Sam Vincent nie miał tak przesrane jak Brenna. Jego brat starał się robić wszystko pod politykę, aby być czystym królem świata Prewettolandii, aby być panem i władcą i żeby nikt mu nie zagroził. Podejrzewał jednak, że po tym ataku na przybytek Laurenta będzie bardziej skory, aby zniszczyć Voldemorta niż z nim współpracować. Sam Vincent nie chciał się nigdy mieszać w ten konflikt, ale życie samo zweryfikowało. Jego rodzina być zbyt duża, aby mógł siedzieć bezczynnie i patrzeć jak bezpieczny domek zaczynał się rozsypywać. A teraz, gdy Brenna wzbudziła w nim iskrę ciekawości, sama otwarcie stwierdziła, że coś się dzieje, że ktoś działa, aby pokonać tego człowieka nie zamierzał siedzieć i czekać.

– Wiem, ale wolałbym spróbować zadziałać przeciwko tamtym niż ryzykować, że zagarną sobie nas siłą. Oni nie biorą jeńców, atakują ludzi, którzy nic nie zrobili. I może powtarzam, że nie lubię ludzi, ale ich nie lubię bardziej – odparł wciskając sobie w usta papierosa i podpalając go mugolską zapalniczka. Lubił ten wynalazek, był ciekawy i zabawny.

Vincent wiedział, że wojna była nieunikniona, że kiedyś zostanie zmuszony do tego, aby stanąć po jakiejś ze stron. Dlatego działał, aby wybrać samemu, aby nikt nie narzucił mu losu, aby nikt nie wciągnął go do tego pieprzonego świata, w którym będzie musiał klękać. Vincent miał podobną dumę do Edwarda, też nie lubił klękać. Mógł posłuchać się Brenny, gdy chodziło o wspólne wypady, mógł posłuchać rozkazów, ale tylko wtedy, gdy będą zgodne z jego poglądami i celem jaki chce osiągnąć.

Westchnął ciężko, podniósł się na równe nogi i stanął przed nią, aby mogła mu spojrzeć w oczy, aby mogła zobaczyć, że się nie waha. Może było to górnolotne zachowanie z jego strony, ale Brenna doskonale wiedziała, że był właśnie tym wiernym psem, o którym rozmyślała. Był człowiekiem może drugiej uczciwości, ale gdy podejmował się jakiegoś zadania, gdy wchodził w jakieś zadanie to całym sobą i jeszcze nigdy nikogo nie zdradził, nigdy nikogo nie wychujał, bo nie miał zamiaru tego robić, bo było to najgorsze, czego nienawidził w ludziach.

– Brenna, tak. Wchodzę w to i pomogę ci… wam w tym, aby powstrzymać to szaleństwo. Tylko powiedz mi tyle ile możesz, abym wiedział w co dokładnie wchodzę. – dodał. Może i nie chciał znać szczegółów dotyczących wszystkich członków tego przedsięwzięcia, ale chciał chociaż wiedzieć komu ufać i do kogo się zgłosić w razie potrzeby. Nie chciał też wchodzić do czegoś, co mogłoby się okazać kolejną sektą jakiegoś świra. Nie wchodźmy w skrajność.

Strach, właśnie tego nie chciał Vincent. Zawsze żył chwilą, podróżował, podejmował szybko decyzje, dbał o każdy milimetr swojego życia, aby nie czuć paraliżującego strachu. Tak; bał się o swoją rodzinę, o to, że nie uda mu się na czas uratować jakiegoś magicznego stworzenia, tak; czasami obawiał się śmierci, ale nie chciał bać się imienia, człowieka, który uważał siebie za Pana ich wszystkich. Nie chciał klękać, drżeć ze strachu przed czymś tak paskudnym jak Voldemort.

