fakty, domyślał się pewnych rzeczy i to potrafiło być zgubne. Ktoś, kto miał złe zamiary, powinien się obawiać... no ale to trzeba było mieć złe zamiary. Czy chęć dowiedzenia się czegoś o własnej rodzinie, od osób trzecich, które nadal odgrywały znaczące rolę w danym kręgu, było czymś złym? Raczej nie, chociaż i na to pytanie każdy musiał sobie odpowiedź osobno i według własnego uznania.

- Raczej obserwuje i domyślam się jak pewne rzeczy mogą się skończyć - wyjaśnił wujowi swoją wersję wydarzeń - Zresztą od razu przesłuchanie... To tylko rozmowa. Ustaliliśmy przecież, że nie trzeba odpowiadać na wszystko i tylko na to co uzna się za stosowne. W porównaniu do przesłuchania, jest to całkiem dobra zasada i to dla obydwóch stron - zauważył - Sami jesteśmy świadkami tego jak pewne rzeczy nie wychodzą na światło dzienne i trzeba na własną rękę drążyć i szukać. Czy to źle? Dobrze? Nie mi to oceniać - wzruszył ramionami, mając nadzieję, że taka odpowiedź wystarczy Richardowi aby zrozumieć, że przecież nie mają żadnych złych zamiarów wobec siebie.

Borgin pokiwał głową ze zrozumieniem na te słowa. "Neutralnie", to mogło mówić wszystko ale także i nic. Ciężko było wywnioskować coś więcej, chociaż pewna wizja się już zdążyła wykreować w jego głowie. Czy była poprawna? To była zagadka, jedna wielka niepewna, a zarazem niewiadoma. Patrząc jednak na dotychczasowe zachowanie Roberta, dziewczyna, nie miała zbyt łatwego życia, a wszystko musiało być zapewne dostosowane wprost pod niego. Idealne, perfekcyjne w każdym, nawet najmniejszym szczególe. Przerażające ale zarówno fascynujące.

Był zaskoczony? Coś go tknęło kiedy usłyszał zadane pytanie? A może po prostu się tego nie spodziewał? Stanley na pewno - pytanie zadane przez wujka było trochę niewygodne ale wymagało odpowiedzi jeżeli chciało się wymagać podobnych rzeczy od drugiej osoby

- Hmm... W pewnym stopniu na pewno. Nie widzi mi się zostanie podwójną sierotą przed trzydziestym rokiem życia - odpowiedział - A po drugie nie widzi mi się, aby ktokolwiek podnosił rękę na moją rodzinę, a Robert jest de facto jej częścią. Zresztą nie tylko on - strzepał odrobinę popiołu ze swojego papierosa - Więc tak długo jak będę miał na to jakiś wpływ. Tak długo jak starczy mi sił to będę w tej sprawie działać. Czyż rodzina nie powinna się zawsze wspierać? - dodał, pozostając Richardowi możliwość skomentowania czy odpowiedzenia jak on sam to widzi. Borgin przedstawił swój punkt widzenia, wszak tak został wychowywany przez swoją matkę, która raczej nie sądziła, że kiedykolwiek uda mu się odnaleźć drugą część swojej rodziny. Zwłaszcza tę "zaginioną" czy "niewiadomą" część.

- Czy mam kogoś konkretnego na myśli? Nie wiem, ciężko mi to stwierdzić - przyłożył wolną dłoń do twarzy, spoglądając przez moment na podłodze - Zapewne ktoś z Ministerstwa też mógłby być w to zaangażowany ale to nie chodzi o nic związanego z Juliusem Mulciberem. Dochodząc więc do wniosku końcowego... Chodzi raczej o inną "grupę", a raczej jej odłam bo wątpię, że wszyscy mogliby się pod tym podpisać - zauważył. Nadal jednak nie powiedział wprost o co chodzi. Ciężko było mówić trochę po omacku ale pozwalało to zachować poziom bezpieczeństwa - Ten wniosek nasunął mi się wcześniej, niż ukazało się dzisiejsze wydanie Proroka Codziennego - westchnął. Chciałby móc po prostu powiedzieć prosto z mostu ale nie mógł. Znaczy mógł - ale niosło to za sobą pewne ryzyko, a znali się dopiero jakieś kilka dni... i od razu zostali rodziną.

Nie ważna jaka była metoda, ważne że przynosiła odpowiednie rezultaty - tej właśnie zasady trzymał się Stanley. Jak widać, działała i nawet mógłby zaryzykować stwierdzenie, że została zaakceptowana przez Richarda.

