Na całe szczęście Camille nic się nie stało i nie została zraniona. Nie wiedzieli z czym mają do czynienia i lepiej było trzymać odpowiedni dystans. W miarę szczęśliwie się skończyło, kiedy unieruchomili pacjenta a do środka przybyło kilka osób, które też miały dyżur.

Kiedy Lestrange pyta, każdy musi odpowiadać i reagować. Czasami było to upierdliwe, biorąc pod uwagę, że miał ojca ordynatora, babkę dyrektora. Ale przynajmniej wszystko funkcjonowało jak należy. Ta sytuacja na pewno zostanie im zgłoszona i szczęście dla tego uzdrowiciela, który przyznał się do nieostrożności, jeżeli skończy się to naganą i przymusowym dbaniem o siebie.

Patrząc na tego biedaka uzdrowiciela, który nie tylko marnie wyglądał, ale spocił się chyba jeszcze nie pamiętając, czy w ogóle te pasy zapiął. Laurence westchnął, mając chyba to szczęście w sobie, że tak nie wyglądał jak on. Choć czuł się zmęczony, to jednak wiedział, kiedy powiedzieć pas.

Camille od razu wtrąciła się do rozmowy, zaznaczając dobitnie, że oni już skończyli. Choć ona nie miała na sobie kitla lekarskiego, tak Laurence jeszcze w nim chodził. Nie zdążył się przebrać. Mówiła z sensem, zwracając uwagę na nieodpowiednie dbanie o siebie, co doprowadziło do takiego zdarzenia. Laurence zauważył ten drobny szczegół z jej zaciśniętą pięścią. Jakby całe emocje chciała skumulować w jednym miejscu.

- Tak.
Mógłby zostać i porządkować, ale nie była to robota na jego rangę. Wyszedł, zostawiając pozostałych, aby ogarnęli ten bałagan. Skoro Camille swoje powiedziała, Laurence nie musiał niczego dodawać.
- Panie Lestrange!
Ktoś zawołał go, kiedy znalazł się z Delacour na korytarzu. Odwrócił się do młodego uzdrowiciela, który wyglądał na świeżaka po odebraniu dyplomów.
- Jeżeli chcesz zapytać o ten bałagan. Posprzątajcie, zanim dyrektorka to zobaczy.
Młody spiął się i wrócił do archiwum. Laurence westchnął i ruszył dalej korytarzem z Camille, chowając różdżkę do kieszeni. Potarł nasadę nosową. Chyba sam odczuwał oznaki zmęczenia. Ale pierw musiałby udać się coś zjeść. Skończył pracę, jak zaznaczyła Delacour.

Jeżeli szli razem, skierował najpierw do swojego biura, gdzie zostawił kitel i zabrał swoje rzeczy. Być może po wspólnym posiłku, uda się do siebie do domu odpocząć.

Laurence też był zdania, że kto dopuścił się bałaganu, też powinien sprzątać. Nieostrożność jednego z uzdrowicieli, nie dbając o siebie, była w sumie przykładem i ostrzeżeniem dla pozostałych, co się stanie jak nie będą nad wszystkim panować. Szczególnie nad swoimi pacjentami. Mogą grozić im poważne konsekwencje, gdyż taki pacjent jak tutejszy, stanowił zagrożenie dla siebie i otoczenia. Całe szczęście, że Camille nic się nie stało, kiedy była zbyt blisko kontaktu z nim.

Chcąc nie chcąc, Laurence musiał w tym momencie postraszyć członkiem swojej rodziny, zajmującym bardzo wysokie stanowisko w tej placówce. Po to, aby zwrócić im uwagę na to, jak kobieta ceni sobie szybkie działania i nie pozostawiania sprawy w dalszym bałaganie. Archiwum to cenne miejsce dla wszystkich pracowników tego szpitala. I tak dyrektorka dowie się o tym incydencie, to może nagana będzie mniejsza za szybką reakcję i uprzątnięcie problemu. Niech mają to na uwadze.

Nie zamierzał wiać z miejsca, skoro Camille zakomunikowała, że na niego poczeka na dole, przy wyjściu. Skinął tylko głową w zgodzie i udał się do swojego biura przebrać i zabrać swoje rzeczy. Ubrał płaszcz, poprawił kołnierz, kitel lekarski schował do szafki. Posprawdzał jeszcze kilka rzeczy na biurku. Do swojej torby schował to, co wymagało by pilniejszej analizy, którą dokona w domu. Jak wypocznie i jeżeli czas mu na to pozwoli. Była to jedna sprawa a nie kilka. Te mniejszej wagi, pozostawił na biurku na kolejny dzień.

Zabrał torbę na ramię i opuścił swoje biuro. Zamknął porządnie i skierował się na dół, dostrzegając czekającą już na niego koleżankę.
- Nie mam. Możemy udać się gdziekolwiek, gdzie raczej serwują kuchnię wegetariańską.
Odparł w odpowiedzi, pozwalając jej pierwszej opuścić szpital. Zatrzymywany na szczęście nie był. Choć miał ochotę sprawdzić, jak idą prace porządkowe w szpitalu, to jednak musiał to pozostawić nadzór innym, pracującym obecnie w szpitalu. Chyba jego siostra, też skończyła wcześniej.
- Prowadź. Zdam się na Twoje propozycje co do lokalu.

