– Tak, też mi się nie wydaje – miała najwyraźniej podobne wnioski i podejrzenia jak Cathal, ale to nie było nic odkrywczego w tym wypadku, raczej większość osób pomyślałaby tym torem. Nieprawidłowością było natomiast to, w jakim Fiona była stanie: nie przypominała ducha ni trochę.

– Myślałam, że to… wiesz. Jakaś metafora, której nie zrozumiałam – no bo… wielkie oczy w łazience? A potem… nic? Zawał na miejscu? Czy co właściwie się stało? – Nikt tego nie zbadał? Nikt nic więcej nie wie, nie mówi? Przecież dziewczyna zmarła w szkole, to chyba nie jest dla Hogwartu nic tak normalnego, że działoby się nagminnie? – nawet jeśli zdarzyło się to kilkadziesiąt lat temu – to nadal nie brzmiało i chyba nie było to normalne? – Musiała być bardzo małostkową osobą… Skoro po śmierci została i straszyła koleżankę – chyba, że to ta koleżanka przyczyniła się do jej śmierci? Ale niby jak? Skoro zobaczyła oczy? No chyba, że to naprawdę był kawał i dziewczyna zmarła ze strachu – ale brzmiało to co najmniej absurdalnie biorąc pod uwagę jej młody wiek.

Zaskrzeczała raz jeszcze na komplement z ust Cathala, a następnie rzeczywiście rozejrzała się po pomieszczeniu – również prawie pustym, ale nie całkowicie, nie. Uniosła łebek, przekręciła go w śmieszny sposób i sokole oczy wypatrzyły wieżę z dziurą w ścianie. Żaba. Dziwna żaba. Kobieta odmieniła się.

– Tu całkowicie wszystkiego nie rozkradli. To był chyba jakiś pokój zabaw, albo pokój dziecka, jest tu taka śmieszna zabawka – odezwała się, a jej głos poodbijał się od kamiennych murów, ale i tak była pewna, że Cathal stojący na dole ją usłyszał. Dziura w podłodze robiła swoje. – O co chodzi z tą żabą – powiedziała trochę do siebie, a trochę do Cathala. – Widziałeś? Tam w wieży, wysoko, nie ma tam kawałka muru, ale coś tam jest – i ależ ją korciło tam się dostać… To znaczy to nie byłby dla niej duży problem. A co do Cathala… Pewnie mógłby się tam teleportować, było chyba na tyle widno, że nie byłoby to całkowicie na ślepo. Ewentualnie… Mogła go pomniejszyć i wziąć na swój ptasi grzbiet. To dopiero musiałaby być przygoda życia – przelecieć się na sokole.

Ginewrze przyszło do głowy, że być może powinna o tę sprawę zapytać ciotkę Minerwę, gdy będzie miała okazję się z nią widzieć. Rok szkolny dobiegał końca i pewnie w lipcu jej dziadek zaprosi swoją siostrę kilka razy do Ostoi – to mógłby być wspaniały moment na to, by nadrobić z nią zaległości i przy okazji zapytać o kwestię Marty. Skoro była mugolaczką, a znając podejście angielskiej socjety do mugoli i mugolaków, no to całkowicie możliwe, że sprawę faktycznie próbowano wyciszyć, a biorąc pod uwagę szczątkowe informacje Cathala – zrobiono to całkiem skutecznie.

– Tak sądzę – ewentualnie, co też było możliwe, była to jakaś zabawka dzieci służby, bo zdaje się, że służba nie przychodziła sobie tutaj co rano i nie wychodziła co wieczór, tylko pewnie część mieszkała na terenie dworu, a patrząc po rozmiarze budynku znajdującego się pod, najpewniej należał do służby.

Egipcjanka przyglądała się przez moment zawalonej ścianie na wieży, mrużąc oczy, by lepiej dostrzec wszystkie szczegóły. Miała taki paskudny charakterek: że jak już sobie umyśliła coś w głowie kompetetywnie, to musiała wygrać, choćby nie wiem co. I czuła, że powoli kiełkuje jej w głowie taka myśl, że co, ona nie sprawdzi tej wieży i żaby? Ona? Odetchnęła głośnie.

– Może nikt nie wiedział, że tam jest. Może ta ściana zawaliła się stosunkowo niedawno – i może nikt już tu nie przychodził, bo od dawna wiedziano, że już wszystko stąd rozkradziono. – Zamierzam to sprawdzić – podjęła decyzję bardzo szybko, bo ledwie kilka uderzeń serca minęło odkąd zaczęła się przyglądać wieży. – Mogę cię ze sobą zabrać jeśli byś chciał – odpowiedziała niewinnie, jak gdyby nigdy nic. Po pierwsze nie była hipogryfem, tylko człowiekiem, który umie ze swoim działem robić różne niesamowite rzeczy, po drugie wiedziała doskonale, że jeśli chodzi o transmutację, to była w niej naprawdę bardzo dobra; już w szkole przejawiała pewne oznaki geniuszu, dlatego była pewna siebie i swoich umiejętności. Ale nie zamierzała Cathala namawiać – jeśli odmówi, to odmówi i po prostu zamieni się w sokoła i poleci tam sama. I tak też się stało (o ile odmówił, bo jeśli nie, to wróciła się na parter).

– Och, Cathalku, przecież nie zaproponowałabym ci niczego niebezpiecznego dla zdrowia i życia. Jestem lekarzem – parsknęła na jego słowa. Nie dość, że niedowiarek i sceptyk, to jeszcze trzęsiportek, który nie jest pewien, co też taka lisica jak ona znowuż wymyśliła. A głowę miała peeełną pomysłów. A była pewna, że był ciekaw co tam się kryło na górze, jednak nim się nawet dowiedział co też chodziło jej po głowie, to już wszelką myśl odrzucił, jakby była jakąś diablicą wodzącą na pokuszenie biednego mężczyznę.