Borgin pokiwał raz jeszcze głową na zgodę. Rozumiał ciężką sytuację w jakiej się znaleźli ale on naprawdę chciał poznać rodzinę Mulciberów - swoją rodzinę. Rozumiał całkowicie drugą stronę bo dla nich to też musiał być wielki szok, chociaż na razie tylko dla wujka, który poznał prawdę. Stanley wątpił, widząc jego reakcję, że ktokolwiek o tym wiedział. Dodatkowo, wszystko wskazywało, że to raczej na ich barki spadła konieczność zapoznania się z resztą rodziny bo Robert nie bardzo się kwapił do tego.

Jego ojciec popełnił jeden błąd - zniknął, a wręcz uciekł od Czarnego Pana. Tego się nie robiło. Nie zdradzało, nie wystawiało... bo to zawsze się źle kończyło i dlatego właśnie powinni się wspierać. Informować. Dzielić się tym, co udało im się dowiedzieć. Oczywiście wszystko szyte cienką nitką zaufania, wszak znali się dosłownie chwile.

- Fakt. To brzmi dużo poważniej i takie właśnie jest - zgodził się - Może to też być tylko fałszywy alarm... Ale wolę dmuchać na zimno - dodał jeszcze w tej kwestii. Ciężko było dowiedzieć się czegoś więcej w tej kwestii. Zapytanie Chestera czy Louvaina nie wchodziło w rachubę. Oni byli niejako oficerami Lorda Voldemorta i zapewne przekazaliby mu wieści odnośnie tego, że ktoś wypytuje o Roberta. W tym momencie nawet fakt przyjaźni z Lou nie miał żadnego znaczenia.

- Po Beltane wszystko się utrudniło. Nie jest ładnie i kolorowo, a wojna weszła na całkowicie inny poziom. Ludzie przestają sobie wzajemnie ufać bo każdy może być Śmierciożercą... I nie można im się dziwić - wyjaśnił - Ciągle jest wiele zagadek i niewiadomych po ataku na sabat, a to już minął grubo ponad miesiąc - dopalił swojego papierosa. Ministerstwo było trochę bezradne, a przynajmniej dawało takie wrażenie. To dało się bez problemu dostrzec wśród nastrojów panujących na tamtejszych korytarzach, a kto jak kto, ale funkcjonariusze służb bezpieczeństwa wiedzieli o tym najlepiej.

- Wielka szkoda - stwierdził ale skłamał w żywe oczy. Nie była to żadna strata. Każdy doświadczony auror był dla nich jak wrzód, a chcąc czy nie chcąc, Richard był aurorem z przeogromnym doświadczeniem. Niby mógłby być przydatnym informatorem, pomocnikiem Chestera gdyby udało się go zwerbować do ich sprawy - A Juliusem nie ma co się przejmować... Na pewno się wyjaśni. Przecież to, że jedna osoba z rodziny zrobiła coś złego, nie może skreślić jej pozostałych członków, czyż nie? - zapytał retorycznie ale znał de facto odpowiedź - Wiadomo, że jakaś łatka zostanie przypisana.. ale na to już nie mamy wpływu - próbował doszukać się jakichś pozytywów ale ciężko było. Nie ważne jak reszta rodziny by się starała to odrobienie reputacji może stanowić problem. Może powinni się od tego odciąć? Napisać do prasy jakąś notę potępiającą jego działania? Uznać, że był chory psychicznie? Albo, że w ogóle nie był tak naprawdę częścią tej rodziny?

Stanley bardzo chciałby powiedzieć, a najlepiej to wszystko ale nie bardzo mógł. Nie miał pojęcia gdzie była ta nieustalona granica - Obawiam się, że już i tak powiedziałem za dużo... A naprawdę... Nie chciałbym mieć żadnych problemów - przejechał dłonią po twarzy, wstając i zaczynając krążyć po pokoju. Walczył sam ze sobą, rozważając wszystkie za i przeciw - Umm... To ludzie bardzo wpływowi, posiadający swoje uszy chyba wszędzie... - mówił powoli, cedząc słowa. Może i samych Śmierciożerców nie było bardzo wielu ale ludzi, którzy ich wspierali, było już na pęczki. Ci co nie brali udziału w walce na pierwszym froncie, działali na zapleczu - zbierali informacje, dotowali pieniądze czy szykowali kryjówki. To była najprawdziwsza mafia ale z inną otoczką - Jakby chcieli i znali miejsce jego pobytu... To mogą go sprzątnąć w ułamku sekundy. A wątpię, że przyszliby w pojedynkę bo jest to zbyt niebezpieczne... - zatrzymał się, wbijając swój wzrok w wuja - Robert może nie jest już najmłodszy ale na pewno potrafi czarować... Ale czarną magię nie obchodzi jak dobrze potrafisz czarować. Ona zabija wszystkich tak samo, bez wyjątków - przełknął ciężko ślinę - Więcej nie wiem - skwitował. W końcu ze spotkania w Kromlechu wyszli dużo wcześniej, nie wiedząc co Czarny Pan przekazał tym, którzy chcieli zostać jego najwierniejszymi pomocnikami. Czy to chodziło o Roberta? A może o kogoś innego? Nie wiedział ale czuł, że spełnił swój obowiązek wobec rodziny... wobec ojca.

