Morpheus się poddał.

Wywrócił oczami tam mocno, że widoczne były jedynie białka w jego czach, a powieki zatrzepotały, podkreślając jeszcze to, jak długie miał rzęsy; w czasach szkolnych zazdrościło mu tego wiele dziewcząt z jego roku, zwłaszcza tych, które pracowały z nim w grupie. Podczas gdy oczy Brenny były wypełnione ogniem, te czarodzieja przypominały raczej spojrzenie baranka, idącego na rzeź, łani, stojącej na drodze szybkiego ruchu przed nadjeżdżającymi, pędzącymi samochodami. Słodkie spojrzenie, abyś nie zobaczył jelenich rogów, które przebiją ciało i będą nosić wnętrzności, niczym dumną koronę.

— Musisz mi wypominać moją kondycję, teraz, Brenno, teraz? — zaśmiał się cicho, bezdźwięcznie, jakby chciał ukryć, co miała na myśli kobieta, gdy wspominała o tym, że jest synem swojej matki. Wyszło przez to nieco nerwowo, ale nic dziwnego, znajdowali się w dziwnym miejscu, dziwnej sytuacji. — Nie zamierzam się z wami spierać, więc młodzież przodem. Brenno, proszę, nie dotykaj niczego, ale idź przodem. Postaram się Widzieć, ale i to brzmi... nie wiem, czy będzie istniała przyszłość, jeśli nie ma czasu.

Słowa Rodolphusa nieco go zaniepokoiły; znów zbytnio przypominał mu siebie, chłopaka, który na siłę próbował być tajemniczy i mroczny, który opowiadał wszystkim, że umrze młodo. Już miesiąc wcześniej stwierdził, że młody czarodziej potrzebował więcej znajomych i wychodzenia z podziemi Ministerstwa. Może powinien go zabrać na piwo? Zapoznać z normalnymi ludźmi? Oczywiście, nie mugolami, to zbytni szok kulturowy, ale kimś, kto nie kija w dupie i wyciągnie młodzieńca z ciemności jego duszy.

— To, że z Brenną łączą mnie więzy krwi, nie oznaczają, że rzucę cię na pożarcie wilkom, Rodolphusie. Rzucę was oboje jednakowo — uśmiechnął się do młodszego mężczyzny promiennie, z tą iskierką szaleństwa, która nie pozwalała brać jego słów całkowicie jako żart, ale też nie dało się uwierzyć, że mówi całkowicie na serio. Oto, młody chłopcze, co się dzieje, gdy jesteś zbyt długo Niewymownym, zdawało mówić się jego spojrzenie, lecz nie w wyraźny sposób, intencjonalny, a raczej oddając takie wrażenie na licu siwiejącego czarodzieja.

Przepuścił ich dwoje, jakby planował być aniołem stróżem całego przedsięwzięcia. Szkoda, że brakowało mu płonącego miecza.

Drgnął, zaskoczony zaklęciem. Nie zdążyłby się uchylić, wiedział to bez spoglądania w głąb swojego serca. Nie był w tym dobry, nie widział nadchodzącego magicznego ciosu, na czym zwykle polegał w misjach terenowych. Brenna miała rację. Musiał myśleć nad wyjściem, nie zgrywaniem bohatera. Dlatego obserwował, w dwojaki sposób.

Wzrok Morpheusa zmatowiał, dziwna koncentracja dnia codziennego wyparowała. Już nie spoglądał z najwyższą uwagą przed siebie i w stronę dzieciątek, możliwie idących na rzeź czasu i przestrzeni, a w mniej uchwytną materię prekognicji. Ciężko spoglądało się w tym niebycie na cokolwiek, zamiast delikatnych nici, które muskał opuszkiem i zrywał oddechem, wykluczając pewne wątki i wzory, poruszał się w przestrzeni ektoplazmy, pachnącej spalonym cukrem i opiłkami stali. Te ostatnie zaś zdawały się ranić jego skórę, gdy sięgał po wizję przyszłości.

Robiło mu się niedobrze.

Odezwał się cichym, nieobecnym głosem, jakby z głębin, czeluści Tartaru, ale jeszcze nie rozszczepionym na wiele tonów Przepowiedni, z wielkiej litery. Słyszalny był jedynie trud, z jakim spotykał się, gdy próbował wieszczyć, sięgając znacznie głębiej do kotła przyszłości, niż to rozsądne, a jednak widząc tylko kilkusekundowe przebłyski. Nawet płynność i erudycja Morpheusa wyparowały, szatkując jego mowę.