Zmęczenie chyba dawało o sobie znać, gdyż po wypowiedzeniu swoich słów, gdzie polecił akurat Camille wybrania lokalizacji na restaurację, zdał sobie sprawię z faktu, że koleżanka przecież mogła nie znać całej Anglii tak dobrze jak on. Nie była stąd. Ale może miała jakąś ulubioną, do której często chodziła? Dlatego zdał się na jej propozycję. Z zaznaczeniem, na wegetarianizm. Problem ze spożywaniem mięsa miał taki, że raz się zatruł. Nie chciał ponownie przechodzić tego problemu, dlatego ze swoich jadłospisów, wykluczał jakiekolwiek mięso. Dla bezpieczeństwa. Nie było pewności, czy jego brak przekładał się na jego pojawiający się problem z niedowagą, czy to przez efekt przepracowania.

Dotrzymywał kroku koleżance, kiedy tak kierowali się w stronę wybranego przez nią lokalu. Dopiero jak opuścili szpital, zrozumiał jak bardzo jest zmęczony. Musiał jednak przyznać jej rację w tym, co teraz powiedziała.

- Prawda. Zwykle widujemy się w szpitalu, podczas pracy.
Zgodził z jej słowami. Nie mieli, a raczej trudno było im znaleźć ten czas na rozmowy. Szczególnie w sytuacjach, kiedy mieli także godziny zmianowe. Jak jeden był w szpitalu, drugi mógł mieć inną zmianę albo wolne. Różnie to bywało. Zwrócił na to uwagę. Dopiero teraz. Ale do tego nie musiał się przyznawać. Odniósł się ogólnikowo.

Jeżeli zaś chodzi o kandydatów na żony i mężów, w podobnej sytuacji był Laurence. Znał już swoją wybrankę, jaką miał poślubić. Lecz nie zostało to jeszcze oficjalnie ogłoszone. A on sam nie chwalił tą nowiną. Ojciec ustalił mu to już z góry, ugadując sprawę z rodzicem jego przyszłej żony. To było trudne do zaakceptowania, kiedy mogło się darzyć uczuciami inną kobietę. Lecz, czy miał jakieś wyjście? Czy to też był powód, dla którego oddawał się pracy?

- Na to nie mamy wpływu. Podejrzewałbym wydarzenia losowe. Sama zwróciłaś uwagę, że nie pilnujemy się. Prowadzi to wtedy do poważnych błędów. Ale z drugiej strony. Nasza praca wymaga w dużej części na poświęceniu uwagi pacjentom. Nie naszej. Chyba że po godzinach pracy.
Odparł w odpowiedzi. Gdyby miało coś się wydarzyć w restauracji, chyba by przyznał rację sile wyższej, sprowadzającej na nich więcej pracy uzdrowicielskiej, niż świętego spokoju jako pary koleżeńskiej, chcącej w końcu zjeść porządny posiłek, aby nabrać siły do dalszej pracy.

Spacerując nawet zwyczajną ulicą, mogło się coś wydarzyć. Nawet nietypowego. Laurencowi, niespodziewanie zakręciło w nosie i odwrócił głowę, kichając w rękaw swojego płaszcza. I to z dwa razy. Wiedział co to oznacza. Obejrzał się po okolicy i tego się obawiał. Mijając jedną z uliczek, gdzie były kontenery, grasowały koty w poszukiwaniu jedzenia. Jeden z nich był blisko i odważniejszy, nie obawiając się przechodzących ludzi. Siedział i lizał się. Laurencowi udzieliła się alergia na ich sierść. ”Czemu musiały być tutaj…?” - przejął się tym w myślach. Musiał wyjąć chusteczkę i się wytrzeć.

- Przepraszam cię.
Niekulturalnie wyszło, ale czuł potrzebę przeproszenia ją za swój stan, mijając urocze bestie bezpańskie, zwane kotami czarownic.

Ministerstwo Magii żyło swoimi zasadami, paragrafami, kodeksami to nie powinno nikogo dziwić, że w przypadku niektórych spraw, nie chciano ujawniać danych. Biorąc pod uwagę sytuacje objęte śledztwem. Musieli jednak ze względu na ratowanie kogoś, zdradzić to, co potrzebował wiedzieć uzdrowiciel czy klątwołamacz. Laurence zdawał sobie sprawę z tego, że gdyby zdecydował ostatecznie zmienić pracę, warunki byłyby znacznie inne. Mimo iż pozostawałby nadal uzdrowicielem o swojej specjalizacji, to jednak inna byłaby dalsza droga awansów. Szpitalem od lat kieruje jego rodzina. Ale w Ministerstwie nie mieli chyba nikogo, kto by szedł im na rękę. Nie z rodziny. Tak przynajmniej myślał.

To jej spojrzenie i słowa, chyba dawały mu do zrozumienia, że kierowała do jego osoby. Nie musiała kończyć, aby otrzymać od niego uśmiech zrozumienia. To mógł pozostawić bez komentarza. Nie będzie się tłumaczył, gdyż było w praktyce widać, jak poświęcał się pracy. Jak chciał dobrze wypadać w oczach ojca.