Gdyby tylko znali się dłużej. Gdyby tylko znał swojego ojca całe życie i zarazem jego brata bliźniaka... to wszystko byłoby takie proste. Mógłby powiedzieć Richardowi wszystko ze szczegółami, bez żadnego patyczkowania. Bez owijania w bawełnę. Bez jakichś prób naprowadzenie go na odpowiedni tor w taki sposób, aby było, że to on sam do tego doszedł, a nie padło to z ust Stanleya. W skrócie - było to zadanie trudne ale możliwe do zrealizowania. Borgin miał wrażenie, że z każdą chwilą, każdym kolejnym zdaniem zbliżają się do sedna zagadki, dzięki czemu wuj będzie wiedział o co dokładnie mu chodzi.

Słysząc słowa Richarda odnośnie jego rezygnacji, pokręcił tylko głową. Bez jakiejś dezaprobaty czy czegoś w tym stylu - nie było tego. Zrobił to w geście zrozumienia, potwierdzenia, a może wręcz zgodzenia się z nim. Jeszcze tego by brakowało gdyby musiał zacząć walczyć z bratem własnego ojca bo staliby po dwóch stronach barykady.

O ile sam Julius też nie bardzo obchodził Stanleya, tak kwestia nazwiska, a raczej jego czystości była dużo ważniejsza. Stanley niby przecież nie był Mulciberem, a Borginem ale mimo wszystko płynęła w nim ich krew, czego nie dało się zaprzeczyć. A tak jak na dobrego członka rodziny przystało - takiego, któremu zależy na dobru rodziny - liczyła się reputacja ich nazwiska. To była jedna z nauk, którą wyniósł akurat ze strony rodziny swojej matki, chociaż bez problemu mógłby ją przypisać i do rodziny ojca. Obie strony przecież miały bardzo podobne zasady i tradycje, a przede wszystkim obydwie były rodzinami czysto krwistymi.

Po raz kolejny pokiwał głową na zgodę. Miał zamiar to zrobić - powiedzieć tyle ile może, a na resztę spróbować nakierować Richarda. Najważniejsze było jednak to, aby to on sam mówił te wszystkie nazwy jak "Śmierciożercy" czy "zwolennicy Czarnego Pana".

Sprawa była na tyle ciężka, że sam Stanley był trochę rozdarty. Z jednej strony chodziło o Roberta, a z drugiej o organizację, której był przecież "lojalny". Pojawiało się zatem pytanie - która lojalność była dla niego ważniejsza? Wobec rodziny czy wobec jakieś czarnoksiężnika, który posyłał ich niemal na pewną śmierć, nie robiąc sobie z tego nic w imię zasady - "śmierć jednostki to tragedia, a milionów to tylko statystyka"?

Odpowiedź na to pytanie była prosta - oczywiście, że rodzina. Co więcej, Borgin, wolałby zostać po stokroć potraktowany cruciatusem czy avadą, niż zdradzić swoich najbliższych.

Stanleyowi nie chodziło też o Ministerstwo. Nie wiedział czy Robert miał tam jakiś wrogów czy coś - może miał? Może nie? Jednak w tym momencie, większym przeciwnikiem dla niego mogli być ludzie od Voldemorta, niż jakieś pachołki Moody czy innego kierownika z tamtej instytucji. Przede wszystkim - Ci z Ministerstwa - musieli się pilnować i mieli zasady, kodeksy czy regulaminy, które ich obowiązywały... a tamci? Mieli pełną swobodę w działaniu. W mordowaniu.

