W tej chwili nie potrafiła tego docenić, ale dajmy Ginewrze kilka minut i pewnie sama zauważy, że Cathal wyjątkowo się starał nie być bezczelnym chamidłem i całkowitym przeciwieństwem angielskiego dżentelmena, jakim bywał na co dzień. Było to o tyle nienaturalne co nawet urocze, chociaż akurat Ginny lubiła w nim to, że nie miał takiego kija w tyłku i nie przejmował się tak konwenansami i tym co wypada, a czego nie, i robił (w większości) co chciał. Teraz jednak, gdy też próbował nad sobą zapanować… Właściwie powinna być mu wdzięczna – lecz to nie był jeszcze czas wdzięczności, a próby przeczekania jakoś tych much w nosie, co to jej się narobiły i psuły nastrój.

Siadła na stołku w milczeniu i również w ciszy odebrała drinka, którego zamówił jej Cathal. Przez moment kręciła w nim słomką, patrząc gdzieś w przestrzeń, starając się uspokoić – te swoje debilne myśli, niezadowolenie, które i ja wkurzało, może nawet bardziej niż to, że przegrała głupi konkurs, na który się nawet nie pisała. I to jeszcze z jakimś mugolem. Ostatecznie parsknęła coś pod nosem i przyssała się do słomki, by napić się swojego drinka. Nie miała mocnej głowy, bo nie miała jej gdzie wyćwiczyć. Trochę alkoholu wcześniej, trochę teraz, i już czuła, że coś odrobinę zaczyna jej szumieć.

– Dzięki – burknęła po chwili, gdy już się odkleiła od słomki i w końcu spojrzała kątem oka na Cathala, wprost spod firany długich rzęs. Dziekowała ca drinka czy za cierpliwość?

A to Cathal musiał zgadnąć sam. Przekora jej charakteru raz wszystko ułatwiała, ale innym (znacznie częstszym) razem wręcz przeciwnie. Lubiła ludzi brał czasem pod włos, lubiła nie powiedzieć czegoś tam wprost. Lubiła, gdy druga strona była zmuszona do myślenia, a Cathalowi z myśleniem było bardzo do twarzy.

– Nie no nie przyszliśmy tu przecież po to, żeby pić drinki, jeść tego jakiegoś tam burgera z wiśniami w czekoladzie i napojem z lodami – oczywiście, że wszystko pomieszała, bo zapamiętała tylko słowa-klucze, jakie Cal rzucił na początku. A poza tym te smaki, które wymieniła, nie wydały jej takie dziwne, ostatecznie nie do końca była zaznajomiona ze wszystkimi dziwacznymi potrawami z Anglii.  – Założę się, że jakbyśmy chcieli coś zjeść to gdzie indziej byłoby lepsze żarcie – to był w końcu klub TANECZNY a nie burgerownia, ani lodziarnia. KLUB TANECZNY, a nie bar z wyszukanymi alkoholami. Kątem oka dostrzegła te kolorowe iskry przy scenie – ale i na niej nie robiło to większego wrażenia, w przeciwieństwie do mugoli, którzy okrzykiwali to jakimiś wiwatami. Ale serio? Wystarczyło wejść do sali, gdzie dzieciaki ćwiczyły zaklęcia. Przynajmniej jeden przypadek na dziesięć sprawiał, że coś wokół wybuchało. – Chodź potańczyć – rzuciła i nawet spróbowała się uśmiechnąć. I był to szczery uśmiech, choć trochę nieśmiały. A nieśmiały, bo pomalutku poprawiał jej się humor, czy raczej pomału powracał do wersji wyjściowej. – Ale ani jednego konkursu więcej – bo jej duma nie zniosłaby porażki.

I nawet złapała Cathala i pociągnęła go za sobą, kiedy już dopiła drinka i wstała ze stołka.

Przede wszystkim potencjalna kłótnia byłaby całkowicie bzdurna. W stylu tych, że zupa była za słona. Oboje byli charakterni, po Cathalu było to widać właściwie od razu, bo tą bezczelnością wręcz emanował; z Ginevrą trzeba było zamienić trochę słów i jej psotliwy charakterek wychodził dość szybko na światło dnia, ale rozwijał skrzydła wtedy, gdy ktoś nadepnął jej na odcisk, co wcale nie było takie oczywiste… Na razie kocica jednak schowała swoje pazurki, bo nikt nie ciągnął jej za ogon, to i to zjeżone futerko jakoś się ugłaskało… Oczywiście metaforyczne futerko. Miała nadzieję, że czar nadal się utrzymywał, tak samo jak puder. Pewnie nie dodawało jej to uroku, ale było konieczne, by nie przyciągać więcej zbędnych spojrzeń.

