Skoro mogli w końcu posiedzieć i porozmawiać, Xenophilius obserwował zachowanie kolegi, który wyglądał trochę na stęsknionego za kawą w kawiarni? Delektował się jej zapachem, a później smakiem nie bardzo uważając na to, że jest gorąca. Na jego pytanie o Jęczącą Martę, kiwnął głową, że to o niej wspomniał. To były po prostu spekulacje młodzieńcze uczniów Hogwartu, pojedynczych jednostek. Jakby ktoś chciał odtworzyć wydarzenia z przeszłości, strasząc młodszych od siebie. Niestety przypadek zaginięcia czy śmierci Felixa, nie pokrywał się z Martą w żaden sposób.

Widząc ten znajomy z kilku lat wstecz uśmiech, Xenio zmarszczył lekko brwi, ale wciąż miał naturę spokojną, opanowaną i przyjazną. Jakby próbował wyczytać z mowy ciała kolegi, szukając odpowiedzi na swoje pytanie. Czy swoje zniknięcie i przypadkowe upozorowanie śmierci, zaplanował?

Nie skomentował jego zachowania, bo znał go z przeszłości. Coś w tym jednak musiało go rozbawiać. Charakterystyczne zachowania, nie dało się zmienić i dawało to poczucie, że to ten sam kolega, którego poznał w Hogwarcie i przez kilka lat, mimo innego przydzielenia do Domu, znajdowali wspólny język.

Nie planował, ale uznał za najlepszy numer w Hogwarcie jaki odwalił. Kosztując zakupionego słodkiego ciasta, Xenio słuchał uważnie. Dowiadując się, co pokierowało Bellem, aby zniknąć z Hogwartu. Nie to, że był przekonany o tym, że nie zda egzaminów, bo mógłby do nich podejść na poprawkach lub zaliczyć rok na nowo. Xenophilius by mu nawet pomógł z zaliczeniami, w jakikolwiek możliwy sposób. Tutaj jednak chodziło o coś innego. Miłość. Felix poświęcił edukację dla dziewczyny. W jego słowach brzmiało to tak zwyczajnie. Xenio też był zakochany. Jest nawet zaręczony.

Ta historia, choć krótka, zawierała wiele szczegółów. Przede wszystkim powód. Felix podejmując się takiego działania, obawiał też o utratę różdżki. Raczej nie powinni mu jej zabrać, gdyż to jest jego własność. Jedyne co, powinien zachowywać ostrożność przy jej użytkowaniu. Zgodnie z prawem.

Tak to widział Xenio, odpowiadając ze ściszonym głosem, analizując otrzymane informacje. Osobiście niczego takiego nie doświadczył ani też świadkiem nie był. Ale pamiętał motyw przesłuchań w szkole najbliższych w otoczeniu Felixa, jakby szukano sprawców odpowiedzialnych, lub mogących przyczynić się do jego zniknięcia lub śmierci. Co miało dawać wskazówki, gdzie szukać.
Lovegood westchnął.

Jeżeli chodziło o zwrócenie kosztów za tę kawę i ciasto, Xenio nie przyjąłby tego. Uznając, że ten jeden raz chociaż on może postawić, jako na pierwsze spotkanie po latach. Jeżeli przyjdzie im kolejny raz się zobaczyć tak lub podobnie, wtedy może Felix będzie mógł się zrewanżować wydatkami. Lovegood nie podejrzewał go o biedę, gdyż na takiego nie wyglądał. Tylko zaskakujące w tym wszystkim było agresywne zachowanie, które opadło po wymianie paru słów i złożeniu propozycji zmiany miejsca na rozmowę osobistą.

Lovegood nie był taki, aby dociekać szczegółów, kiedy nie powinien o czymś zbyt dużo wiedzieć. Inna sprawa miała się w przypadku pisania artykułów. Wtedy jego ciekawość i chęć poszerzenia wiedzy i doszukiwania szczegółów na dany temat, rosła i nie poddawał się, póki nie uzyska potrzebnych mu informacji.

Dziewczyna o jakiej była przez moment mowa, nie była z tego kraju. Felix potwierdził to swoimi słowami. Xenio wtedy w odpowiedzi potwierdził kiwnięciem głowy, na znak zrozumienia. Być może dopytywałby dalej, ale pozwolił koledze mówić.