- Czym Robert mógł im podpaść? - powtórzył, skupiając się na Richardzie, pozwalając sobie ciężej westchnąć - Najpewniej tym, że niektórzy nie lubią kiedy znika się bez żadnego śladu. Bez słowa. Bez niczego... A już na pewno nie wtedy kiedy na teatralnych deskach zaczyna się właśnie najważniejsza scena, która ma za zadanie podsumować ostatnie działania - wyjaśnił, a wręcz opowiedział trochę na około jak to było. Błagam, połącz kropki modlił się niejako, nie chcąc więcej tego kontynuować... ale czuł, że musi to robić tak długo, aż wuj zrozumie, że chodzi o tych przeklętych Śmierciożerców.

Borgin zdawał sobie też sprawę, że nikt nie mógł pilnować Roberta 24/7. Po pierwsze - Stanley, jego syn, dostałby chyba z ojcem pierdolca gdyby miał spędzić z nim cały miesiąc czy coś takiego. Po drugie - Richard, jego brat, najpewniej też, zwłaszcza kiedy jego bliźniak zachowywał się jak zbuntowana nastolatka.

Stanley oczywiście miał zamiar dalej przekazywać informacje, które mogłyby być przydatne do zapewnienia bezpieczeństwa Robertowi czy reszcie jego rodziny. W końcu to nie chodziło tylko o niego - wszyscy z jego kręgu byli zagrożeni. Jego najbliżsi - brat, córka czy żona zapewne też mogliby być na jakiejś liście. Wszyscy musieli mieć się na baczności.

- Zgadzam się... Mam jednak nadzieję, że to wszystko okaże się tylko jakimś złudzeniem... i kiedyś będziemy mogli się z tego po prostu śmiać - przyznał, zdając sobie sprawę, że to trochę nierealne marzenie - Ale uważaj też na siebie... Chociaż zdaje sobie sprawę, że bycie funkcjonariuszem zaprawia człowieka... to oni nie znają litości. Zrobią wszystko, aby zaspokoić jego rządzę - dodał. Skąd to wiedział? Bo sam to przecież de facto robił. Sam mordował bez zawahania w jego imieniu. Sam prowadził innych, aby mogli zrobić dokładnie to samo.

Stanley mógł, a w zasadzie chciał odpowiedzieć bingo na słowa Richarda. Zgadł, rozgryzł, a może nawet wiedział czy się domyślił. W końcu nie daleko pada jabłko od jabłoni - skoro Robert do nich należał, kim był de facto jego syn, aby również nie działać w tych szeregach? Wtedy się jeszcze może nie znali ale już działali ku chwale Czarnego Pana.

Borgin uniósł kącik ust na słowa wujka, a następnie wzruszył bezradnie ramionami, nie dając jednoznacznej odpowiedzi, zostawiając Mulciberowi pole do interpretacji tego jak tylko chciał. Nie potwierdził nic ale też nic nie zaprzeczył. Obie rzeczy, które wypowiedział były prawdą. Po pierwsze był tam, był jednym z nich. Po drugie miał zaufanego, dobrego informatora z ich kręgu. Miał ich nawet kilku, więc miał w kim wybierać. Oni jednak byli ostatecznością bo tak długo jak był w stanie tam działać, tak długo miał zamiar samemu się dowiadywać o wszystkim.

Czy Richard się denerwował? Obracał obrączkę jakby się trochę niecierpliwił, może obawiał? Nie była to oczywiście jego sprawa ale dojrzał to bez większego trudu i tylko pewnie dlatego, że jego rozmówca wcale się z tym nie krył. Czy można było mu się dziwić? Był kopią swojego brata i ktoś mógł go przypadkiem sprzątnąć, a dopiero później zdać sobie sprawę, że to nie ten Mulciber, pomimo faktu, że nazwisko się zgadza. Nie oceniał go bo mieli ważniejsze rzeczy do zrobienia w tym momencie.

- Wszyscy z czegoś rezygnujemy - odparł, biorąc świeżo rozpalonego papierosa do ust. Stanley dla przykładu zrezygnował z szansy na normalne, spokojne życie. Los chyba chciał aby i to samo uczynił Richard, a to znaczyło tylko jedno - grali do jednej bramki - Wiem, że to na pewno nie jest proste... Powiedziałbym wręcz, że jest to ciężko jeżeli nie niemożliwe... Ale trzeba to zrobić - wyjaśnił, zaciągając się po raz kolejny tego dnia. Z jednej strony nie byli tego winni Robertowi ale z drugiej wymagało tego oddanie rodzinnym sprawom.