Byli blisko miejsca docelowego, ale na nieszczęście Lestrange’a, musiała w pobliżu znajdować się grupka kocich stworzeń. Najwyraźniej zadomowionych na ulicy. Niesione przez wiatr ich zapach i sierść, niezbyt dobrze wpływały na jego organizm, o czym świadczyło jego kichanie.

- Alergia.
Wyjaśnił. To powinno jej wystarczyć, aby zrozumieć powód jego niespodziewanej reakcji organizmu. Wycierając nos, obejrzał się aby upewnić, czy faktycznie to wina tych czworonożnych stworzeń. Miał pewność, dostrzegając znikający mu koci ogon w jednej z uliczek. Westchnął zrezygnowany.

Gdyby był przeziębiony, Camille zauważyłaby to szybciej i nawet w szpitalu. Nie każdemu łatwo przychodziło ukryć swoją chorobę, dolegliwości czy przeziębienia. Wtedy i Laurence by wziął jakieś wolne aby się doleczyć. Pod tym względem był rozsądny niż w przypadku własnego przepracowywania się.

Im dalej byli wcześniejszej uliczki, tym bardziej do siebie dochodził. Oby w tej restauracji nie było żadnego zwierzęcia. Choć nie wszędzie pozwalano wchodzić ze stworzeniami.

Z pewnymi dolegliwościami się nie dzielił z nikim, póki nie miał styczności z czymś, co było dla niego problematyczną sprawą jak obecnie alergia. Póki unikał kotów i te nie próbowały go maltretować swoim jestestwem, było dobrze. Nic dziwnego, że Camille o tym nie wiedziała. Szkołę Magii i Czarodziejstwa, kończyli w innych placówkach. Poznali się dopiero tutaj na szkoleniach w Akademii Munga.

- Prawdopodobnie tak. Ale pod koniec roku było trudniej. Zanim poszedłem do Akademii, zrobiłem potrzebne badania i wtedy stwierdzono.
Przyznał szczerze. W Hogwarcie nie objawiało się jakimś problematycznym zjawiskiem. Kichanie nie było zbyt częste jak i łzawienie oczu. W zależności, co się działo. Początkowo zwalał na kurz, jakieś pyłki w powietrzu, że to normalne zjawisko. Ale z biegiem lat, zauważał że coś jest jednak nie tak. Wtedy zrobił sobie dokładniejsze badania, które stwierdziły u niego alergię na sierść kotów. W tym przypadku na szczęście skończyło się na samym kichaniu. Nic więcej, gdyż minęli już ten zaułek a stworzenia były daleko za nimi.

Do celu dotarli bez problemu. Camille otworzyła drzwi i weszła do środka, pomijając całą etykietę uprzejmości dżentelmeńskiej, jaką powinien się wykazać facet w postaci Laurence'a, aby otworzyć damie drzwi i wpuścić ją pierwszą. On sam pominął te czynności, jeżeli ona sobie tego nie życzyła. Ale pierwsza weszła.

Pomieszczenie samo w sobie wydawało się być w porządku. Dobrze urządzone, zadbane, czyste, choć nie przewidywało tłumów. Może nie w tych godzinach? Zdawałoby się, że wieczorami wiele par chciałoby spędzać ze sobą czas w takich miejscach.
Laurence spojrzał na pracownika, który ma ich ugościć. Widać było po nim zmęczenie. Dostali pytanie o rezerwację stolika, choć Camille dała mu inną propozycję.

- Skoro już przyszliśmy, to zjemy tutaj.
Odpowiedział z lekkim uśmiechem koleżance, po czym skierował wzrok na pracownika.
- Stolik dla dwojga proszę.
Doskonale wiedział, że lepiej dla niego byłoby wziąć zamówienie do domu i zjeść posiłek samotnie u siebie, w nowo zakupionym domu. Gdyby miał wrócić do posiadłości rodzinnej, najpewniej jedzenie dostałby od razu, przygotowane przez skrzaty.

Mężczyzna zaprowadził ich do jednego z wolnych stolików dwuosobowych, gdzie kolorystyka obrusa była biała. Zastawa stołowa przygotowana. Podarował im karty menu, a oni mogli w spokoju rozpłaszczyć się i zając miejsca. Laurence tak uczynił. Zdjął torbę i na razie postawił na podłodze przy swoim miejscu siedzenia. Zdjął płaszcz i powiesił na swoim oparciu krzesła. Mógłby pomóc Camille, ale znając jej postawę i pamiętając jak dzisiaj wykazywała się odwagą, odpuścił.

- Nie masz mi chyba za złe, że zjemy tutaj?
Zapytał koleżankę, kiedy zajął wolne swoje miejsce. Może trochę późno i powinien zapytać pierw czy zgodziłaby się zjeść tutaj? Sama w końcu stwierdziła podczas ich spaceru, że nie mieli czasu na wspólne spędzenie czasu. Czemu więc nie skorzystać z tej możliwości, teraz?