Zakon Feniksa. Nie wiedział czemu, ale rozbawiła go ta nazwa, przez jego twarz przebiegło bardziej nerwowe rozbawienie. Reagował tak, gdy nie wiedział jak zareagować. Nazwa bawiła go ze względu na to, że byłby chyba ostatnią osobą, która dołączyłaby do Zakonu. Było to jednak chwytliwe i cholernie Gryfońskie. Ironia, nie? Wąż będzie współpracował z Feniksem.

– Przez ciebie? Jesteś szefową, Paskudo? – zażartował, chciał wyrzucić z siebie te dziwne nerwy, gdy dotarło do niego, że właśnie w pakował się w bronienie świata i przynależenie do Ruchu Oporu. Było to takie szlachetne? Dziwnie memłało mu się to słowo w głowie, ale nie pokazywał tego po sobie. Uśmiechał się lekko i cynicznie, w swój naturalny sposób.

– Jeśli chodzi o informacje, mogę ich trochę zdobyć na Nokturnie. Tam kręci się wiele dziwnych ludzi, którzy mogą mieć z tym coś wspólnego. – Oparł się o barierkę obok niej i spojrzał w dal.

Wiedział, że Brenna chwilę temu mówiła o tym, że Ministerstwo ma związane ręce. On miał sporo znajomości na Nokturnie, ale z drugiej strony odrobinę bał się, że po wszystkim może skończyć w jakimś pierdlu? Jego rodzina też miała nielegalne biznesy, które musiał chronić. Nie były one tak podłe jak tworzył je Voldemort, ale nadal były niezgodne z prawem. Wiedział, że Brenna go nie zdradzi, ale cała ich przyjaźń właśnie polegała na niedopowiedzeniach w kwestiach łamania regulaminów. Wiedziała, że nigdy nie zdradzi tego jak szlaja się na spacery do środka lasu, aby przypadkiem być w odpowiednim miejscu. Tu jednak będzie czysta wojna, strategie i chwyty niedozwolone. Miał nadzieję, że jego chwyty nie zostaną po wszystkim ukarane.

– Co dokładnie będę miał dla was robić? Mam sporo zdolności, ale Brenna Brygadzistka nie może o nich wiedzieć – spojrzał na nią i puścił do niej oko.

Gdy Brenna zaczęła opowiadać, co robi dla Zakonu zrobiło mu się dziwnie smutno. Nie, nieugiełu mu się nogi, nie zbladł z tego powodu, ale po prostu poczuł żal, że musiała to robić. On uczył się tego od zawsze, od zawsze znał taką drogę, ale ona? Brenna Longbottom zawsze próbowała robić wszystko w odpowiedni sposób. Przynajmniej ta dawna Brenna, ta ze szkolnych lat. Miała w sobie ducha wojownika, kawałek zadziorności i takie poprawnej bezwględności, ale nie sądził, aby kiedykolwiek weszła na taką ścieżkę w jej życiu. Odruchowo połozył jej dłoń na ramieniu, a potem bez pytania przysunął ją do siebie i po prostu objął. Nie wtulał, nie wciskał w siebie. Po prostu po przyjacielsku, jednym ramieniem obejmował, bo wyczuł, że była nieswoja, że te słowa były dla niej ciężkie. Zrobił to oczywiście jeśli mu na to pozwoliła.

– Teraz będziesz mieć też mnie – odparł zerkając na nią. Miał nadzieję, że nie musiał więcej dodawać. Nie był dobry w pocieszaniu, wiedział tez, że nie potrzebowała pocieszenia. Po prostu chciał ją zapewnić, że wchodzi w to i da jej swoją ciemną stronę, aby jasna mogła wygrać.

– Już się tak nie denerwuj i nie stresuj. Zawsze dobrze rządziłaś – uśmiechnął się. – Chyba możemy wracać. Odprowadzić cię do twojego domu? – puścił ją i wytarmosił łeb psa, który ciągle się tu próbował do nich wgramolić. – I nie, dzięki. Obliviate nie będzie potrzebne. Nie wycofam się. Nie jestem tchórzem – nie przestawał się uśmiechać, wypuścił dym z ust i mocno znowu się zaciągnął.