– Nie? To jak to leciało? – była pewna, że dobrze to zapamiętała, nawet nie wyłapała, że coś kosmicznie pomieszała. Burgery z wiśnią w czekoladzie wcale nie brzmiały dziwniej niż jajka z fasolą w sosie pomidorowym i sok pomarańczowy, czyli angielski klasyczek na śniadanie. Jak dla niej – dokładnie ten sam kaliber. A kto nie lubił czekolady? I dlaczego miałaby niby nie pasować? Zwyczajową kpinę w głowie Cathala zbyła, zbyt zainteresowana tematem kulinarnym, jaki im się tutaj zupełnie przypadkowo wykluł.

Ujęła dłoń Cathala; te odciski i blizny zupełnie jej nie wadziły, nie była tą dziewczyną, która bała się pracy fizycznej, albo wzdrygała wtedy, gdy nie czuła mięciutkiej skóry. Może mogłaby się zająć jego bliznami, gdyby tylko chciał. Zaś to czy byli w mugolskim czy magicznym klubie… Dla niej to było bez różnicy. I tak prawie nikt jej tutaj nie znał, była całkowicie obca dla wszystkich, tyle tylko, co wyróżniała się urodą – ale co można było o niej powiedzieć? Enigma. W szyfrowaniu też była przecież dobra. Chciała poznać trochę Londynu, mugolski klub też był w porządku. I nawet przez głowę jej nie przeszło, że być może Shafiq wstydziłby się jej towarzystwa przed znajomymi czarodziejami.

– Uważaj czego sobie życzysz i co mówisz na głos, Cathal – rzuciła do niego może nazbyt ostro, ale gdzieś w jej głosie pobrzmiewał śmiech. – Nie wiesz na co stać zranioną kobietę? Mogłaby świat wywrócić do góry nogami – a jej z pewnością nie brakowałoby do tego temperamentu. I zdecydowanie byłaby w stanie zatrudnić instruktora tańca, a potem zaszantażować ludzi żeby tylko dopiąć swego. Problemem byłby tylko czas na to wszystko… ale gdyby bardzo jej zależało, to pewnie byłaby w stanie coś zorganizować. Puściła do niego oko w miarę ruszania się gdzieś do rytmu. Tak, alkohol zdecydowanie szumiał w jej głowie, chociaż jeszcze nie plątał jej się język. Nawet na moment puściła Shafiqa, by dać się ponieść i zakołysać biodrami i ramionami, chociaż nigdzie się od niego nie oddaliła.

Na to właśnie liczyła – że ciemność klubu jakoś wybaczy jej to, że czar transmutacji przestanie działać, a ona zacznie wracać do swojego naturalnego koloru skóry. Zamierzała tańczyć już tylko z Cathalem więc jej ciemniejsza skóra nie powinna stanowić większego problemu – i faktycznie planowała po prostu w którymś momencie pójść do łazienki i poprawić czar, nie chcąc przykuwać nadmiernej uwagi. Ale jeśli znajdowała się tak blisko tak wielkiego mężczyzny, jakim był Cathal, jeśli wirowali na parkiecie w swojej obecności, nie bawiąc się w żadnego odbijanego, ani żaden konkurs więcej, gdy jej włosy też momentami przykrywały jej twarz i czasami nawet ręce, to czuła się całkiem pewnie i bezpiecznie. No i wolała się znacznie bardziej w swoim naturalnym odcieniu skóry i bez tego pudru na twarzy.

– Ta, jasne – parsknęła, rzecz jasna nie wierząc w żadne „nie pamiętam”. W życiu nie widziała, by Cathal czegokolwiek nie pamiętał, zwykle potrafił przywołać coś naprawdę cholernie precyzyjnie, to nagle miałby zapomnieć własnych słów? Bujda. – Bardzo wygodne, że nagle nic nie pamiętasz – odgryzła się jeszcze, rzecz jasna złośliwie, jak to miała w naturze, ale nie ze złością, ta zaczynała być tylko złym wspomnienie. Nie obchodziło ją to, że Cathal nie tańczył idealnie; ona też przyuiczona była do zupełnie innych tańców, liczyło się tylko to, że na siebie nie wpadali i nie deptali, a nawet jeśli by się tak stało – pewnie tylko by się roześmiała i nie przejęła tym nadmiernie, nie przywykła przykładać do podobnych spraw wagi. Mieli się pobawić, nie oceniać… Cóż, to nie do końca wyszło, choć nie z ich inicjatywy. No i to nie tak, że oceniali siebie wzajem, to ludzie wybrali zwycięzców konkursu. I nic dziwnego, że Cathal może nie był w tym momencie najlepszym tancerzem, skoro to był jego drugi raz z tymi… małpimi skokami, jak to już w podobnym tonie nazwali. Ginewra sama była wysoka, nie tak jak Shafiq, ale sięgała mu gdzieś pod nos i była smukła, było więc łatwiej jej się poruszać, nie była zbyt szeroka w barach, raczej wąskiej budowy, była zdecydowanie zwinniejsza od niego.