— Zaklęcie na schodach. Możliwie pułapka. Czarownik. Wasz zbiegły? Jakiś inny? Ktoś zamknięty tutaj? Na pewno nikt z nas, ma inne buty. Czas nie płynie tu dobrze.

Starszy Longbottom miał na twarzy ten wyraz, którego można się spodziewać po kimś, kto planuje morderstwo zdecydowanie bez zimnej krwi, z pasją i planem. Brenna wiedziała, że nie było niczego, co doprowadzało wujka do białej gorączki, jak niemożliwość podglądania przyszłości, a jedyne ograniczenia, jakie uznawał, to te stworzone samemu sobie, ze względu na niezbyt przyjemne (dla niego) wizje nocy poślubnych swoich braci, zbyt wybuchowych kłótni lub żenujących sytuacji kogoś z rodziny.

Odruchowo, skierowany głosem Rodolphusa ku dywanowi, chciał podnieść go w górę i zatrzymać w czasie, ale jedyne zaklęcie, które przyniosło efekt, to zaklęcie przedmiotu w żywicy moment, blokada upływu, zniszczenia, przemiany. Najbardziej nienaturalna forma świata: zastój. Zredukował możliwości, jakie dawał przedmiot, do egzystencji w milisekundzie momentu, w którym dotknął go czar, przez przynajmniej kilka minut. O ile w tej przestrzeni coś takiego, jak minuta istniało.

— Jeśli wszystko jest odwrócone — szepnął do nich — Potrzebujemy albo odwrotności wyjścia albo lustra.

— Osłaniaj. — Morpheus nie skupiał się na żadnych twórczych zaklęciach, ani osłaniających, ani niszczących. Jego główną taktykę stanowiła ucieczka, to w większości potrzebował w swojej pracy, zresztą w domu również. Jego dziedziną zawsze był ruch, poruszanie się, przywoływania i odpychanie, zawieszanie w czasie. Splatał materię, czas, przyszłość, przeszłość, świat materialny i ograniczenia fizyki jakby nie istniały dla niego. Bóg tykających zegarów, które cofają się, dzieci, których nie ma czasu spłodzić, bóg ciągłej przemiany i konsekwencji swoich wyborów. Tego ostatniego zwłaszcza.

Znów próbował widzieć, potakując Brennie, ale kisiel jego mózgu skutecznie utrudniał mu zarówno magię, jak i widzenie. Musiał wielokrotnie zamrugać, aby oczyścić swoje pole widzenia i poczuł, jak krew cieknie mu z nosa. Wyjął pośpiesznie białą chusteczkę i otarł twarz, barwiąc ją karminem; wolałby znacznie bardziej ścierać z policzków szminkę o tej barwie, jeśli już miał dokładać Malwie pracy z wywabianiem plam. Wziął głęboki wdech i skierował różdżkę do markowanego ataku, który miał osłonić Brennę, ale zamiast tego z jego różdżki wytrysnęła tylko porcja iskier, jak podczas wyboru tej pierwszej, u Ollivandera. Gniew wpłynął w żyły Morpheusa, który wyciągnął z kieszeni dojrzałe jabłko, które z jakiegoś powodu również było pokryte dziwnym, niebieskim blaskiem i rzucił je, tak jakby chciał trafić w czarodzieja na górze, jakby rzeczywiście to był granat, jakiego używali żołnierze podczas wojny w Wietnamie, a nie zwykły owoc. Zresztą, tak przecież mógł pomyśleć tamten czarodziej, że go zwodzą i to nie jest tylko jabłko.

Szybka akcja. Porozumiewawcze spojrzenie z siostrzenicą, podrzucenie jabłka w dłoni i rzut. Zupełnie jakby grali w jakąś grę na podwórku Warowni, a nie próbowali się wydostać z pułapki czasoprzestrzennej, walcząc z jej twórcą, przynajmniej prawdopodobnym twórcą. Magia mogła robić mu z umysłu sieczkę, może to jego mózg powinien zbadać najpierw Rodolphus. Najlepiej żywcem, aby mógł mu opowiadać o wrażeniach. 

Teraz w Brennie zaufanie.