- Hmm - zmrużył lekko oczy, poddając Richarda badawczemu spojrzeniu, trochę jakby oceniał jego przydatność, chociaż tak naprawdę robił to dla zwykłej hecy, może budowy lekkiego napięcia. W teorii to mieli to już ustalone i teraz musieli to tylko potwierdzić słownie. Nie było mowy o żadnej umowie na papierze, więc pozostawała wiara w dżentelmeńską umowę. Stanley złapał swoją szklankę i podszedł powolnym krokiem w kierunku Richarda. Zatrzymał się dwa, może trzy kroki od niego - To co? Za owocną współpracę... - zaczął, unosząc szklankę - ...wujku - uśmiechnął się, czekając na reakcję Mulcibera. Postąpili słusznie - zawiązali pakt w szlachetnej sprawie.

Obydwoje wiedzieli, że lepiej było zginąć próbując, niż przeżyć patrząc i zastanawiając się co by było gdyby... Stanley też dobrze wiedział, że lepiej zawisnąć na stryczku lub pójść na dożywocie do Azkabanu, niż powiedzieć cokolwiek o Śmierciożercach. A już na pewno osobom, które nie powinny nic wiedzieć. Richardowi też przecież nic nie powiedział, a jedynie, może, go trochę naprowadził. Mimo wszystko nie sądził, że było to coś złego.

Jak wspólny wróg, a raczej wspólna sprawa potrafiła zjednoczyć ludzi - coś niesamowitego. Dwójka prawie sobie nieznanych osób, właśnie podpisała pakt w słusznej sprawie.

Stanley w życiu by się nie spodziewał, że pierwsze spotkanie z bratem własnego ojca zakończy się jakimiś daleko idącymi i wymagającymi umowami, sojuszami czy współpracami. Zawsze raczej widział to jako herbatkę zapoznawczą, gdzie mieli się powoli poznawać, a tutaj przeszli od razu do sedna sprawy. Może i było to lepsze? Ominęli te całkowicie niepotrzebne drobiazgi bo przecież byli dorośli i nie mieli czasu, ani pewnie chęci aby bawić się w jakieś podchody.

Taki moment wymagał stuknięcia się dwóch szklanek, więc i tak się stało. Alkohol od razu stał się przyjemniejszy w smaku, a atmosfera trochę lżejsza - tak to przynajmniej odbierał Borgin, chociaż de facto też Mulciber. W końcu miał coś w sobie z ojca.

- Niewiele dlatego sam zacząłem drążyć, a Twoja wizyta w Ministerstwie była niczym gwiazdka z nieba - odparł na słowa Richarda - Niespodziewana ale po części wyczekiwana. Coś jak nagroda za cały dotychczasowy trud - pokiwał przecząco głową, biorąc łyk trunku - Są jeszcze dwie sprawy, które możemy zahaczyć aby mieć to z głowy w przyszłości - dodał. Według Stanleya były to całkiem ważne tematy, a takie właśnie dzisiaj poruszali.

- Po pierwsze... gdybyście wraz z Robertem potrzebowali jakiegoś schronienia albo kryjówki to mam pewne bezpieczne miejsce - zaczął tłumaczyć, odstawiając szklankę na bok - Na Nokturnie jest gabinet spirytusowy? Spirytualistyczny? Nie wiem, coś takiego. Mniejsza o to nawet. Nazywa się "Ataraxia", a w jego podziemiach znajduje się "Głębina", której jestem właścicielem. Na razie kończymy tam mały remont ale pozostaje otwarty dla wszystkich osób przybywających z mojego polecenia - zaciągnął się papieroskiem - Za ladą stoi Francis, swój człowiek. Jeżeli powiecie, że jesteście ode mnie to zaprowadzi Was na zaplecze i da mi znać o wszystkim bo taką mamy umowę. Tam nie powinno Wam się nic stać - zapewnił, chociaż nie dawał sobie za to uciąć ręki. Wszyscy wiedzieli jak to działało na Nokturnie i w Podziemnych Ścieżkach. Cięzko było tam o całkowite bezpieczeństwo, a nawet o jego jakieś poczucie.

- Druga sprawa... to jak Was kurwa odróżnić? Wyglądacie jak dwie krople wody, a ja nie chcę spędzić kolejnych siedmiu lat na doszukiwaniu się tej jednej różnicy bo któryś z Was akcentuje "arbuza" inaczej... - stwierdził zgodnie z prawdą. Wolał usłyszeć to od Richarda, niż rzeczywiście spędzić te kilka ciężkich lat, a i tak by pewnie nie przyniosło to zamierzonego efektu.