– Nie. Ale jadłam… te… frytki? – słyszała o pizzy, za rybami jakoś wielce nie przepadała, przyzwyczajona była do innego rodzaju jedzenia, ale była raczej osobą, która lubiła próbować nowych rzeczy… Cóż, w innym wypadku nie trafiłaby do mugolskiego klubu, prawda? W każdym razie z angielskimi kulinariami była raczej ostrożna, uważała gust anglików za bardzo dziwaczny pod tym względem. Jadali strasznie tłusto – tak jej się przynajmniej wydawało. – Serio? – brzmiała na trochę wątpiącą, że jakieś dziwaczne dania się mugolom udały. Sama może nie była tak uprzedzona jak Cathal i jego pasażer na gapę, ale była w niej pewna ostrożność mimo wszystko. – Ryba w cieście? Serio nie mają się czym innym pochwalić? – co w tym mogło być takiego super? Nie rozumiała. Bo też nie próbowała. – Piwo tak, jest pyszne. O fasolkach tylko obiło mi się o uszy. Czemu niby tylko dla wielbicieli? – zainteresowała się od razu, Cathal miał jej pełną uwagę, można to było zauważyć od razu. Prawie jak kot, który obrócił uszy niczym dwa radary, by lepiej słyszeć, i zastrzegł wibrysami, które nagle skierowały się do przodu pyska. Ginewra była skomplikowaną kobietą i jednocześnie bywała bardzo łatwa w obsłudze, jeśli tylko wiedziało się gdzie nacisnąć, albo co powiedzieć… Od razu zapomniała o głupim, przegranym konkursie. O czekoladowych żabach oczywiście słyszała, nawet zaczęła w tajemnicy zbierać sobie karty, niczym prawdziwy gówniarz, a miała przecież skończone od nie tak dawna trzydzieści dwa lata. Lubiła czekoladę, może nawet aż za bardzo. – Mam lepszy pomysł – stwierdziła po prostu. – Nie będziesz znał dnia ani godziny – być znowu ocenianym przez mugoli… nie ma mowy. Ewidentnie nie mieli gustu!

– Naprawdę? Aż dziwne, że potrafisz się wyspać w namiocie i nie potrzebowałeś dla siebie ściągnąć takiego łóżka z baldachimem – jak dla Lety (i Jamila) powiedziała z błyskiem w oku, nie wspominając jednak imion kolegów z ekipy, bo ten żart rozumiał się sam przez się. – Albo, że wszędobylski piasek w Egipcie nie przeszkadzał ci tak bardzo, jak wysypywałeś go później z butów i z… – zawiesiła się sugestywnie i przysunęła do Cathala odrobinę, by ciszej, a jednocześnie nie za cicho, dokończyć to jakże ważne dla ludzkości zdanie: – majtek – i wtedy parsknęła i odsunęła się na odpowiednią odległość. Oboje doskonale wiedzieli, że żadna księżniczka, która to spała na ziarnku grochu, nie miałaby lekkiego życia na wykopaliskach i to nie była praca dla ludzi, którzy mogli żyć bez wygód. Magia wiele rzeczy upraszczała i ułatwiała, zgoda, ale nie dało się jej używać zawsze i wszędzie.

Gdyby czuła się niekomfortowo, obejmowana przez Cathala, to ten taniec wyglądałby zupełnie inaczej. Ale jego obecność i dotyk jej nie wadziły, nie byli osobami, które widzą się pierwszy raz na oczy i są zmuszone do kontaktu ze sobą, jak to miało miejsce na tym (jakże głupim) konkursie. Lubiła jego obecność i czuła się swobodnie, nic nieodpowiedniego się więc nie działo (to znaczy przegrana w konkursie była nieodpowiednia, ale o niej Ginewra starała się nie myśleć).

– Nie jestem przesadną fanką ryb – znaczy zjeść – zje, ale nie był to jej pierwszy wybór. Właściwie to w Egipcie dużo się jadło ryb, warzyw i owoców, natomiast ryba w cieśnie… Takiego cuda to nie jadła, to musiała przyznać. – Ale jak to taki przysmak, to mogę spróbować – stwierdziła, choć raczej nie była na ten pomysł pełna entuzjazmu… Ale była w niej pewna ciekawość, to na pewno. – Nie obrażam, nigdy go nie jadłam, to co tu obrażać. Po prostu… Wolę… inne rzeczy? – na przykład nadziewane gołębie, hamam mahshi. Albo shawarma – takie rzeczy lubiła. – Chyba jadłam kiedyś ten pudding. Któraś ciotka chyba zrobiła, albo może nawet moja babcia… Jak kilka lat temu przyjechaliśmy tu na Yule – przekopywała właśnie pamięć w poszukiwaniu tych detali i było to widać, ale ostatecznie wzruszyła ramionami, bo nie była do końca przekonana. – Mówisz, że taki dobry? – zaś pudding świąteczny… – Rodzynki są wspaniałe. Tak jak suszone daktyle – i słodkie jak cholera, zwłaszcza te drugie. Czy ktoś taki jak ona, wychowany na kuchni egipskiej, mógł nie lubić suszonych owoców?