Xenio wziął kolejny kęs swojego kawałka ciasta i nie spodziewał się, otrzymania pytania o zachowanie tajemnicy. Jeżeli będzie go krył, stanie się wspólnikiem? Współpracownikiem? Ryzykowne.

Jeżeli miało się coś za uszami, złamało prawo, miało się powody do obaw. Upozorowanie śmierci i wykorzystanie do tego znalezionego z przypadku trupa, także mogło pociągnąć do konsekwencji. Kto by wtedy uwierzył Felixowi, gdyby zaczął się tłumaczyć? Jak sam wspomniał, aurorzy nie byli debilami. Szkolenia dobrze ich mogły przygotować fizycznie do działania, a przede wszystkim psychicznie. Na pewno musieli wykuć kodeksy i jakieś zasady prawa.

Xenophilius nie odniósł się do tego tematu. Nie miał po co. To już się stało i tego nie nikt nie cofnie. Nie byli posiadaczami zmieniacza czasu, aby te błędy naprawić. Ale czy nawet gdyby takowy posiadali, czy Felix chciałby dokonać zmian w swoim życiu? Grzebanie w nim, mogło także przynieść konsekwencje. Tylko jakie?

Skupił się także na zajadaniu ciastkiem, kiedy kolega udzielał kolejnej odpowiedzi. Jak sobie radził? Nie miał pracy stałej. Dorabiał. To nie były łatwe sposoby na zarabianie. Ale przynajmniej widać było po nim że nie narzekał jakoś specjalnie. A przy dorabianiu, musiał dobrą zapłatę dostawać. Unikał jednak Anglii. Jej miast, terenów, aby nie rzucać się w oczy. Wielu jego kolegów i koleżanek z Domu Hogwartu jak i rocznika nie wyjeżdżało daleko. A pozostali w rodzinnym kraju.

Xenio nie spieszył się za bardzo ze zjedzeniem ciastka, delektując także jego smakiem jak i kawą, chcąc może w ten sposób, spędzić trochę więcej czasu z kolegą, którego do tej pory uważał za zaginionego. Co prawda, nie miał za bardzo sposobu zaobserwować jego kultury przy stole, kiedy choćby w Hogwarcie, siedzieli przy tych, należących do ich domów. Przekąski jedzone podczas przebywania na zewnątrz nie zaliczały się do tego, gdyż każde jedzenie wtedy kruszyło. Co innego siedząc przy stole w obecności innych osób.

Felix zapewne podałby mu to, co potrzebuje, ale nie miał tego zapisanego na papierze, a w pamięci. Jeżeli Xenophilius chciał mu pomóc cokolwiek znaleźć, musiał wiedzieć gdzie go naprowadzić. Szybciej Im zejdzie, niż chłopak miałby zwracać na siebie więcej uwagi na mieście. A chciał unikać tłumów.

Wtedy zaś Xenio opowiedział trochę o sobie, zapytany jak mu się powodzi. Tak, plany założenia własnego czasopisma się ziściły.

Przy pytaniu o partnerkę, uśmiechnął się na wspomnienie o swojej miłości.

Po takiej przerwie, niespodziewanym spotkaniu po latach, gdzie okazało się, że Felix żyje, chłopcy mogli na nowo odbudować swoją koleżeńską relację i sprawdzić się, czy za wiele się nie zmienili przez ten czas. Co prawda, Felix zaskoczył Xenophiliusa swoim zachowaniem na początku udając, że się nie znają. I ten atak. Choć opanował się i teraz piją sobie kawkę.

Przypomniał koledze imię swojej dziewczyny, a obecnie narzeczonej. Powiedzenie jej co się do niej czuje, nie było łatwe. Nie mając pojęcia, czy ona też do niego czuła to samo. Ale odważył się to jej powiedzieć jeszcze w szkole. Lecz wtedy Felixa nie było już na ostatnim roku. Uczucie między Xenophiliusem a Pandorą, zakwitło do takiego stopnia, że Lovegood odważył się poprosić ją o rękę. Został przyjęty. Może faktycznie czas, aby Felix pomyślał podobnie względem swojej miłości, jeżeli tego jeszcze nie zrobił? Miał przed sobą przykład.

Xenio posłał koledze przyjazny uśmiech, na odpowiedź w sprawie tego czasopisma. Przy czym rzucił okiem co pisał Felix, w sprawie tych brakujących składników. Dokończył w między czasie swoje ciastko i wtedy rzucił okiem na zapisane potrzeby.