No może nawet trochę była.

Ale nie zamierzała się prosić, ani go namawiać.

– Cóż, twoja strata, jeszcze będziesz żałować – dorzuciła z pewnością siebie i wtedy właśnie zaczęła przemieniać się znowu w pięknego sokoła. Cathal trafił do Slytherinu, a jej ojciec zawsze jej mówił, że Tiara pewnie przydzieliłaby ją samą ddo Gryffindoru. Był tego pewien jak niczego innego, a Ginny wierzyła, że miał podstawy, by tak sądzić. Do Hogwartu jednak nigdy nie uczęszczała.

Leciała dumnie i spokojnie, wzbijając się wyżej i wyżej. Uwielbiała czuć wiatr pod skrzydłami, głaszczący lotki piór – to było jak dotyk kochanka, można się było zakochać. I ona się zakochała, w locie, w poczuciu wolności, tego, że ma się u stóp cały świat. Wylądowała spokojnie, przycupnąwszy na kawałku ściany – mała i lekka, obserwowała nieduże pomieszczenie, śmiesznie, po ptasiemu przekrzywiając głowę na boki. Przyglądała się żabie – wyglądałaby jak żywa, gdyby nie to, że była taka wielka. I w takim dziwnym kolorze – zupełnie nie żabim.

Przyszło jej do głowy, że czarodzieje w Anglii mają jakiegoś pierdolca na punkcie żab. Najpierw czekoladowe żaby, które zachowywały się jakby były żywe, a były tylko łakociem, a teraz to.

A potem zwróciła uwagę na to, że do tego pomieszczenia nie było żadnego wejścia, żadnych schodów, żadnego niczego. Samo to było już dziwne… Zeskoczyła z murku na posadzkę, upewniając się, że jest stabilna, gotowa wzlecieć w każdej chwili, a gdy wyczuła, że wszystko jest w porządku, to przemieniła się z powrotem w swoją ludzką postać. Wyjrzała na moment na zewnątrz, szukając Cathala wzrokiem i zauważyła jego postać pod wieżą – zdaje się, że chciał ją asekurować z dołu. Może by ją złapał, gdyby spadła…?

– Tu nie ma żadnego wejścia – powiedziała, przykładając różdżkę do swojego gardła, chcąc magicznie wzmocnić swój głos, tak by Cathal ją usłyszał, a ona nie musiała się wydzierać. I kiedy to powiedziała, podeszła bliżej do rzeźby, chcąc jej się przyjrzeć.

I to był błąd. Bo ta bez ostrzeżenia rozdziawiła żabią gębę, wywaliła długi żabi jęzor iiii. *HAPS*

W następnej chwili została wypluta na podłogę, a Ginny poczuła mdłości. Zatoczyła się, złapała za żołądek, następnie skuliła i jęknęła. Różdżkę cały czas miała w ręce. Było ciemno. Ciasno… Odruchowo zaczęła przemieniać swoje oczy w kocie, ale i tak gdy już powstrzymała nudności, zapaliła kraniec różdżki, rozglądając się dookoła.

– Cathal? – zapytała bez sensu, bo była tutaj przecież całkiem sama. Po chwili wpadła na to, żeby jednak przyłożyć różdżkę do szyi i zrobić to samo co przed momentem, czyli wzmocnić swój głos. – Cal? – spróbowała raz jeszcze.

I znowu ta żaba. Żaba, która patrzyła na nią… niemalże oceniająco. Guinevere jej się odwdzięczyła: łypała na nią osądzająco.

Fuknęła coś pod nosem niezadowolona. Żarty Ginewry były zdecydowanie bardziej wyrafinowane niż Jamila. Przede wszystkim ona w nikogo niczym by nie rzucała i prędzej poświęciłby własne życie, niż pozwoliła, by komukolwiek w jej otoczeniu stało się coś złego. Jasne, lubiła ryzyko i była ciekawska na tyle, że czasami można było odnieść wrażenie, że wkładała palce w drzwi i aż prosiła się o ich przytrzaśnięcie, ale świadomie zrobić komuś krzywdę? Komuś kogo lubiła? Absolutnie nie. Może i miała dziwaczne pomysły, ale gdyby nie one, to pewnie nie udałoby się odkryć części rzeczy i zdobyć odpowiedniego doświadczenia. Rzecz jasna nie przypisywała sobie, że to wszystko jej zasługa, absolutnie – po prostu dziwaczne pomysły i ciekawość prowadziły do różnych niespodziewanych i czasami przełomowych efektów.

Tak jak z tą nieszczęsną żabą.

Łypnięcie na rzeźbę spowodowało, że cały proces się powtórzył. Gdyby była kotem to może udałoby jej się dzięki refleksowi uniknąć złapania, ale była tylko skopiowanym człowiekiem, który czuł, jak przewraca jej się w żołądku. Kilka chwil później już wypadała z żabiej paszczy na wieży, zatoczyła się lekko próbując złapać równowagę i wtedy zauważyła, że już nie jest tutaj całkiem sama, bo Cathal jednak teleportował się na wieżę… Ginny nieco na oślep wyciągnęła ręce i akurat złapała się nie zawalonej części ściany, nieco się na niej opierając. Schyliła się nawet, a za moment kucnęła. Kręciło jej się w głowie.

- Hara – przeklęła po arabsku. Czy można było jej się dziwić? Średnio dobrze znosiła teleportacje, a na tą nie była nawet mentalnie gotowa. - Chyba będę rzygać – mruknęła niewyraźnie. - To pieprzony portal – zamarudziła po chwili, gdy już przestała głęboko oddychać.