Słuchała tego wywodu o fasolkach i Cathal, pomiędzy jednym obrotem a drugim, mógł widzieć, jak zmieniają się jej emocje – jak w kalejdoskopie. Od skonsternowania, przez umiarkowane zainteresowanie, przez zaintrygowanie, przez pełną atencję, po pewność.

–  Oszalałeś? Bez ryzyka nie ma zabawy. Teraz to już muszę ich spróbować. Całą garść! – przecież wiedział z kim ma do czynienia. I to nie tak, że ryzykowała i rywalizowała z każdym o wszystko wszędzie. Ale te fasolki… To brzmiało jak kupa wspaniałej zabawy, a ona nie miała oporów przed próbowaniem nowych rzeczy. Szczególnie jeśli to była taka ruletka. – Gdzie to dostać?! – ależ się podekscytowała… Aż oczy jej zabłysły i na moment zmieniły się w kocie. Szybko jednak wróciły do normalności, gdy zorientowała się, co robi i gdzie są – ale była pewna, że nikt prócz Cathala i tak by tego nie zauważył.

- Bo nie znamy się od wczoraj i widziałam, jak rzucasz zaklęcia. Brakuje ci pewnej lekkości przy iluminacji – znaczy przy transmutacji, ale Ginewra czasami z rozpędu mówiła o tej dziedzinie tak, jak mówi się w Afryce i Uagadou. Czasami, gdy trzeba było szybko myśleć, łatwo się było zapomnieć. W każdym razie jeśli w tajemnicy chciał takie różowiutkie łóżko zainstalować w swoim namiocie, to raczej musiał to zrobić sam, a choć nie było to całkowicie niemożliwe, to jednak jak na jej oko, musiałby dużo ćwiczyć, by mu się udało tego faktycznie dokonać. - Na pewno lubisz, w to nie wątpię – inaczej nie znosiłby prażącego, egipskiego słońca, i warunków, jakie panowały na wykopaliskach w Egipcie tak długo i z taką klasą. - Ale nie sądzę, że akurat tam – zakończyła niemalże tryumfalnie i się roześmiała na koniec.

Prawdą było jednak, że tutaj, w Walii warunki były o niebo lepsze. Wystarczało, że mugole nie pałętali się pomiędzy nogami i już człowiek nie musiał się aż tak pilnować, a mnóstwo rzeczy można było zrobić dużo prościej niż męczyć się na około, albo gdzieś się chować przed ich wzrokiem. W Egipcie było to bardzo irytujące, a dodając jeszcze warunki pogodowe – tym trudniejsze.

- To pewnie przez tę pogodę. Jak tyle pada to nic dziwnego, że są tacy nerwowi – rzuciła zaczepnie, odnosząc się do stereotypów. Wcale tak nie myślała, ją na przykład szarość dnia nie przygniatała, ani nie sprawiała, by miała się zacząć robić opryskliwa albo drażliwa. Chociaż z drugiej strony nie żyła cały czas w miejscu, gdzie prawie zawsze jest szaroburo. - Może powinni być obowiązkowo wysyłani na kilka tygodni do ciepłych krajów – parsknęła, prawie już zapominając o tym, że ta rozmowa wzięła się w ogóle od ryby i to w dodatku w cieście.

- No jasne, że zjem całe. Nie na raz oczywiście, jeszcze nie oszalałam – ale z powodu ciekawości, chcąc wiedzieć jaki smak będzie kolejny i tak dalej. I nie, z pewnością nie była tak zdeterminowana jak Jamil, ceniła sobie swoje życie i swoją wolność, nie postawiłaby siebie w kartach ani w żadnym innym zakładzie. Grałaby nieczysto… czasami jej się zdarzało, ale istniały pewne granice. Czasami na całe szczęście zdrowy rozsądek był dużo głośniejszy od chęci, by wygrać albo coś udowodnić. Tym niemniej z Jamilem tak często grała w karty i kości… kiedyś przeciwko sobie, a później by zdenerwować i pokazać innym, co potrafią. Uroczy duet. - Co to w ogóle za pomysł dodawać skarpety do czegokolwiek innego niż pranie – i to w ostateczności, bo można było przecież to samo osiągnąć zaklęciami. - Możemy się założyć, że zjem całe opakowanie – rzuciła całkiem pewna siebie.